آبستراکسیون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
با انتزاع (به انگلیسی: Abstraction) اشتباه گرفته نشود.

آبستراکسیون (به انگلیسی: Obstruction) (برابر فرهنگستان زبان: نصاب‌شکنی) عدم حضور عمدی گروهی از نمایندگان مجلس در هنگام رأی‌گیری، به قصد از اکثریت انداختن مجلس و جلوگیری از تصویب یک لایحه یا طرح است. در سیاست، استفادهٔ سامانمند از عدم حضور عمدی گروهی از نمایندگان در هنگام رأی‌گیری به عنوان یک حربه به کار گرفته می‌شود.

معنای لغوی 'آبستراکسیون، مانع شدن است و به عمل یا کوشش اقلیتی از نمایندگان پارلمان برای جلوگیری از اخذ تصمیم و تصویب قانون، با استفاده از ابزار قانونی را می‌گویند که این جلوگیری می‌تواند با استفاده از ارایه نطقهای پیاپی، طرح موارد وقتگیرنده در زمان رای گیری وخروج از صحن مجلس برای از اکثریت انداختن مجلس و لغو دستور یا لایحه مورد بحث صورت می‌گیرد.

در معنای وسیع‌تر، نصاب‌شکنی یا آبستراکسیون به مجموعه اقداماتی گفته می‌شود که گروهی از نمایندگان مجلس یا پارلمان یک کشور برای جلوگیری از تصویب یا نهایی شدن یک تصمیم و قانون در نشست رسمی نمایندگان در پیش می‌گیرند. ترک نشست علنی مجلس و در نتیجه نرسیدن تعداد نمایندگان حاضر به حد نصاب قانونی برای برگزاری نشست از جمله این اقدامات است.[۱]

نمونه‌ها[ویرایش]

  • پانزدهم آبان ۱۳۵۹: ۲۷ نفر از نمایندگان فراکسیون نانوشته جوانان مجلس در یک هماهنگی دقایقی قبل از رأی‌گیری مجلس که دربارهٔ پیمان‌نامه الجزایر بود، مجلس را ترک کردند. با این آبستراکسیون که برای نخستین بار واقع شد، مجلس از اکثریت افتاد و هنگام ظهر همان روز طبق آیین‌نامه ختم جلسه علنی اعلام و ادامه بررسی بیانیه الجزایر به جلسه علنی بعد در هفته آینده موکول شد. بدین ترتیب رویاهای آقای کارتر محقق نشد و او از معدود روسای جمهور ایالات متحده آمریکا بود که تنها توانست برای یک دوره رئیس‌جمهور باشد.[۲]
  • جلسه ۱۴ آبان ۱۳۹۱ مجلس شورای اسلامی ایران: آقای کوچک‌زاده و چند نفر دیگر از نمایندگان مخالف طرح سوال از محمود احمدی‌نژاد در جلسه ۱۴ آبان ۱۳۹۱ مجلس شورای اسلامی ایران گفتند که در اعتراض به اعلام وصول این طرح، صحن علنی را ترک می‌کنند ولی علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران با بیان این که چنین کاری "براساس آیین‌نامه مجلس تخلف است"، گفت: اگر فراکسیونی به نام اصولگرایان آبستراکسیون کند، خلاف قانون عمل کرده‌است.[۳]

منابع[ویرایش]

  • کتاب اصطلاحات سیاسی، به کوشش عبدالرحمان میاح