کیوکوشین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کیوکوشین کاراته
Kyokushin kaikan
極真会館
Kyokushinkai.svg
نشان کیوکوشین کایکان
نام کیوکوشین کاراته
Kyokushin kaikan
極真会館
تاریخ تاسیس ۱۹۶۴ میلادی[۱]
کشور مبدا ژاپن ژاپن
بنیان‌گذار ماسوتاتسو اویاما (چوی یونگ-ای)
سختی کاراته غیرکنترلی؛ در مبارزات، ضربه پا به سر مجاز است اما ضربه دست به سر وجود ندارد.
هنر رزمی کاراته
هنرهای رزمی پدر بخش‌های زیادی را از گوجوریو گرفته‌است؛ از شوتوکان و دایتوریو آیکی‌جوتسو نیز بهره برده‌است.
افراد شناخته‌شده سونی چیبا، شان کانری، گلابه فیتوسا، فرانسیسکو فیلهو، اندی هوگ، هاجیمه کازومی، کاتسونوری کیکونو، بابی لاو، دولف لاندگرن، آکیرا ماسودا، شوکی ماتسویی، کنجی میدوری، گلن مورفی، اندروز ناکاهارا، نیکولاس پتاسر باس روتن، سمی شیلت، تایگر شولمان، جورج سنت‌پیر، اورتون تکسیرا، مایکل جی وایت، تروتومو یامازاکی و حسین رضویان
ورودی هنبو در ژاپن

کیوکوشین یکی از سبک‌های کاراته غیرکنترلی است. این رشته توسط ماسوتاتسو اویاما (۱۹۹۴-۱۹۲۳0) استاد ژاپنی (کره‌ای تبار) هنرهای رزمی بنیان نهاده شد.[۱]

این رشته از عناصر مختلفی نشأت گرفته که از تجربیات اویاما و تکنیک‌های دیگر سبک‌های کاراته بوجود آمده‌ است. کیوکوشین از دو لغت کیوکو (بالاترین، نهایت) و شین (حقیقت، روح) ترکیب شده‌است. این رشته در ابتدا اویاما ریو و اویاما کاراته جوجوتسو نیز نامیده می‌شد. تاکید این سبک روی مبارزه واقعی در فاصله نزدیک و بدون عقب نشینی است. در کیوکوشین برای کاستن مقاومت حریف از اصابت ضربات بطور متوالی و با حداکثر قدرت استفاده می‌شود.

این سبک تأکید زیادی بر روی تمرینات تنفسی و استقامتی دارد. از این‌ رو هنرجوی کیوکوشین پس از سال ها تمرینات مکرر دارای اندامی ورزیده و روحیه ای آسیب ناپذیر می‌گردد. در سبک کیوکوشین تکیه اصلی بر حفظ سلامتی هم زمان جسم و روح است؛ در مبارزات کیوکوشین و اساساً در فلسفه آن پیروزی به هر قیمتی بر حریف مقابل معنایی ندارد. در فلسفه متعالی کیوکوشین هدف غائی تناوری جسم برای رسیدن به مکارم عالیه اخلاقی است و به هیچ روی خشونت در سبک کیوکوشین جایگاهی ندارد چرا که اساسا خشونت و کیوکوشین در تقابلند نه در تعامل. کیو کوشین نه تنها خشن نیست بلکه سعی در پرورش روحیه لطافت، افتادگی، و بزرگ ‌منشی را در هنرجوی مبارز دارد. در مورد مؤثر بودن روش مبارزه و سطح روحی ویژه ای که در کیوکوشین کاراته بر روی آن تأکید می شود و تا اندازۀ زیادی آن را از دیگر هنرهای رزمی تن به تن متمایز می سازد باید به یکی از مفاهیم اساسی در روش مبارزاتی کیوکوشین اشاره کرد که برگرفته از مکاتب شمشیرزنی کهن ژاپن بوده و موسوم به "ایکّن هیساتسو" (Ikken Hissatsu) یا "هر یک ضربه، یک هلاکت (یا نابودی/پیروزی)" است. بر طبق این اصل هر تکنیک پا یا دست، هر نوع جابه جایی بدن، تنفس صحیح، حفظ تعادل، حفظ آرامش، نگاه پیوسته و هوشمندانه به چشمان حریف، هر فریاد کیای و روحیۀ جنگندگی مبارز باید با کیفیتی تمرین و اجرا شود که اولین ضربه در نبرد آخرین ضربه باشد و حریف را به کلی ناتوان، تسلیم یا نابود سازد. این فلسفه نه بر اساس نهایت خشونت بنا شده و نه نوعی کمال گرایی غیرواقعی یا خودنمایی است؛ بلکه تأکیدی بوده است که ماسوتاتسو اویاما روی برتری صلح و پایان سریع جنگ بر مبارزۀ بی معنی، بی هدف و غیرانسانی داشته و این را می توان در نام کیوکوشین به معنای نهایت حقیقت، به خوبی دریافت. حقیقتی که در آن اثری از ترس، حسادت، کینه، خستگی و غرور باقی نمی ماند.

ریشه اصول تنفس عمیق و قدرتی برای اجرای سنگین و نفوذی ضربات دست و پا و کم ترین جابه جایی بدن یا «تای ساباکی» به دور حریف در کیوکوشین به تجربه اویاما از سبک کاراته گوجوریو (از مکتب اصلی ناهاته در اوکیناوای ژاپن) بر می گردد که آن خود نیز تکاملی از مکتب شائولین جنوبی در چین است که تأکید آن بر استقرارهای کم ارتفاع بدن، تغییر پی در پی ضربات به سمت نقاط حساس بدن حریف مانند پهلوها، دنده ها، ساق و ران و قفسه سینه و به طور کلی ریشه کن کردن حریف است. ضربات چرخشی و بلند پا، کوبشهای کشیده پا از پهلو یا مستقیم و ترکیب دفاع و حمله سریع با دست در کیوکوشین بیشتر برگرفته از سبک کاراته شوتوکان (از مکتب اصلی شوریته در اوکیناوای ژاپن) است که سرچشمه آن هنرهای جنگی شائولین شمالی در چین است. با این وجود استاد اویاما همراه با ترکیب فلسفه های سخت و نرم، سرعت و قدرت و نیز تنفس ایبوکی از شکم و منطقه انرژی حیاتی با تنفس نوگاره از قفسه سینه، توانست یک نوع روحیه و فلسفه مخصوص به خود را نیز در کیوکوشین دمیده و آن را در زندگی شخصی خود و در سراسر عمرش اجرا کند. حالت بسیار ویژه و عمیقی از قرار گرفتن در یک وضعیت نهایی و بدون بازگشت. عبور از ترس از مرگ و پذیرش درد و رنج مبارزه واقعی با تمام وجود، درسی که استاد اویاما به گفته خود او، «از زندگی شمشیرزن سامورایی مشهور و بی شکست و استاد استراتژی جنگ ژاپنی، میاموتو موساشی در قرن هفدهم» الهام گرفت و یک باره باعث دگرگونی زندگیش شد. [۲]

دوجوی مرکزی این سبک (همانند دیگر رشته‌های ورزشی ژاپن) هونبو نام دارد و در سال ۱۹۶۱ توسط استاد اویاما در توکیو بنیان نهاده شد. بعد از درگذشت اویاما، کیوکوشین کاراته تقریباً بدون تغییر قابل توجهی در سازمانهای مختلف و توسط شاگردان ارشد او راهبری گردیده و گسترش داده شده است.

سوگندنامۀ کیوکوشین کاراته[ویرایش]

هونبوی کیوکوشین کای در توکیو.

ما جسم و دل خود را پرورش می‌دهیم تا روحی استوار و نامتزلزل داشته باشیم.

راه راستین مبارزه را می‌پیمائیم تا همواره حواس و روح خود را آماده نگه داریم.

با قدرتی راستین می‌کوشیم تا روح فروتنی را در خود بوجود آوریم .

ما نهایت فروتنی را رعایت خواهیم کرد.

و به درجات بالاتر از خود احترام می‌گذاریم.

ما از خشونت می‌پرهیزیم.

و همواره به یاد پروردگار توانائیم. ما هر گز موهبت انسان بودن را فراموش نخواهیم کرد

همواره به عقل و قدرت می اندیشیم و خواست های دیگر را از خود می رانیم

تا جان در بدن داریم ضوابط مربوط به کیوکوشین كاراته را رعایت خواهیم کرد و می‌کوشیم تا به راه و هدف واقعی دست یابیم. اوس[۳]

کمربندها[ویرایش]

در کیوکوشین کاراته مراتب و رنگ کمربندها دارای فلسفه خاصی است که به ترتیب پس از کمربند سفید عبارت است از:

  • نارنجی: آغاز طلوع خورشید کیوکوشین کاراته
  • آبی: ورزشکار احساس می‌کند که در آسمان است و به آرامش و امید می رسد
  • زرد: شروع تابش آفتاب کیوکوشین کاراته به روح و جسم کاراته کا
  • سبز: آغاز رویش و جوانه زدن در قدرت روحی و بدنی
  • قهوه‌ای: کاراته کا سر به زیرتر و خاکی تر از قبل شده، راز خالی شدن از غرور و سایر آلودگیهای روحی را در می یابد و آمادۀ سفر اصلی می گردد
  • مشکی: آغاز تاریکی و ابتدای راه اصلی کاراته به سمت معبد وجود. روشن شدن مشعل مهربانی، عقل و جنگندگی در تاریکی مسیر. مبارز متوجه می شود چیز زیادی از کاراته نمی‌داند و در ابتدای راه است.[۴]
پایین
موکیو سفید
کیو ده نارنجی
کیو نه نارنجی
کیو هشت آبی
کیو هفت آبی
کیو شش زرد
کیو پنج زرد
کیو چهار سبز
کیو سه سبز
کیو دو قهوه ای
کیو یک قهوه ای
دان یک مشکی
دان دو مشکی
دان سه مشکی
دان چهار مشکی
دان پنج مشکی
دان شش مشکی
دان هفت مشکی
دان هشت مشکی
دان نه مشکی
دان ده مشکی
بالا

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «تاریخچه سوسای، ماسوتاتسو اویاما». تارنمای سوسای ماسوتاتسو اویاما. بازبینی‌شده در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  2. توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴، صص ۱۳ - ۱۱ .
  3. کیوکوشین کاراته ایران
  4. کیوکوشین کاراته ایران

منابع[ویرایش]

  • توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴.