نشانه چهار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نشانه چهار (به انگلیسی: The Sign of the Four) دومین داستان بلند شرلوک هولمز است. این داستان حدود سه سال بعداز اتود در قرمز لاکی در فوریه ۱۸۹۰ در مجلهٔ لیپینکات به چاپ رسید نوشتهٔ گراهام گرین نشانه چهار اولین بار در فوریه 1890 در نشریه ی lippincots منتشر شدو در همان سال به صورت کتاب نیز به چاپ رسید.این کتاب دومین وقایع نامه ای است که دکتر واتسون منتشر میکند و عنوان فرعی آن در نشریه ی lippincots «مشکل شولتوها» بود و بعد ها برای تبدیل به رمان فصل بندی شد. نشانه ی چهار که یکی از معروف ترین پرونده های هولمز است . گراهام گرین درهفتادسالگی خطاب به جمع کثیری گفت: «ده ساله بودم که برای اولین بار نشانه چهار را خواندم و آن شب تاریک را در سرای پاندیچری در نوروود هرگز از ذهنم محو نشده است»[۱]

طرح داستان[ویرایش]

نشانه ی چهار عملا از دو داستان تشکیل میشود.داستان اول شرح تحقیق پیچیده ی هولمز درباره ی مرگ بارتولومیو شولتوو به دنبال آن سرقت گنجینه ی آگراست؛داستان دوم داستانی است عاشقانه بین واتسن و موکل هولمز٬مری مورستن تحقیق هولمز در این پرونده یکی از عالی ترین نمونه ها در حرفه ی پر آوازه ی اوست.[۲]

داستان[ویرایش]

دوشیزه مری مورستن هر سال از طریق پست ،مروارید درشتی دریافت میکند که هیچ سر نخی در مورد فرستنده اش وجود ندارد.وقتی این فرستنده ی اسرارآمیز از او تقاضای ملاقات می کند،هولمز و واتسن هم وارد ماجرا میشوند.مرگی وحشتناک و گنجینه ای که ناپدید شده به تعقیبی جانانه در خیابان ها به هنگام سپیده دم و سپس در طول رودخانه ی تیمز منتهی می شود...

منابع[ویرایش]

  1. کانن دویل،آرتور،نشانه ی چهار،ترجمه یمژده دقیقی،کتاب های کارآگاه ، نشر هرمس
  2. کانن دویل،آرتور،نشانه ی چهار،ترجمه یمژده دقیقی،کتاب های کارآگاه ، نشر هرمس