نوروتیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیر ژانه روان شناس مشهور قرون ۲۰-۱۹ فرانسه، نوروتیسم یا روان رنجورخویی را ضعف انرژی روانی دانسه‌است و چنین گفته‌است که " ناتوانی در تحقق بخشیدن به رفتارهایی که در دنیای بیرون اثر می‌گذارند. انسان نوروتیک، زمان خود را به انجام دادن رفتار‌هایی کم ارزش محدود می‌کند، به ویژه رفتارهایی که درونی شده‌اند. ناتوانی در انتخاب، به ویژه در هنگام تصمیم گیری یکی از عنصر‌های اصلی روان رنجورخویی است." اما در تفسیر دقیق و صریح جلوه‌های انسان نوروتیک یا روان رنجورخور، دشواری‌هایی وجود دارند. از دیدگاه روان شناسان بالینی باید ریشه‌های نوروتیسم را در تاریخ زندگی اشخاص و در احساس‌های ان‌ها جست و جو نمود. عقیدهٔ بیشتر روان شناسان این است که برای نوروتیسم نوعی امادگی ارثی لازم می‌باشد که همهٔ رفتارهای شخص را در جهت این امادگی سوق و حرکت می‌دهد. در بین تمایلاتی که اشخاص نوروتیک نشان می‌دهند، می‌توانیم در درجهٔ نخست به سختی انتخاب‌ها اشاره کرد که در رفتار‌های کم اهمیت و موقعیت‌های بسیار مهم زندگی به یک اندازه جلوه گر می‌شود. در تضاد با انچه گفته شد، می‌توانیم بگوییم در افراد نوروتیک، خشن بودن احساس‌ها، دقت بسیار زیاد و نوعی وسواس دیده می‌شود. ان‌ها در نتیجه گیری از رفتار‌ها هم دشواری دارند که می‌تواند از اختلال در یکپارچگی کارها ناشی شود.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. دکترحمزه گنجی. ارزشیابی شخصیت. ساوالان.