ژان کلود ون دام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
ژان کلود ون دام
Jean-Claude Van Damme 2012.jpg
ژان کلود ون دام، در سال ۲۰۱۲
نام اصلی ژان-کلود کمیل فرانسوا ون ورنبرگ
زمینه فعالیت قهرمان فیلم اکشن
تولد ۱۸ اکتبر ۱۹۶۰ ‏(۵۸ سال)
سینت-آگاتا-برخم، بروکسل، بلژیک
ملیت Flag of Belgium.svg بلژیک
همسر(ها) ماریا رودریگز (ا. ۱۹۸۰–۱۹۸۴)
سینتیا دردریان (ا. ۱۹۸۵–۱۹۸۶)
دارسی لاپیر
(ا. ۱۹۹۴–۱۹۹۷)
گلادیس پورتوگس (ا. ۱۹۸۷–۱۹۹۲);
(۱۹۹۹–تاکنون)
وبگاه رسمی www.jeanclaudevandamme.be
صفحه در وبگاه IMDb

ژان کلود وَن دام ( به زبان انگلیسی :Jean-Claude Van Damme ) با نام شناسنامه‌ای ژان-کلود کمیل فرانسوا ون ورنبرگ (متولد: ۱۸ اکتبر ۱۹۶۰ در بروکسل) بازیگر و رزمی‌کار مشهور بلژیکی است. او بیشتر بخاطر استعدادش در هنرهای رزمی و بازی در فیلم‌های اکشن شناخته شده‌است. از جمله معروف‌ترین فیلم‌های رزمی وی می‌توان به رینگ خونین (۱۹۸۸)، سایبورگ (فیلم۱۹۸۹) ،کیک‌بوکسور (فیلم۱۹۸۹)، شیردل (۱۹۹۰)، ضربه دوجانبه (۱۹۹۱)، سرباز جهانی (۱۹۹۲)، هدف سخت (۱۹۹۳)، پلیس زمان (۱۹۹۴) ،مرگ ناگهانی (فیلم ۱۹۹۵)، لژیونر (فیلم۱۹۹۸)، در جهنم (فیلم۲۰۰۳)، بی‌مصرف‌ها ۲ (۲۰۱۲) و سریال ژان کلود ون جانسون قسمت اول: ۱۹ اوت ۲۰۱۶. و قسمت پایانی: ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷ کارگردان: پیتر اَتنسیو اشاره نمود. او را در ایران بیشتر با لقب «فرانکی» می‌شناسند.

هنرهای رزمی[ویرایش]

در سن ۱۱ سالگی ژان کلود به مرکز ملی کاراته در بلژیک پیوست. وی به مدت چهار سال در این رشته فعالیت کرد و تواسنت برای تیم کاراته بلژیک عناوینی را کسب کند. سپس فعالیت خود را به هنرهای رزمی دیگر همچون کیک‌بوکسینگ و فول‌کونتاکت کاراته گسترش داد.

فعالیت کاراته[ویرایش]

ون دام در سن ۱۵ سالگی شروع به شرکت در مسابقات کاراته کرد. وی توانست رکوردهای خوبی از خود به جای بگذارد که از ان جمله می‌توان به رکورد ۴۴ پیروزی و تنها ۴ شکست در مسابقاتش اشاره نمود.

ون دام در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۹ موفق شد با عضویت در تیم کاراته بلژیک، قهرمانی مسابقات کاراته اروپا را بدست آورد.

همچنین در مسابقات قهرمانی دیگر، وی در یک‌سری مسابقات سه‌روزه موفق شد ۲۵ حریف خود را شکست دهد ولی به دلیل این‌که بازی آخر را باخت، به جایگاه دوم رتبه‌اش کاهش پیدا کرد.

کیک بوکسینگ و فول‌کنتاکت کاراته[ویرایش]

فعالیت وی در فول کونتاکت از سال ۱۹۷۷ شروع شد. از همین سال تا ۱۹۸۲ وی موفق شد رکورد ۱۸ پیروزی (ناک‌اوت) و یک شکست را ثبت کند. در طول فعالیت ۵ ساله او در این رشته، ون دام تنها یک‌بار شکست خورد. وی در سال ۱۹۸۲ خود را از مسابقات بازنشسته کرد.

ژان کلود ون دام قرار بود در سال ۲۰۰۹ با سامروک کامسینگ دارنده ۲ مدال المپیک کیک بوکس در سطح حرفه‌ای مسابقه دهد که این مسابقه بعد از بارها به تعویق افتادن هرگز برگزار نشد و اکنون نیز ژان کلود ون دام یکی از بهترین رزمی کارهای هالیوود است.

زندگی شخصی[ویرایش]

ژان کلود ون دام و همسر سابقش دارسی لاپیر در جشنواره بین‌المللی فیلم کن ۱۹۹۳

در اواسط دهه ۱۹۹۰ بود که به قول خود ون دام، استرس ناشی از بازی در فیلم‌ها، وی را به مصرف کوکائین معتاد کرد. این اعتیاد باعث شد که تا سال ۱۹۹۶ وی روزی ۱۰ گرم از این ماده مخدر مصرف کرده و مبلغی حدود ۱۰٫۰۰۰ دلار را هر هفته صرف خرید آن کند. وی در سال ۱۹۹۹ بخاطر رانندگی در حالت غیرعادی از سوی پلیس بازداشت شد. تلاش وی برای ترک اعتیاد موفق نبود و در همان سال به بیماری اختلال دوقطبی مبتلا شد. این شکست وی را مجبور به انتخاب روشی سخت کرد، ژان کلود ون دام بعد از مدتی کوتاه با ورزش و تمرینات سخت فیزیکی توانست اعتیاد را شکست دهد، هرچند که نتوانست آثار مخرب آن را از چهره اش پاک کند.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال نام فیلم نقش نکات مهم
۱۹۸۴ موناکو برای همیشه مرد کاراته باز فیلم کوتاه
۱۹۸۴ عملیات جنگی سیاهی‌لشکر بدل‌کار
۱۹۸۶ نه سازش، نه تسلیم مبارز روسی نقش منفی فیلم (فقط۲۰دقیقه حضور دارد)
۱۹۸۸ رینگ خونین فرانک داکس اولین نقش اول
۱۹۸۸ عقاب سیاه آندره نقش منفی فیلم.
۱۹۸۹ سایبورگ گیبسون ریکنبرکر تدوین‌گر
۱۹۸۹ کیک‌بوکسور کورت اسلون نویسنده وهماهنگ کننده مبارزهای فیلم
۱۹۹۰ حکم مرگ لوئس برک
۱۹۹۰ شیردل (سرباز فراری) لیون گلتیر نویسنده وهماهنک کننده مبارزهای فیلم
۱۹۹۱ ضربه دوجانبه آلکس و چاد دو نقش، تهیه‌کننده، نویسنده
دومین همکاری با بلو یانگ.
۱۹۹۲ سرباز جهانی لوک دوراکس اولین همکاری با دولف لاندگرن.
۱۹۹۳ آخرین حرکت قهرمان خودش حضور افتخاری
۱۹۹۳ راهی برای فرار نیست سام گیلن
۱۹۹۳ هدف سخت شانس بوترو
۱۹۹۴ پلیس زمان مکس والکر دو نقش
۱۹۹۴ مبارز خیابانی سرهنگ ویلیام اف. گیل
۱۹۹۵ مرگ ناگهانی دارن مک کورد
۱۹۹۶ نهایت خطر آلن / میخائیل مورو دو نقش
۱۹۹۶ هدف نهایی کریستوفر دوبویس کارگردان، نویسنده
۱۹۹۷ تیم دو نفره جک کویین
۱۹۹۸ تقلب مارکوس ری
۱۹۹۸ لژیونر (فیلم) آلن لفور نویسنده، تهیه‌کننده
۱۹۹۹ سرباز جهانی: بازگشت لوک دوراکس تهیه‌کننده
۱۹۹۹ دوزخ ادی لومکس تهیه‌کننده
۲۰۰۱ فرمان رودی دو نقش، نویسنده
۲۰۰۱ بدل ادوارد کاروت دو نقش
۲۰۰۲ حادثه ترن ژاک کریستف
۲۰۰۳ در جهنم کایل لوبلان
۲۰۰۴ برخاسته از مرگ بن آرچر
۲۰۰۴ نارکو Jean's ghost by Lenny نقش کوتاه
۲۰۰۶ یگان سر سخت فیلیپ سواژ
۲۰۰۶ دومین فرمانده سین کینان
۲۰۰۶ امتحان چارلز
۲۰۰۷ تا دم مرگ آنتونی استو
۲۰۰۸ چوپان: گشت مرزی جک روبیدوکس اولین همکاری با اسکات ادکینز.
۲۰۰۸ جی‌سی‌وی‌دی ژان کلود ون دام مدیر اجرایی تولید
۲۰۱۰ سرباز جهانی: احیا لوک دوراکس دومین همکاری با دولف لاندگرن.
۲۰۱۱ پاندای کونگ‌فوکار ۲ استاد کراک صداپیشه
۲۰۱۱ بازی‌های ترور وینست برزیل
دومین همکاری با اسکات ادکینز.
مدیر اجرایی
۲۰۱۲ رشوکی در مقابل ناپلئون نقش کوتاه فیلم کمدی روسی
۲۰۱۲ چشمان اژدها ژان لویس تیانو اولین همکاری با کانگ لی با پیتر ولر.
۲۰۱۲ بی‌مصرف‌ها ۲ Jean Vilain(نقش منفی) سومین همکاری با اسکات ادکینز با دولف لاندگرن.
۲۰۱۲ سرباز جهانی: روز حساب لوک دوراکس چهارمین همکاری با اسکات ادکینز و دولف لاندگرن.
۲۰۱۲ شش گلوله سامسون گال
۲۰۱۲ بشقاب پرنده جورج
۲۰۱۳ به جنگل خوش آمدید استورم راثچایلد
۲۰۱۳ دشمنان نزدیک زاندر
۲۰۱۴ گرمای کشنده Stillman
۲۰۱۵ یک تکه گوشت Deacon سومین همکار باارنی بارباراش
۲۰۱۶ کیک‌بوکسور: انتقامجو استاد دوراند
۲۰۱۷ همه‌شان را بکش فیلیپ
۲۰۱۸ کیک‌بوکسور: تلافی استاد دوراند
۲۰۱۸ آب سیاه هلر پنجمین همکاری با دولف لاندگرن
عرضه نشده. عشق کامل فرنچی (نقش اول) نویسنده. کارگردان وتهیه کننده.
۲۰۱۸ تفنگدار لوکاس (فیلم فرانسوی)
۲۰۱۹ ما جوان می‌میریم در نقش دنیل

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی

به بیرون[ویرایش]

|}

Jean-Claude Van Damme (2010)

Jean-Claude Van Damme, eigentlich Jean-Claude Camille François Van Varenberg (* 18. Oktober 1960 in Sint-Agatha-Berchem bei Brüssel), ist ein belgischer Schauspieler. Er ist vor allem durch seine Actionfilme mit Kampfsporthandlungen (siehe Martial-Arts-Filme) bekannt geworden. Sein Spitzname lautet The Muscles from Brussels („Die Muskeln aus Brüssel“).

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Van Damme wurde 1960 in der zweisprachigen Brüsseler Gemeinde Sint-Agatha-Berchem als Sohn eines Blumenhändlers geboren.[1] Im Alter von zehn Jahren brachte ihn sein Vater zum Karatetrainer Claude Goetz. Er betrieb zudem Bodybuilding und machte ab 16 eine Ballettausbildung. Van Damme wurde bereits mit neunzehn Jahren Mittelgewichtsmeister der European Professional Karate Association. Er erwarb den schwarzen Gürtel im Shōtōkan-Karate. 1978 wurde er Mr. Belgium im Bodybuilding.

Im Jahr 1982 zog er gemeinsam mit seinem Jugendfreund Michel Qissi in die USA, um dort eine Karriere als Schauspieler zu beginnen, und erwarb die US-amerikanische Staatsbürgerschaft. Er arbeitete zunächst drei Jahre lang als Limousinenfahrer, Türsteher und Fitnesstrainer, bis er seine erste Rolle bekam. Im Jahr 1984 wurde er dank Chuck Norris in Missing in Action als Stuntman engagiert. Van Damme arbeitete zuvor als Türsteher im Club von Norris’ Ehefrau, wo dieser auf ihn aufmerksam wurde. Van Damme konnte ihn überzeugen und erhielt einen Vertrag.

Seine erste größere Rolle spielte Van Damme 1986 als Antagonist in Karate Tiger. 1987 war er zunächst für die Rolle als Predator im gleichnamigen Film vorgesehen, doch Regisseur John McTiernan, der einen großen und imposanten Predator wollte, entschied sich aufgrund Van Dammes vergleichsweise geringer Körpergröße von 1,77 m, die Rolle Kevin Peter Hall zu geben, der damals aufgrund seiner enormen Körpergröße von 2,20 m ein gefragter Darsteller für Monster und Aliens war. Seinen Durchbruch konnte Van Damme letztlich 1988 mit dem Film Bloodsport feiern, der lose auf Ereignissen (deren Wahrheitsgehalt allerdings umstritten ist) aus dem Leben des Kampfsportlers Frank Dux basieren soll.

In den folgenden Jahren avancierte Van Damme zu einem gefragten Actionfilmschauspieler und spielte mit Filmen wie Cyborg, Karate Tiger 3 – Der Kickboxer, Ohne Ausweg oder Timecop auch in kommerziell erfolgreichen Streifen. Hervorzuheben sind die Filme Leon und seine Doppelrolle als Zwillingsbrüder in Geballte Ladung – Double Impact, bei denen er als Co-Autor beteiligt war, sowie seine Mitwirkung in Roland Emmerichs Universal Soldier 1992. Danach drehte er mit dem Actionkultregisseur John Woo 1993 Harte Ziele.

1994 folgte die zwar kommerziell erfolgreiche, jedoch von Kritikern und Fans der Vorlage größtenteils verrissene Videospielverfilmung Street Fighter. Die folgenden Jahre waren geprägt von kommerziellen Flops, wie dem Werk Double Team, bei dem Van Damme an der Seite von Mickey Rourke und dem ehemaligen Basketballprofi Dennis Rodman spielte, oder Filmen wie Maximum Risk sowie Universal Soldier – Die Rückkehr. Mit Der Legionär und The Quest – Die Herausforderung konnte er einige Kritiker neben seinen kämpferischen Fähigkeiten auch durch seine schauspielerische Leistung überzeugen. The Quest – Die Herausforderung war zudem Van Dammes Regiedebüt, für das er Roger Moore in einer Hauptrolle gewinnen konnte.

Jean-Claude Van Damme (2007)

Ab 1999 schaffte es jedoch keiner seiner Filme mehr in die Kinos, und diese meist von Kritikern geschmähten Werke[2] wurden direkt auf DVD veröffentlicht. 2008 erschien der Film JCVD, mit welchem Van Damme, zumindest in einigen Ländern, wieder den Sprung in die Kinos schaffte. In dieser Tragikomödie spielt er sich selbst als gealterten und desillusionierten Actionstar mit vielen Problemen. Kritiker lobten diesen Film, die kritische Selbstreflexion und die schauspielerische Leistung Van Dammes, und einige sehen darin seinen bislang besten Film.[3][4]

In einem Gespräch mit der britischen Tageszeitung The Sun, in dem er seinen Film JCVD besprach, erwähnte Van Damme, dass er eine Zeit lang in Los Angeles obdachlos war. Sein voriges Leben habe bestanden aus being on the street and sleeping on the street and starving in L.A.” (deutsch: „auf der Straße sein, auf der Straße schlafen und hungern in L.A.“).[5]

Das Magazin Time lobte seine Darstellung und schauspielerische Leistung, die nach Ansicht des Autors im selben Jahr nur von Heath Ledger in The Dark Knight übertroffen wurde, und dass er für den Film „zwar keinen schwarzen Gürtel, aber einen Oscar verdient hätte“.[6] Bezüglich dieses Filmes führte Van Damme ein Gespräch mit Ben Wilson für die Zeitschrift FHM. Darin spricht er auch über seine Naivität zu Beginn seiner Karriere in Hollywood sowie seine Ängste, wobei er anmerkt, bei all dem plötzlichen Ruhm, dem Erfolg und dem plötzlichen Abstieg: „Aber am Ende hatte ich nur mir die Schuld zuzuschreiben. Ich war nur dieser dumme Kerl aus Belgien.“[7]

Mit Interesse wurde anschließend auch sein nächstes Projekt, der Film The Eagle Path, verfolgt, welcher bei den Filmfestspielen von Cannes 2010 seine Premiere feierte. Von Sylvester Stallone wurde Van Damme eine Rolle im Ensemblefilm The Expendables angeboten, welche dieser jedoch ablehnte.[8] Im Nachhinein bedauerte Van Damme diese Entscheidung jedoch.[9] Für die 2012 gedrehte Fortsetzung The Expendables 2 sagte Van Damme daher seine Mitarbeit zu,[10] jedoch nur unter der Bedingung, dass Steven Seagal nicht ebenfalls bei dem Film mitwirke.[11] Da Seagal auch zu dem Produzenten Avi Lerner ein inzwischen gespanntes Verhältnis pflegt, war dies für Stallone akzeptabel.[12]

Eine Rivalität und ein angespanntes Verhältnis zwischen Van Damme und Seagal besteht seit Jahren. Seagal behauptete, Van Damme sei „nichts anderes als eine verkokste Fälschung“.[13] Van Damme erwiderte diese Angriffe:

„Ich mochte Steven Seagal. Ich war beeindruckt von seinem Mangel an Gesichtsausdrücken, besonders, wenn er eine Waffe abfeuerte. Dann sah ich ihn im Fernsehen, wie er in der Talkshow von Jay Leno auftrat. Er nannte mich einen Nachahmer und das verärgerte mich. Dann bin ich auf eine seiner Premieren gegangen und hab ihm meine Meinung gesagt. Seagal hatte wohl vergessen, dass ich der erste Kerl war, der mit dem 360-Grad-Tritt in der Luft berühmt wurde. Ich war der erste Typ, der einen Spagat auf der Filmleinwand machte.“

Van Damme: Gespräch mit Ben Wilson für FHM[14]

Im Film JCVD wird diese Rivalität ebenfalls ironisch behandelt, wo Seagal Van Damme ein Filmangebot abluchst, da er bereit ist, dafür seinen Pferdeschwanz zu opfern.

Im Oktober 2011 führte sein Auftritt auf der Geburtstagsfeier des tschetschenischen Präsidenten Ramsan Kadyrow, dem schwere Menschenrechtsverletzungen vorgeworfen werden, zu Kritik unter anderem von der Menschenrechtsorganisation Human Rights Watch.[15][16][17]

Im Oktober 2012 wurde bekannt, dass Van Damme für ein auf 2014 geplantes Remake seines Erfolgsfilms Bloodsport nicht berücksichtigt werde.[18] Dieser hatte gehofft, eine Nebenrolle als Trainer zu bekommen, und reagierte in einem auf Youtube veröffentlichten Video erbost und enttäuscht über die Entscheidung. Im selben Video erlitt er einen psychischen Zusammenbruch und entschuldigte sich dafür, seine Frau einst zugunsten des Hollywood Glamours verlassen zu haben. Gleichzeitig äußerte er sich negativ über den erlebten Druck im Filmbusiness.[19]

Im November 2013 verbreitete sich ein Werbespot für Volvo Trucks mit dem Titel „Epic Split“ viral im Netz, in dem Van Damme einen Spagat auf zwei Außenspiegeln zweier rückwärtsfahrender Trucks vollführte. Van Damme führte den Stunt selbst aus, war aber durch ein Fangseil gesichert.[20] Der Spot wurde innerhalb einer Woche weltweit über 40 Mio. Mal aufgerufen und gehört damit zu den meistbeachteten Werbeclips der letzten Jahre.[21] Innerhalb weniger Tage wurde der Spot mehrfach parodiert.[22] 2016 wurde eine Serie auf Amazon Originals namens Jean-Claude-van-Johnson veröffentlicht, in der er sich selbst spielt und in einem ironischen Stil viele Filme parodiert.

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Van Damme ist Vater von drei Kindern und war fünfmal verheiratet. Er war von 1980 bis 1984 mit Maria Rodriguez verheiratet, von 1985 bis 1986 mit Cynthia Derderian, von 1987 bis 1992 mit der ehemaligen Bodybuilderin und Fitnesstrainerin Gladys Portugues, von 1994 bis 1997 mit der Schauspielerin Darcy LaPier und seit 1999 wieder mit Gladys Portugues. Sein Sohn Kristopher Van Varenberg (* 1987) war in Universal Soldier, The Quest – Die Herausforderung, The Eagle Path, Universal Soldier: Regeneration, Assassination Games und Six Bullets zu sehen, seine Tochter Bianca Bree alias Bianca Van Varenberg (* 1990) in The Shepherd, The Eagle Path, Assassination Games und Six Bullets, sein Sohn Nicolas Van Varenberg in Kickboxer: Die Abrechnung. Er lebt mit seiner Frau in Los Angeles.

Van Damme selbst macht rückblickend keinen Hehl aus einem früheren, ab 1995 bestehenden Kokainproblem.[23] Eine 1996 begonnene Therapie brach er nach einem Monat ab[24] und gab wöchentlich rund 10.000 Dollar für Kokain aus.[25] Zudem leidet Van Damme an einer Bipolaren Störung.[23]

Synchronsprecher[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Van Damme wird in deutschen Synchronfassungen seiner Filme überwiegend von Charles Rettinghaus synchronisiert, allerdings kamen besonders in Van Dammes früheren Filmen auch andere renommierte Sprecher wie Thomas Wolff oder Mathias Einert zu einigen Einsätzen.

Trivia[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

In der Fernsehserie Cosmo und Wanda – Wenn Elfen helfen gibt es einen Charakter, der namentlich sowie optisch auf Jean-Claude Van Damme basiert: der Oberelf Jean-Claude von Ramme.

Van Damme spielte bereits in drei seiner Filme eine Doppelrolle, nämlich in Geballte Ladung, Maximum Risk und Replicant.

Im Film Last Action Hero hat Van Damme als einer von vielen prominenten Schauspielern einen kurzen Cameo-Auftritt während einer Filmpremiere und gibt dort einen flapsigen Kommentar über den Hauptdarsteller Arnold Schwarzenegger ab.

Der US-Wrestler Rob Van Dam benannte sich aufgrund der großen Ähnlichkeit zu Jean-Claude Van Damme nach diesem. Er pflegt darüber hinaus einen Kampfkunst-lastigen und akrobatischen Wrestlingstil und beherrscht ebenfalls den Spagat, den Van Damme in seinen Filmen zu seinem Markenzeichen gemacht hat.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Doku / Reality Show[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 2002: E! True Hollywood Story: Jean-Claude Van Damme
  • 2010: De Jean-Claude A Van Damme: Le doc exclusif
  • 2010: Put Up Your Dux – The Real Story of Bloodsport
  • 2011: Van Damme gegen den Rest der Welt (Jean Claude Van Damme: Behind Closed Doors, 8 Folgen)
  • 2011: Les Anges Gardiens

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Goldene Himbeere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

MTV Movie Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1992: Nominierung für den MTV Movie Award in der Kategorie Begehrenswertester Schauspieler für Geballte Ladung – Double Impact
  • 1993: Nominierung für den MTV Movie Award in der Kategorie Begehrenswertester Schauspieler für Ohne Ausweg
  • 1994: Nominierung für den MTV Movie Award in der Kategorie Begehrenswertester Schauspieler für Harte Ziele

Toronto Film Critics Association Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 2008: Nominiert für den Preis der Toronto Film Critics Association in der Kategorie Bester Darsteller für seine Rolle in JCVD

Chlotrudis Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Jean-Claude Van Damme – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Jean-Claude Van Damme Biography (1960-). Abgerufen am 16. Januar 2019.
  2. JAMES BATES: Company Town : Van Damme Gains ‘Franchise’ Status : Movies: Star of Universal Pictures’ ‘Timecop’ is about to become the focal point of a merchandising campaign. In: Los Angeles Times. 23. September 1994, ISSN 0458-3035 (latimes.com [abgerufen am 16. Januar 2019]).
  3. www.critic.de: JCVD | Kritik. Abgerufen am 16. Januar 2019.
  4. http://www.moviereporter.net/filme/1994-jcvd
  5. The Sun. 6. Februar 2009: My eldest son doesn’t know how to deal with society because I over-protect him because of my last life of being on the street and sleeping on the street and starving in L.A. I didn’t want him to have that.
  6. Richard Corliss, Richard Zoglin, Lev Grossman, James Poniewozik: Short List. In: Time. 13. November 2008, ISSN 0040-781X (time.com [abgerufen am 16. Januar 2019]).
  7. FHM, Ausgabe Juli 2009, S. 66.
  8. Filmstalker: Van Damme turned down Stallone’s The Expendables. Abgerufen am 16. Januar 2019.
  9. Jean-Claude Van Damme in „The Expendables“ Sequel? Abgerufen am 16. Januar 2019.
  10. EXCLUSIVE: JEAN-CLAUDE VAN DAMME TALKS TO TODAY.AZ, REMEMBERS BAKU – PHOTOS. Abgerufen am 16. Januar 2019.
  11. Nur ohne Steven Seagal: Zickenkrieg bei Expendables, ausgelöst von Van Damme. Abgerufen am 16. Januar 2019.
  12. The Expendables 2: Van Damme mit dabei – unter einer Bedingung; Bruce Willis bestätigt. 17. Januar 2011, abgerufen am 16. Januar 2019.
  13. FHM, Ausgabe Juli 2009, S. 64.
  14. FHM, Ausgabe Juli 2009, S. 67.
  15. Hillary Swank singt für Tschetscheniens Präsident, Handelsblatt, 6. Oktober 2011
  16. Happy Birthday, Mister Machthaber, Spiegel Online, 6. Oktober 2011
  17. Kritik an Stars wegen Tschetschenien-Auftritts, Focus Online, 12. Oktober 2011
  18. Schlag ins Gesicht: Van Damme im Bloodsport-Remake nicht erwünscht. Abgerufen am 16. Januar 2019.
  19. https://www.youtube.com/watch?v=fqZg-tCTAU4
  20. How Volvo Created the Jean-Claude Van Damme ‘Epic Split’ Video bei wsj.com, abgerufen am 21. November 2013
  21. Viraler Volltreffer „Epic Split“: Die Analyse von Markus Hündgen bei wuv.de, abgerufen am 21. November 2013
  22. 6 Side-Splitting Parodies of Jean-Claude Van Damme’s Epic Split bei mashable.com, abgerufen am 21. November 2013
  23. a b Jean-Claude Van Damme - Actor; Bipolar Disorder, Cocaine and Abuse Charges. In: bipolar.about.com (archivierte Version). 20. Mai 2012, archiviert vom Original am 26. Juni 2012; abgerufen am 19. November 2018 (englisch).
  24. The Everything Health Guide to Adult Bipolar Disorder (Everything Books, 2006, S. 47), Jon. P. Bloch und Jeffrey A. Naser
  25. The Herald Sun (Melbourne, Australien), Ausgabe vom 8. April 1997, S. 24.