اسکندرنامه نقالی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
'اِسکَندَرنامهٔ نَقّالی داستانی افسانهای است اثر منوچهرخان حکیم به فارسی.
این داستان را یکی از مفصلترین و پرتنوعترین قصههای عامیانه چند سدهٔ اخیر به زبان فارسی دانستهاند.[۱]
اسکندرنامه نقالی، مرحلهٔ گذار از نثر منشیانهٔ روزگار صفوی به نثر داستانی دورهٔ قاجاری است. این مجموعه شرح حال شخصیتی افسانهای به نام اسکندر بن داراب بن بهمن بن اسفندیار روئین تن است. در واقع نویسنده سعی کردهاست به نوعی قصه شاهنامه فردوسی را ادامه دهد. اسکندر این کتاب با اسکندر مقدونی متفاوت است. این کتاب در ۶۲۶ صفحه توسط چاپخانه علی اکبر علمی در سال ۱۳۲۷ خورشیدی به چاپ رسیده بود.
[ویرایش] منابع
- ↑ منوچهرخان حکیم، اسکندرنامه (بخش ختا)، به کوشش علیرضا ذکاوتی قراگزلو، تهران: میراث مکتوب، ۱۳۸۴.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ http://www.ketabfarsi.org/ketabkhaneh/ketabkhani/alef_3.html لینک دریافت رایگان کتاب اسکندرنامه نقالی]