ملاط (لنگرود)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ملاط (لنگرود)
روستا
ملاط (لنگرود) در ایران قرار گرفته‌است
ملاط (لنگرود)
ملاط (لنگرود)
مختصات: ۳۷°۰۹′۴۱″ شمالی ۵۰°۰۹′۳۱″ شرقی / ۳۷٫۱۶۱۳۹°شمالی ۵۰٫۱۵۸۶۱°شرقی / 37.16139; 50.15861مختصات: ۳۷°۰۹′۴۱″ شمالی ۵۰°۰۹′۳۱″ شرقی / ۳۷٫۱۶۱۳۹°شمالی ۵۰٫۱۵۸۶۱°شرقی / 37.16139; 50.15861
کشور ایران
استاناستان گیلان
شهرستانشهرستان لنگرود
بخشبخش کومله
دهستاندهستان دریاسر
جمعیت (۲۰۰۶)
 • جمعیت۱٬۰۳۴
منطقهٔ زمانیساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۳:۳۰)
 • تابستان (DST)ساعت رسمی ایران (یوتی‌سی +۴:۳۰)

روستایی است واقع در دهستان دریاسر شهرستان لنگرود در استان گیلان.[۱] بر اساس اطلاعات موجود در مرکز آمار ایران، جمعیت ملاط بالغ بر ۱٬۰۳۴ نفر است.

ملاط از روستاهای مشرف به لیلاکوه است. از جمله محصولات اصلی این روستا چای سبز و سیاه، انواع مرکبات، کیوی، نان محلی و آب چشمه است. این روستا به دلیل موقعیّت خاص خود، یکی از مقاصد گردشگری در شهرستان لنگرود به شمار می آید. مقبرۀ دوازده امامزادگان ملاط نیز یکی دیگر از اماکن مهم این روستا است که مدفنِ دوازده تن از سادات کیایی است.

نام این روستا در منابع تاریخی به کرّات ذکر شده است. به گفتۀ ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان، ملاط «دیهی است وَرای هَوسَمِ غربی»[۲] و «حدّ طبرستان»[۳] دانسته شده است. در تاریخ گیلان و دیلمستان از ظهیرالدین مرعشی به اتفاقات و نبردهایی که در «کوتمک ملاط»[۴] واقع شده اشاره شده است. در این کتاب به «مدرسه»[۵]، «خانقاه»، «مسجد جامع»، «گوراب»، «باغهای میوه» و «برکۀ عظیمِ»[۶] ملاط اشاره شده است. امیر کیا ملاطی، اولین امیر از امرای کیایی و بنیانگذار سلسلۀ کیاییان، و پسرش، سیّدعلی کیا ملاطی، منسوب به این روستا هستند. سیدرضی کیا، پسر سیدعلی کیا، در عمارت ملاط کوشش بسیار کرده است. عین نوشتۀ مرعشی در اینجا نقل می شود: «عمارات ملاط را به اهتمام تمام بنياد نهادند و قصرى در غايت لطافت و مسجد جامع در غايت نزاهت تمام ساختند و خانه ‏هاى چند جهت مترّددان و ابناى سبيل[۷] مجموع را از سنگ و گل تمام كردند و طويله‏ هاى اسبان و استران به اتمام فرمودند رسانيد و غماى [۸]مجموع را باز به سفالوى سرخ بپوشانيدند. و گرداگرد مشهد[۹] مبارک[۱۰] ديوارى از سنگ در غايت محكمى احداث فرمودند و غماى آن را به سفالو از آب باران محفوظ ساختند. و درون مشهد را درختهاى نارنج و ترنج و ليمو و آبى[۱۱] و آلو بنشاندند و آن موضع را رشکِ جنّت نعيم و خُلد برين گردانيدند. و حُفّاظ[۱۲] را وظايف[۱۳] تعيين نموده تا شب و روز به تلاوت قرآن مجيد مشغول باشند و اكنون نيز هستند. و خانقاهى بساختند و امر كردند كه صبح و شام را به فقرا و مساكين و أبناء السَّبيل آش بدهند و بر در مسجد حفر چاه آب فرمودند و گورابى به غايت خوب‏ بفرمودند ساختن. و مدرسه‏ اى طرف غربى آن گوراب و مسجد تمام كردند و مرتبه ‏اى ديگر شيب از آن گوراب گورابى ديگر بساختند و چاه آبى بر سر راه فرمودند كندن تا در تابستان كه آب رودخانه گرم می ‏شود ابناى سبيل و متوطّنان[۱۴] آن مقام، از آن آب بنوشند و بر سر آن گوراب دكانهاى چند فرمودند ساخت و مردم صنعت‏كار از هر نوع آنجا بنشاندند و باغ وسيعى‏ بنياد كردند و از هرنوع ميوه‏ هاى خوب و انگورهاى لطيف بفرمودند نشاندن. و جهت آبخور و برنجار و مزارع سُكّان[۱۵] آن مقام بركه‏ اى عظيم[۱۶] بساختند چنانكه مزرعۀ آن قريه و ساير قُرا[۱۷] كه در حوالى آن قريه ‏اند، از آن متمتّع و برخوردار گشتند.»[۱۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Malat». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.
  2. تاریخ طبرستان، قسم اول، ص 56
  3. تاریخ طبرستان، قسم اول، ص 74
  4. تاریخ گیلان و دیلمستان، ص 103
  5. تاریخ گیلان و دیلمستان، ص 36
  6. تاریخ گیلان و دیلمستان، ص 142
  7. مسافران غریب.
  8. سقف خانه.
  9. مشهد: محل شهادت.
  10. همان است که امروزه در ملاط به دوازده امامزادگان مشهور است.
  11. میوۀ بِه.
  12. حافظان قرآن.
  13. مقررّی، حقوق.
  14. ساکنان.
  15. ساکنان.
  16. استخر بزرگ ملاط است که به زبان گیلکی بدان «پیلو سَل» (استخر بزرگ) گویند.
  17. روستاها.
  18. تاریخ گیلان و دیلمستان، ص 142