میخائیل کالینین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میخائیل کالینین
Калинин М. И. (1920).jpg
میخائیل ایوانوویچ کالینین در سال ۱۹۲۲ میلادی
رئیس Presidium Supreme Soviet of the Soviet Union
مشغول به کار
۱۷ ژانویه ۱۹۳۸ – ۱۹ مارس ۱۹۴۶
قائم مقام Nikolay Shvernik
پس از None—post established
پیش از Nikolay Shvernik
رئیس Central Executive Committee All-Russian Congress of Soviets
مشغول به کار
۳۰ مارس ۱۹۱۹ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۸
پس از Mikhail Vladimirsky (کفیل)
پیش از Aleksei Badayev
عضو کامل 15th, 16th, 17th، 18th پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی
مشغول به کار
۱ ژانویه ۱۹۲۶ – ۳ ژوئن ۱۹۴۶
Member of the Orgburo
مشغول به کار
۱۶ مارس ۱۹۲۱ – ۲ ژوئن ۱۹۲۴
عضو نامزد 8th، 9th، 10th، 11th, 12th، 13th، 14th پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی
مشغول به کار
۲۵ مارس ۱۹۱۹ – ۱ ژانویه ۱۹۲۶
اطلاعات شخصی
زاده
میخائیل ایوانوویچ کالینین

۱۹ نوامبر ۱۸۷۵
Verkhnyaya Troitsa, Tver Governorate، امپراتوری روسیه
درگذشت ۳ ژوئن ۱۹۴۶ (۷۰ سال)
مسکو، جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
ملیت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
حزب سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی
همسر(ان) Ekaterina Ivanovna Lorberg-Kalinina
شغل Civil servant

میخائیل ایوانوویچ کالینین (۱۸۷۵ تا ۱۹۴۶ میلادی) از رجال حکومت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ میلادی اسما رئیس دولت (رئیس شورای عالی) بود، لیکن سررشته تصمیم‌گیری‌ها و رهبری در دست ژوزف استالین بود.

اوایل زندگی[ویرایش]

اودر خانواده‌ای دهقانی در روستای ورخنیایا ترویتسا در روسیه به دنیا آمد. او بردار بزرگتر فدور کالینین بود. در سال ۱۸۸۹ به تحصیل در مدرسه‌ای محلی پایان داد و شروع به کار روی کشاورزی کرد.[۱] در سال ۱۸۹۵ به سن پترزبورگ نقل مکان کرد و به عنوان کارگر استخدام شد. او همچنین به عنوان پیشخدمت و کارگر راه‌آهن در تفلیس کار کرد و در آنجا با سرگئی آلولیوف، پدر زن دوم لنین، آشنا شد. در سال ۱۹۰۶ میلادی با زنی یهودی اهل استونی به نام اکاترینا لوربرگ ازدواج کرد.[۲]

انقلاب روسیه[ویرایش]

کالینین به کمیته بلشویک سن پترزبورگ پیوست و شروع به فعالیت در روزنامهپراودا، که در آن زمان روزنامه رسمی حزب کمونیست اتحاد شوروی بود، کرد.[۱] در آوریل سال ۱۹۱۷ میلادی او و بسیاری دیگر از بلشویک‌ها با همراهی بخش منشویسمی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه طرفدار پشتیبانی مشروط از دولت موقت بودند. موضع‌گیری‌ای که با مواضع لنین در تضاد بود.[۳] او مخالف سرسخت قیام مسلحانه برای براندازی رژیم الکساندر کرنسکی بود.[۳] او در انتخاباتی که در پاییز سال ۱۹۱۷ میلادی در پارلمان دوما برگزار شد به عنوان شهردار سن پترزبورگ انتخاب شد. او درهنگام و پس از انقلاب اکتبر در این سمت قرار داشت.[۳] در سال ۱۹۱۹ به عنوان عضوی در کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی و پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی انتخاب شد.[۳] او تا زمان مرگ عضو پلیتبوروی باقی ماند. پس از مرگ یاکوف اسوردلوف در مارس ۱۹۱۹ میلادی[۴][۵][۶] کالینین به عنوان جانشین او انتخاب شد و به مقام ریاست کمیته مرکزی اجرایی شوروی‌ها رسید و تا زمان بازنشستگی‌اش در پایان جنگ‌جهانی‌دوم در این سمت قرار داشت. در ۱۹۲۰ میلادی در کنگره دوم کمینترن حضور پیدا کرد.[۱]

مرگ[ویرایش]

او در سال ۱۹۴۶ میلادی بازنشسته شد و در ۳ ژوئن همان سال در شهر مسکو در اثر بیماری سرطان درگذشت.[۷] پیکر او در آرامگاه دیوار کرملین به خاک سپرده‌شد. سه شهر تور، کورولیوف و کونیگسبرگ به نام او نامگذاری شدند اما نام آن‌ها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تغییر پیدا کرد. تنها شهر کالینینگراد هنوز نام او را دارد. خیابان و میدانی در شهر مینسک در بلاروس و خیابانی نیز در شهر دنیپرو در اوکران به نام او نامگذاری شده‌اند.[۸]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Branko Lazitch and Milorad M. Drachkovitch, Biographical Dictionary of the Comintern: New, Revised, and Expanded Edition. Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1986; pp. 204-205.
  2. Anti-Judaism: a psychohistory. p. 279.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ Jackson, George; Devlin, Robert (eds.), Dictionary of the Russian Revolution. Westport, CT: Greenwood Press, 1989; pp. 295-296.
  4. *Kotkin, Stephen (2014). Stalin: Volume I: Paradoxes of Power, 1878-1928. Penguin. ISBN 978-1-59420-379-4.
  5. Khrushchev, Nikita Sergeevich (2006). Memoirs of Nikita Khrushchev. Penn State Press. ISBN 0-271-02861-0.
  6. Waksberg, Arkadi (21 January 2011). "From Hell to Heaven and forth" (in Russian). Archived from the original on 25 April 2012. Retrieved 5 October 2011.
  7. Brent, Jonathan and Naumov, Vladimir P. in Stalin's Last Crime, John Murray (Publishers), London, 2003, page 231
  8. (اوکراینی) Dnipro municipality for the second time decided to rename Kalinin avenue to Sergey Nigoyan, (23 February 2018)