مهدیه (شهرکرد)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۲°۲۱′۲۹″ شمالی ۵۰°۴۸′۲۱″ شرقی / ۳۲.۳۵۸۰۶° شمالی ۵۰.۸۰۵۸۳° شرقی / 32.35806; 50.80583

مهدیه
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان چهارمحال و بختیاری
شهرستان شهرکرد
بخش بخش مرکزی
نام محلی زانیان پایین
نام‌های قدیمی ذانایان
مهدیه بر ایران واقع شده‌است
مهدیه
۳۲°۱۲′۴۶″ شمالی ۵۰°۲۸′۵۶″ شرقی / ۳۲.۲۱۲۹° شمالی ۵۰.۴۸۲۱° شرقی / 32.2129; 50.4821
مردم
جمعیت ۶٬۲۳۲ نفر
آب‌وهوا
روزهای یخبندان سالانه ۵ ماه از آبان ماه تا فروردین ماه

مهدیه، روستایی قدیمی از توابع بخش مرکزی شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است.

جمعیت[ویرایش]

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶٬۲۳۲ نفر (۱٬۵۱۹خانوار) بوده‌است. شهرک مهدیه نام تغییر یافته روستای زانیان، ذانیان یا ذانایان است که در سال ۱۳۶۰ به دلیل اشتباه با ماده «زانیان عربی» به مهدیه تغییر نام یافت. امروزه یکی از محلات شهرکرد است و زیر نظر شهرداری غرب شهرکرد اداره می‌شود. دانشگاه سراسری شهرکرد در کنار این محل واقع شده است.
این روستا در ۴ کیلومتری غرب شهرکرد واقع شده و در کتاب مرآت البلدان آمده که «قریه زانیان سفلی در نیم فرسخی چالشتر واقع شده. دو رشته قنات دارد یکی آباد و دیگری خراب، حمام و مسجد خوب از بناهای حاجی محمدرضا دارد» (اعتماد السلطنه، ۱۳۶۸:۱۹۳۴) زانیان که از آبادی‌های نسبتاً آباد شهرکرد است، سه هزار جمعیت دارد. سرزمین مصفا و دارای چشمه و باغات است. قریب پانزده هزار مَن عایدی دارد مزرعه‌ی قلنگان از باغات خوب این آبادی است در نوشته‌های قدیم این قریه را زانوان نوشته‌اند (می‌گویند قریه اشکفتک و زانیان به منزله دو زانو برای قریه چالشتر که حاکم‌نشین بوده می‌باشد. اربابان و مالکین قدیم از بین رفته و بیشتر املاک آن در اختیار خرده مالکان قرار گرفتند. این آبادی دارای آسیاب و حمام و مسجد علی از دوران حاج محمد رضاخان است که به سبک ابنیه صفوی ساختمان شده و تعمیرات‌شان از طرف خود اهالی به عمل می‌آید (نیکزاد امیر حسینی، ۱۳۸۵: ۴۳۰)
در لغت نامه دهخدا چنین آمده است: زانیان دهی است از دهستان لار بخش حومهٔ شهرستان شهرکرد. واقع در۶ هزارگزی باختر شهرکرد و متصل به راه شهرکرد به سامان، در دامنهٔ کوه و منطقهٔ معتدل. سکنهٔ آن ۱۰۹۴ تن شیعهٔ فارسی زبان اند. آب آن از رودخانه و قنات تأمین می‌شود و دارای محصول غلات، سیب زمینی است. شغل اهالی آن زراعت، گله داری و صنایع دستی زنان، جاجیم بافی و راه آن ماشین رو است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۱۰)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۳. 
  • علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «زانیان»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶).
  • رزم ﺁرﺍ، حسنعلی؛ فرهنگ جغرﺍفیایی ﺍیرﺍن، ج. ۱۰. ، تهرﺍن، دﺍیره جغرﺍفیایی ستاد ﺍرتش. ۱۳۲۸
  • نیکزادامیر حسینی، سیّدکریم، شناخت سرزمین چهارمحال، ج اوّل، اصفهان، بی تا، ۱۳۵۷ ه ش.
  • محمّد حسن خان اعتماد السلطنه، مرآةالبلدان، ج چهارم، صص۱۹۳۴ – ۱۹۳۳، به تصحیح دکتر عبدالحسین نوایی ومیر هاشم محدث، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۶۷هـ ش.