هتل بوتیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نمایی از معماری داخلی هتل سینما در میدان دیزنگوف تل‌آویو. این مکان در سال ۱۹۳۹ توسط یهودا ماگیدوویچ، معمار مشهور اسرائیلی ساخته شد.
نگاره از Morgan House, Kalimpong یک بوتیک هتل بسیار مشهور بریتانیایی

بوتیکْ هتل (به فرانسوی: boutique-hôtel) به آن دسته از هتل‌ها گفته می‌شود که به خاطر خاص بودن سبک هنری و معماری خود شهره هستند. آن‌ها معمولاً کوچکتر از گراندهتل‌ها بوده و لوکس بودن هدف اصلی آن‌ها نیست؛ بلکه خود، هدف اصلی بازدید هستند.[۱]

ریشه واژه[ویرایش]

واژه بوتیک در اواخر دهه ۱۹۶۰ و از طریق خیابان‌های معروفی در اروپا که مرکز فروش محصولاتی با ویژگی‌های متفاوت بودند وارد زبان محاوره شده بود. «بوتیک» از زبان فرانسه وارد زبان انگلیسی شد و در اصل به فروشگاه‌هایی گفته می‌شد که به‌صورت تخصصی کالاهای نایاب و گران‌قیمت را در مقیاسی کوچک (در برابر فروشگاه‌های بزرگ و به‌اصطلاح زنجیره‌ای) عرضه می‌کردند. مشتریان سطح بالا و به اصطلاح نیچ مارکت این فروشگاه‌ها با نیازهای متمایز به خاطر دو اصل مهم خدمات خاص و محصولات نایاب مشتری وفادار این بوتیک‌ها شدند. در اواخر دهه ۹۰ ایده جدیدی در بوتیک‌ها رواج پیدا کرد و در آن درون‌مایه‌ها و شیوهٔ متمایز و مشخصی از زندگی روزمره بر اساس مد مورد توجه قرار گرفت. بر این اساس کانسپت استورها گسترش یافتند که در آن بخش‌بندی مجزا جهت عرضه محصول دیگر وجود نداشت و محصولات به‌صورت کراس سلینگ در کنار هم عرضه می‌شدند.[۲] «بوتیک هتل» یک اصطلاح تلفیقی است‌که در آمریکای‌شمالی و بریتانیا برای توصیف نوع متمایزی از هتل‌ها بکار گرفته می‌شود (هم‌اکنون این اصطلاح در سراسر دنیا به صورت یک استاندارد استفاده می‌شود). واژه «بوتیک» که از زبان فرانسوی وام گرفته شده در اصل برای نام‌گذاری فروشگاه‌هایی بکارگرفته می‌شد که به صورت تخصصی کالاهای نایاب و گران‌قیمت را در مقیاسی کوچک (در برابر فروشگاه‌های بزرگ و به اصطلاح زنجیره‌ای)، عرضه می‌کردند.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

از سوی دیگر و در زمانی که کانسپت استورهای سبک زندگی و بوتیک‌ها در دنیای فروش در بورس بودند دو آمریکایی ایدهٔ خلاقانه‌ای ابداع کردند. در دهه ۱۹۷۰ «یان شراگر و استیو روبل» که مدیران اپرای تفریحیات شبانه استودیو ۵۴ بودند به دلیل توسعه و ساخت مفهومی رؤیایی از تفریحات شبانه شهرت بین‌المللی به دست آوردند. این استودیو خانه اُپرای گالو بود و به‌عنوان یک استودیوی CBS مورد استفاده قرار می‌گرفت. شراگر و روبل از زیرساخت تئاتر استفاده کردند تا ظاهر و حس کلاب را تغییر دهند و مهمانی‌های در جستجوی تجربه با درون‌مایهٔ «یک‌شبه» را با «هنرهای نمایشی» میزبانی کنند. آن‌ها سپس به فکر کلاب شبانه جدیدی به نام پالادیوم در ساختمان قدیمی آکادمی موسیقی نیویورک افتادند و معمار ژاپنی مشهور یعنی آراتا ایسوزاکی را به خدمت گرفتند تا سالن موسیقی قدیمی را با حفظ فضا به یک کلاب شبانه تبدیل کند. پالادیوم اولین کلابی بود که در آن هنر نقطه کانونی تجربه به‌شمار می‌آمد. آن‌ها متوجه شده بودند که قدرت بالای یک معمار باید بر روی یک محیط تأثیر بگذارد.

تمایل آن‌ها به ایجاد حس اصیل و مرتبط با نیازها و سبک زندگی نسل جدید آن‌ها را به سمت دنیای هتلداری سوق داد. آن‌ها که به‌خوبی اشتیاق و تمایلات مردم را شناخته بودند توانستند الگو نمونه‌ای ایجاد کنند که مفهوم پیشین از آنچه هتل بود را تغییر داد. آن‌ها با شناخت بازار و نیازهای آن دوران به دنبال چیزی متفاوت بودند؛ هتلی که علایق و سبک زندگی آن‌ها را منعکس نماید و جایگزین سرگرم‌کننده‌ای نسبت به هتل‌های آرام و عمومی بازار آن روز باشد. ازاین‌رو فرصت را برای یک نوآوری واقعی غنیمت شمردند و هتل خود را تأسیس کردند. هتل مورگانز در سال ۱۹۸۴ برای پر کردن این‌جای خالی افتتاح شد. هتلی که صنعت هتلداری را تغییر داد. هتل آن‌ها به‌سرعت مشهور شد و مفهوم سبک زندگی بوتیک هتل را به جهان معرفی کرد. پس از موفقیت مورگانز، آن‌ها هتل‌های به‌شدت موفق رویالتون هتل و پارامونت هتل را افتتاح کردند که هر دو توسط فیلیپ استارک طراحی شد. شراگر در مجموعه‌های جدید خود، مفهوم معاشرت در لابی را معرفی کرد که در آن لابی تبدیل به مکان جدیدی برای دورهم جمع شدن مهمانان هتل و همچنین افراد مقیم شهر نیویورک و طبقه موسوم به «شیک ارزان‌قیمت» شد که در آن خدمات لوکس مقرون‌به‌صرفه در یک محیط خاص و سطح بالا عرضه می‌گردید. شراگر همچنین به خاطر ابداع «اقامتگاه شهری» با هتل دِلانو در میامی و موندریان هتل در وست هالیوود مشهور شد که این دو نیز توسط استارک طراحی شدند. پس‌از آن، هتل هادسون در نیویورک به‌طور کامل مفهوم «هتل به‌عنوان سبک زندگی» را نمایش داد و در شهرهایی مانند سانفرانسیسکو با هتل کلیف و در لندن با هتل سنت مارتینز لین و هتل ساندرسون ادامه پیدا کرد که هر سه این هتل‌ها نیز توسط فیلیپ استارک طراحی و ساخته شدند.[۴]

بوتیک هتل در ایران[ویرایش]

در اسفند ۱۳۸۵ هتل بین‌المللی لاله کندوان، به عنوان نخستین بوتیک هتل در ایران مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این هتل، سومین هتل صخره‌ای دنیا است که در روستای تاریخی کندوان، واقع در ۶۲ کیلومتری جنوب غرب تبریز احداث شد.[۵][۶][۷] بوتیک هتل سرای عامریها یا خانه عامری‌ها نیز از برجسته‌ترین نمونه‌های این سبک هتل در ایران می‌باشد. این سرا در ۲۷ خرداد ماه سال ۱۳۹۳ با ۱۵ کاشانه و کاشانک با امکاناتی شامل دو رستوران، سرای قهوه، چای خانه، نگارخانه و آمفی تئاتر در قلب فرهنگی شهر کاشان به بهره‌برداری رسید.[۸]

منابع[ویرایش]

  1. «بوتیک هتل نوع جدیدی از هتل‌ها». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲.
  2. امیدرضاکاظمی. «هتل‌هایی به شکل بوتیک». امیدرضا کاظمی.
  3. «بوتیک هتل چیست». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲.
  4. امیدرضاکاظمی. «هتل‌هایی به شکل بوتیک». امیدرضا کاظمی.
  5. «معرفی دهکده تاریخی کندوان». وبگاه شرکت توسعه گردشگری ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ سپتامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبشه ۱۳۹۲. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی= را بررسی کنید (کمک)
  6. «هتل صخره‌ای». دلتا. ۲۳ اردیبشهت ۱۳۸۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبشهت ۱۳۹۲. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی=،|تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  7. «نخستین هتل بوتیک ایران». روزنامه ایران. ۲۶ اسفند ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲.
  8. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۵.