هوشمندی انسان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

هوشمندی انسان، ظرفیت و توان ذهنی انسان است که توسط ادراک، آگاهی، خویشتن‌آگاهی، و اراده مشخص می‌شود. از طریق هوشمندی خود، انسان دارای توانایی‌های شناختی برای یادگیری، یادگیری مفاهیم، درک، به کارگیری منطق و خِرَد، از جمله ظرفیت برای بازشناخت الگوها و سرمشق‌گیری، درک افکار، برنامه‌ریزی، مشکل‌گشایی، تصمیم‌گیری، حفظ اطلاعات و استفاده از زبان برای برقراری ارتباط است. اطلاعات، انسان را قادر می‌سازد که تجربه و فکر کند. رابرت استرنبرگ در تعریف هوشمندی انسان می‌گوید: هوشمندی بکارگیری «مهارت‌های خود و هر آنچه در آن است در دستیابی به آنچه که شما برای رسیدن به زندگی خود در زمینهٔ فرهنگی اجتماعی با تکیه بر توانایی‌های خود می‌خواهید، و توجه به جبران یا بهبود نقاط ضعف خویشتن» است.

فرگشت هوشمندی انسان[ویرایش]

اجداد انسان مدرن، مغز بزرگ و پیچیدهٔ انسان هوشمند را که به گونه‌ای روزافزون بر توانایی‌های هوشمندی خود می‌افزاید، از طریق یک فرایند طولانی فرگشت ادامه و گسترش دادند. آنان پیش آهنگان انسان خردمند امروزی بوده‌اند. در این باره توضیح و روشن سازی‌های مختلفی ارائه شده‌است.

منابع[ویرایش]