پولیسیان‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پولیسیان‌ها (به ارمنی: Պավլիկյաններ) گروهی از مسیحییان مانوی‌سان و پیرو عرفان بودند که میان سال‌های ۶۵۰ تا ۸۷۲ میلادی در آناتولی، ارمنستان و بخش‌های خاوری امپراتوری بیزانس پدیدار گشتند. برپایهٔ بنمایه‌های بیزانسی باور ایشان برخاسته از دیدگاه‌های پل ساموستایی اسقف انطاکیه در سدهٔ سوم میلادی بوده‌است.

بنیادگذار این فرقه یک ارمنی به نام کنستانتین سیلوانوس بود. او مسیحیت را با ثنویت درهم آمیخت و با ظاهرسازی‌های کلیسا به نبرد پرداخت. او خواستار بازگشت به اصول پولس بود.

آنان سرکوب شدند. در ۹۷۰ میلادی پیروان این فرقه را به تراکیه راندند تا جلوی تاخت و تاز سکاها را بگیرند و در برابر بدیشان آزادی نگهداری دینشان را دادند. این چنین فرقه تجدید حیات نمود. با گشایش کنستانتینوپول در ۱۲۰۴ میلادی به دست صلیبیون امپراتور الکسیوس کمننوس دسته‌هایی از ایشان را در این شهر یافت و فرمان الحاد آنان را داد و پولیسیان‌ها را وادار ساختند تا به کیش مسیحی بازگردند و این پایان کار این فرقه در تاریخ بود.

با این همه دسته‌هایی از آنان برجای ماندند و در سدهٔ هژدهم میلادی در نزدیکی شهر نیکوپولیس می‌زیستند. آزار ترکان عثمانی آنها را واداشت تا بگریزند و در بانات در امپراتوری اتریش آن زمان پناه‌برند.

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Paulicianism," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Paulicianism&oldid=288990466 (accessed May 10, 2009).