کوهمره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از کوهمره‌ای)

کُهمَره یا کوهمَره نام سه منطقه در استان فارس است. حدود کوهمره از شیراز تا کازرون و جنوب به فراشبند و فیروزآباد میرسد. مردمان این مناطق از طوایف مستقل استان فارس هستند که شامل کوهمره سرخی، کوهمره نودان و کوهمره جروق هستند. از لحاظ جمعیت و وسعت، کوهمره سرخی بزرگ‌ترین آنها است. کل کوهمره شامل بالغ بر صد و بیست روستا می باشد. گویش منطقه کوهمره شاخه ای از پارسی پهلوی هست که بعضا با زبان های فارسی لری اچمی بستکی و دشتی دشتستانی شباهت دارد.

اما این گویش خاص کوهمره بوده و فقط کوهمره ای ها به این گویش سخن میگوند.

بالغ بر دویست هزار کوهمره ای زبان در فارس وجود دارد که تمامی ایشان ساکن سه کوهمره یا مهاجران کوهمره ای در شیراز و شهرستان ها می باشند.

واژه‌شناسی[ویرایش]

«کُهمَره» در توصیفی به‌معنی «کوه‌نشین» می‌باشد. در توصیف دیگر به معنای <<کوه های متوالی و در هم >> می باشد. در توصیف دیگری، کوه مروک> کوهمره> کهمره . و آن هم به این دلیل که کوه مروک از بلندترین کوه های کوهمره و نقطه مرکزی سه کوهمره می باشد.

جروق به معنی جنگجو؛ سرخی به معنی سرخ بودن، برافروختگی و عصبانیت و نودان به معنی به هر طرف مایل شدن و خمیدن از خواب آلودگی. متمایل شدن بر اثر نعاس می‌باشد؛ و یا اینکه تلفظی از واژه ناودان در گویش محلی بوده و یا به معنای مکان نو برای سکنا گزیدن است.

منابع[ویرایش]

  • ابوالحسن گلستانه. مجمل‌التواریخ گلستانه.
  • فارس‌نامه ابن بلخی
  • فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۷. انتشارات ارتش شاهنشاهی. ۱۳۳۲. پارامتر |first1= بدون |last1= در Authors list وارد شده‌است (کمک)
  • شهبازی، عبدالله (۱۳۶۶). ایل ناشناخته – پژوهشی در کوه نشینان سرخی فارس. نشر نی. شابک ۹۶۴-۸۱۷۰-۱۵-۰.
  • جوکار، خداخواست (۱۳۸۸). کمربند سبز فارس: گامی در معرفی کوهمره، جروق و نودان. انتشارات نوید شیراز.
  • نوروزی، علی‌مدد (۱۳۸۳). طلوع سبز: تاریخ و فرهنگ مردم کوهمره جروق. نشر بکاء. شابک ۹۶۴-۹۵۴۹۴-۰-۴.