کوهمره جروق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کوهمره جروق یکی از کوهمره‌های سه‌گانه در محدوده‌ٔ شهرستان‌های شیراز و کازرون است. موقعیت این کوهمره از شمال کتل پیرزن و ارتفاعات کوهمره سرخی، از شرق ارتفاعات اخیر، از غرب دریاچه پریشان و دهستان فامور و از جنوب دهستان جره می‌باشد. این دهستان در جنوب شرقی بخش واقع شده و موقع آن کوهستانی و هوای آن در قسمتهای جنوبی گرم و در نقاط شمالی معتدل است و در تابستان قسمتی از اهالی به نقاط شمالی (که در آنجا باغهای آلو، گردو، انگور و انجیر دارند) تغییر محل می‌دهند. شغل سنتی ساکنان، زراعت و باغبانی و در گذشته صنعت دستی قالی و گلیم بافی بوده است.[۱]

در تقسیمات جدید، بعضی از مناطق این کوهمره به دهستان فامور پیوسته است.

تاریخچه[ویرایش]

تاریخ کوهمره به دوران ساسانیان بازمی‌گردد. در زمان ساسانیان، گروهی از مزدکیان برای فرار از کشتار، به کوهمره پناه می‌آورند.[۲]

فرهنگ و گویش[ویرایش]

بررسی آواشناختی ساختی، ساخت واژه و ساخت فعل، به ویژه ارگتیو و واژه‌های گویش کوهمره، نشان می‌دهد که به شاخهٔ زبان‌های ایرانی جنوب غربی تعلق دارد.[۳]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

  • ابوالحسن گلستانه. مجمل‌التواریخ گلستانه.
  • فارس‌نامه ابن بلخی
  • فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۷. انتشارات ارتش شاهنشاهی. ۱۳۳۲. پارامتر |first1= بدون |last1= در Authors list وارد شده‌است (کمک)
  • شهبازی، عبدالله (۱۳۶۶). ایل ناشناخته – پژوهشی در کوه نشینان سرخی فارس. نشر نی. شابک ۹۶۴-۸۱۷۰-۱۵-۰.
  • جوکار، خداخواست (۱۳۸۸). کمربند سبز فارس: گامی در معرفی کوهمره، جروق و نودان. انتشارات نوید شیراز.
  • نوروزی، علی‌مدد (۱۳۸۳). طلوع سبز: تاریخ و فرهنگ مردم کوهمره جروق. نشر بکاء. شابک ۹۶۴-۹۵۴۹۴-۰-۴.

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۷. انتشارات ارتش شاهنشاهی. ۱۳۳۲. پارامتر |first1= بدون |last1= در Authors list وارد شده‌است (کمک)
  2. شهبازی، عبدالله (۱۳۶۶). ایل ناشناخته – پژوهشی در کوه نشینان سرخی فارس. نشر نی. شابک ۹۶۴-۸۱۷۰-۱۵-۰.
  3. مجله زبان‌ها و گویش‌های ایرانی، اسفند ۱۳۹۲، شماره ۲ (عنوان مقاله: واژه‌ها و اصطلاحات ویژه دامداری در گویش کوهمره نودان، جروق و سرخی فارس). فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۱۳۹۲. پارامتر |first1= بدون |last1= در Authors list وارد شده‌است (کمک)

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]