برنامه‌نویسی دستوری

برنامه‌نویسی دستوری (به انگلیسی: Imperative programming)‏ در علوم رایانه یکی از شیوه‌های برنامه‌نویسی است که در آن مراحل اجرای یک برنامه کامپیوتری قدم به قدم توسط برنامه نویس بیان می‌شود. این بر خلاف زبانهای اعلانی است که در آنها تنها نتیجه انجام دستورات بیان می‌شود. به بیان دیگر در زبانهای دستوری چگونگی اجرای برنامه بیان می‌شود اما در زبانهای اعلانی چیستی نتیجه بیان می‌شود.

به عنوان مثال اگر قصد باز کردن دری را داشته باشیم و با زبان اعلانی این را بخواهیم بیان کنیم خواهیم گفت در را باز کن اما اگر با زبان دستوری بیان کنیم خواهیم گفت بلند شو، به طرف در نردیک شو، دستگیره را بگیر و در را به طرف بیرون هل بده.

مرور

مدل دستوری یا امری بر اساس معماری کامپیوتر فون نیومن طراحی شده است . در حال حاضر بیشترین مدل مورد استفاده در برنامه نویسی مدل دستوری است. در این مدل برنامه نویسی مجمعه ای از داده ها به نام متغیر وجود دارند سپس دستورات اجرایی قرار دارند که معادل دستور العمل های زبان ماشین است. این مدل برنامه نویسی از سخت افزار کامپیوتر ایده گرفته شده بنابراین دستورات به صورت متوالی اجرا خواهد شد. حتی ساختار های کنترلی نیز بسیار شبیه سخت افزار هستند. برتری این زبان نسبت به سایر زبان ها :

1. . سرعت اجرای برنامه ها بسیار بالا می باشد.
2. . ترجمه ی این برنامه ها به زبان ماشین ساده می باشد.
3. . برنامه های نوشته شده با این زبان بسیار کارا اجرا خواهند شد بنابراین این مدل پر استفاده ترین مدل برنامه نویسی کامپیوتر است.
4. . این زبان به زبان کامپیوتر بسیار نزدیک می باشد اما از زبان طبیعی گفت و گو دور است.

جستارهای وابسته

زبان‌های اعلانی

زبانهای منطق

زبانهای کاربردی