هوشمندی انسان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هوشمندی انسان ظرفیت و توان ذهنی انسان است، که توسط ادراک، آگاهی، خویشتن‌آگاهی، و اراده مشخص می‌شود. از طریق هوشمندی خود، انسان دارای توانایی‌های شناختی برای یادگیری، یادگیری مفاهیم، درک، به کارگیری منطق و خِرَد، از جمله ظرفیت برای بازشناخت الگوها و سرمشق‌گیری، درک افکار، برنامه‌ریزی، مشکل‌گشایی، تصمیم‌گیری، حفظ اطلاعات و استفاده از زبان برای برقراری ارتباط است. اطلاعات انسان را قادر می‌سازد که تجربه و فکر کند. رابرت استرنبرگ در تعریف هوشمندی انسان می‌گوید هوشمندی بکارگیری: «مهارت‌های خود و هر آنچه در آن است در دستیابی به آنچه که شما برای رسیدن به زندگی خود در زمینهٔ فرهنگی اجتماعی با تکیه بر توانایی‌های خود می‌خواهید، و توجه به جبران یا بهبود نقاط ضعف خویشتن» است.

فرگشت هوشمندی انسان[ویرایش]

اجداد انسان مدرن مغز بزرگ و پیچیدهٔ انسان هوشمند را؛ که به گونه‌ای روزافزون بر توانایی‌های هوشمندی خود می‌افزاید، از طریق یک فرایند طولانی فرگشت ادامه و گسترش دادند و آنان پیش آهنگان انسان خردمند امروزی بوده‌اند. در این باره توضیح و روشن سازی‌های مختلفی ارائه شده‌است.

منابع[ویرایش]