دوسیران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دوسیران
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان فارس
شهرستان کوه چنار
بخش بخش کوهمره
دهستان کوهمره
نام محلی دوسیران
نام‌های دیگر دوست ایران
مردم
جمعیت ۱۱۵۲ نفر (سرشماری ۹۵)
جغرافیای طبیعی
مساحت ۲۰هزار هکتار
ارتفاع از سطح دریا ۱۴۲۰
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۱۹
کد آماری ۰۸۰۲۱۴

دوسیران، روستایی از توابع بخش کوهمره شهرستان کوه چنار در استان فارس ایران است. دوسیران، روستایی است از توابع شهرستان کازرون استان فارس. دارای اقلیم سرد و کوهستانی، ساکنین این روستا از نظر تاریخ دانان از نژاد آریایی می‌باشند و به دو دستهٔ کلی تقسیم می‌شوند ۱: دسته اول که بومی این منطقه بوده و از اقوام پارس تبارند. ۲: دسته دوم که مهاجر می‌باشند و علاوه بر روستای دوسیران در سایر مناطق کهمره سکنی گزیده‌اند و این قوم در واقع از جبل سماق شام (کردستان سوریه) وارد این منطقه شدند و از تبار قوم حاتی می‌باشند.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان کوهمره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۴۲۴ نفر (۵۹۱خانوار) بوده‌است.[۱]

نژاد مردم دوسیران[ویرایش]

بر اساس متون تاریخی، مردم دوسیران از دو گروه اصلی شکل گرفته‌است، گروه اول ساکنین اولیه این محل به همراه عبدالکریم سی سختی بودند، که نژاد آن‌ها به پارس می‌رسد و گروه دوم شحنه‌ها بودند، که نژاد آن‌ها به شاخه آریایی ساکن کردستان سوریه می‌رسد. آن‌ها در سال ۵۵۰ هجری قمری به همراه طوایف زیادی از جبل سماق شام به سرزمین اتابکان لر واقع در زاگرس مهاجرت می‌کنند، این افراد پس از درگیری‌های اتابکان لر با سایر گروه‌ها به این روستا آمده و ساکن می‌شوند.[۲][۳] اشتر خوس نام محلی در شمال شرق دوسیران است که شحنه ها در آنجا چادر زدند و به مهاجرتشان پایان دادند.

نامگذاری[ویرایش]

دوسیران تغییر یافته واژه دوسَرون است که به دو سر کوه روستا (جنوبی و شمالی) اشاره دارد. این نام بعد از اینکه شحنه‌ها خودشان را دوست ایران نامیدند به دوسیران تغییر یافت.

آثار تاریخی[ویرایش]

آثار تاریخی روستای دوسیران که در مرکز آثار ملی ایران ثبت شده‌است.[۴]

آب انبار روستای دوسیران: مربوط به دوره قاجار، شمارهٔ ثبت ۲۰۷۸۶

قبرستان رئیسی‌ها: مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار، شمارهٔ ثبت ۲۰۷۸۴

قبرستان پای تپه (پای امامزاده): مربوط به دوره قاجار، شمارهٔ ثبت ۲۰۷۸۸

عمارت چهار صفه رئیسی: مربوط به دوره ایخانیان، شمارهٔ ثبت ۲۰۹۶۱

عمارت چهار صفه گودرز نادری: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۳۶

عمارت چهار صفه کهیار دشتی: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۳۵

عمارت چهار صفه غلامحسین نادری: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۳۳

عمارت چهار صفه ملاگرگی محمدی: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۳۴

عمارت چهار صفه ابوالحسن بازدار: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۸۷

عمارت چهارصفه عبدالسلام نادری: مربوط به دوره ایلخانیان، با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۰۲

قبرستان شحنه و ملاها: مربوط به دوره قاجار، با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۴۱

پانویس[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۳.
  2. . مستوفی حمدالله، تاریخ گزیده صفحه ۵۴۱
  3. بلدیسی شرف خان، تاریخ کردها صفحهٔ ۴۵
  4. «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱