کوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کوی
درفش کاویان در دوران هخامنشیان
اطلاعات کلی
نام قومکَوی
نام‌های دیگرکاوی، کی، کا
نام قدیمیکاوه
نخستین پیشواکاوه آهنگر
پیشوایان دیگرکیقباد، کیکاووس، کیخسرو
پرچمدرفش کاویان
محل زندگیزاگرس، البرز
نوع زندگییکجانشینی، چادرنشینی
زبانپارسی‌باستان
پایتختآمل
ملیتایرانی
سایر اطلاعات
شناخته شدهسوارکاران، اسب‌داران
آیینمزدیسنا
پیامبرزرتشت
نژادآریا

کَوی یا کی هم به معنی فرمانروا، پادشاه می‌باشد و هم به معنی دیوان و فرمانروایان بد و دیویسنا. کوی‌ها یا امیران علاوه بر ریاست و زعامت سیاسی، پیشوای روحانی نیز بودند. تنها کوی ویشتاسب بود که به زرتشت پیوست و آئین او را پذیرفت و او را یاری کرد. سایر کوی‌ها و امیران که همزمان با زرتشت یا زمانی نزدیک وی بودند، نه تنها دین را نپذیرفتند بلکه مخالفت هم کردند.

ز تخم کیان بی گمان کس نبودکه هرگز پیاده نبرد آزمود [۱]

به معنی فرمانروا[ویرایش]

کَوی را در فارسی کِی گویند. و کِی عنوان سر سلسلهٔ شاهان کیانی و قباد سر سلسله کیانیان بوده‌است.

در گات‌ها[ویرایش]

در گات‌ها کوی از برای آمر و پادشاه مطلق آمده است چرا که هم برای امرای مزدیسنا آمده و هم برای امرای دیویسنا. بیشتر با گرهم، کرپن و اوسیج که از دیوان هستند، همگروه است.

در اوستا[ویرایش]

در اوستا نام عده‌ای از پادشاهان و نام‌آوران با واژهٔ کوی همراه است. مانند کوی ائیپی ونگهو (کوی اپیوه)، کوی ارشن (کی آرش) کوی ویشتاسب (کی گشتاسب)، کوی هئوسروه (کیخسرو).[۲]


پانویس[ویرایش]

  1. شاهنامه. جلد پنجم. جنگ بزرگ کیخسرو، ص ۳۰۹
  2. دانشنامه مزدیسنا، ص ۳۹۸

منابع[ویرایش]

  • حسین، الهی قمشه‌ای (۱۳۸۶). شاهنامه فردوسی. ترجمهٔ ناهید فرشادمهر. تهران: نشر محمد. شابک ۹۶۴-۵۵۶۶-۳۵-۵.
  • اوشیدری، جهانگیر (۱۳۷۱دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه‌نامهٔ توضیحی آیین زرتشت، تهران: نشر مرکز، شابک ۹۶۴-۳۰۵-۳۰۷-۵