روستانشینی در شهرستان شهرکرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شهرستان شهرکرد، شهرستان مرکزی استان چهارمحال و بختیاری است. این مقاله به ویژگی‌های و تاریخچه روستانشینی شهرستان شهرکرد می‌پردازد و شامل فهرستی از روستاهای این شهرستان است.

تاریخچه روستانشینی[ویرایش]

شهرستان شهرکرد که در واقع همان منطقه تاریخی لارِ چهارمحالِ اصفهان است. لار یکی از چهار منطقه، چهارمحال است. این منطقه بواسطه منابع آب، ارتفاعات و دشت‌های حاصلخیز بزرگ در جوار غربی اصفهان، پتانسیل بالای استقرار روستانشینی را داشته‌است شهرستان شهرکرد در مقایسه با شهرستان بروجن، دیگر منطقه چهارمحال، که در این موارد خصوصیات مشترکی دارند اما روستاهای شهرستان شهرکرد به نسبت در ارتفاعات بیشتر و با وسعت و جمعیت بزرگتری همراه هستند.[۱] شهرکرد مرکز شهرستان شهرکرد، روزگاری تا دوره قاجاریه به عنوان دهکرد[۲] شناخته می‌شد ولی هم‌اکنون بزرگترین شهر این منطقه و مرکز استان چهارمحال و بختیاری است.

روند روستانشینی در شهرستان شهرکرد تا پیش از سال ۱۳۳۵، با مناطق بزرگی همچون هفشجان، قهفرخ و بِن، شناخته می‌شد که در اولین سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران، این مناطق با جمعیت بالای ۵ هزار نفر به عنوان نقاط شهری محسوب شده‌اند.[۳] هم کنون نیز روستاهای دیگری همچون شهرک یا شهر کیان امروزی، سورشجان، طاقانک، نافچ، هارونی و سودجان دارای شهرداری شده‌اند. تعداد روستاهای این شهرستان به بیش از ۲۵ روستا می‌رسد.

بخش مرکزی[ویرایش]

بخش لاران[ویرایش]

بخش فرخ‌شهر[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. امیر حسینی دهکردی، کریم نیکزاد. شناخت سرزمین چهارمحال. اصفهان، ۱۳۵۷. 
  2. مرآت البَلَدانِ ناصری. ۱۲۹۴ ه. ق. 
  3. گزارش مشروح سرشماری حوزه چهارمحال. وزرات کشور، مرداد ماه ۱۳۳۸. 

منابع[ویرایش]