برنامه‌نویسی ساخت‌یافته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


برنامه‌نویسی ساخت‌یافته یک پارادایم برنمامه نویسی است که شفافیت، کیفیت و زمان توسعه را در برنامه های رایانه ای، بهبود می بخشد. رویه ها (به انگلیسی: routines)‏، زیر رویه ها(به انگلیسی: subroutines)‏، ساختار بلوک (به انگلیسی: block structures)‏ و حلقه های for , while در کنار سادگی آزمودن کدها و صرف نظر کردن از دستور goto که برنامه را به یک کلاف سردرگم یا به اصطلاح برنامه نویسی:"spaghetti code" تبدیل می کرد، موجب شدند تا دنبال کردن برنامه و نگه داری از آن تا حد زیادی بهبود یابد. این پارادایم در دهه ی 1960 توسط بوهن (به انگلیسی: Böhm)‏ و جاکوپینی (به انگلیسی: Jacopini)‏ پدید آمد و در سال 1968 پدیده ی معروفی به نامه دستور goto از سوی دایجکسترا{انگلیسی|Edsger Dijkstra} زیان آور تشخیص داده شد و این پدیده ی تازه به صورت تئوری در قالب برنامه نویسی ساخت یافته ارایه شد و پس از آن توسط زبان الگول(به انگلیسی: ALGOL)‏ به کمک ساختارهای کنترلی پشتیبانی گردید.[۱]

[۲]


جستارهای وابسته [ویرایش]

منابع [ویرایش]

  1. Böhm, Jacopini. "Flow diagrams, turing machines and languages with only two formation rules" Comm. ACM, 9(5):366-371, May 1966
  2. ادسخر دیسترا (March 1968). "Go To Statement Considered Harmful" (PDF). Communications of the ACM 11 (3): 147–148. DOI:10.1145/362929.362947. "The unbridled use of the go to statement has as an immediate consequence that it becomes terribly hard to find a meaningful set of coordinates in which to describe the process progress. ... The go to statement as it stands is just too primitive, it is too much an invitation to make a mess of one's program."