کومله (شهر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


این شهر با جمعیت ۶۰۷۸ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ.) [۱]در بخش کومله شهرستان لنگرود قرار دارد.[۲]

کومله شهری سرسبز در 6 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان لنگرود است که به وفور می‌توان زمینهای کشت برنج و چای را در اطراف آن مشاهده کرد و از مراکز مهم تهیه چای در ایران است.[نیازمند منبع]

بیشترین درآمد این شهر برنج - مرکبات و چای می‌باشد که مرکبات روستای پرشکوه این بخش دارای محبوبیت و مرغوبیت بالایی در گیلان و ایران است. این شهر زیبا از شمال به پهلوان رود و از غرب به خرشتم لات، از جنوب به کنده زری و زرده گیلی و پرشکوه و ملات کوه و از شرق به ملات محدود است. همچنین در شمالغرب این بخش، شهرستان لنگرود و در جنوب آن بخش اطاقور و در شمالشرق آن شهر شلمان قرار دارند.

وسعت این شهر به طور تقریب در حدود 50 کیلومتر مربع است.

کوهها در جنوب این شهر زیبا و سرسبز قرار گرفته اند و از شرق به غرب عبارتند از :

1- کنده زری

2 – زرده گیللی

3 – پرشکوه

4 – ملات کوه

5 – لیلاکوه که در ادامه آن به شیطان کوه لاهیجان می رسد.

در باره این رشته از کوهها افسانه های بسیار زیاد وجود دارد مثلاً در مورد زرده گیللی اهالی معتقدند که بر سر قله آن چاه هایی بوده است که از آن برای رسیدن به لاهیجان در هنگام خطر استفاده می کردند و عقیده دارند که پادشاهان قدیم خزائن خود را در این چاه ها پنهان کرده اند و برای به دست آوردن این گنج های افسانه ای کاوش هائی هم انجام گرفته است اما به نتیجه نرسیده است . اما بلندترین قله ای که در شهر کومله به چشم می خورد قله سمام در جنوب شرقی شهر کومله می باشد و ارتفاع آن به اندازه ای است که هنگامی که در شمال باران می بارد در قله این کوه هوا آفتابی است.

در کومله فقط یک رودخانه جریان دارد به نام خرشتم لات که ادامه آن همان شلمان رود است وو سرچشمه آن از سلسله جبال البرز می باشد . این رود پس از مشرب ساختن زمین های اطراف در چمخاله به پای خزر می ریزد همچنین در این شهر دو استخر بزرگ وجود دارد که با آب باران های فصلی پر می شود و از آنها برای آبیاری مزارع برنج استفاده می کنند.

در شهر کومله چشمه وجود ندارد و اهالی از آب چاه برای آشامیدن استفاده می کردند.

زبان مادری مردم آن گیلکی است و با لهجه بیه پیش صحبت می‌کنند .

تاریخچه[ویرایش]

قدمت شهر کومله به دوره تیموریان می رسد.وجود مناطقی در کومله بنام های (علی کیابیجار-علی کیاسل و مهدی کیاسل) بیانگر قدمت و اهمیت کومله در عصر حکمرانی سادات آل کیاست درواقع ملاط که یکی از روستاهای این بخش است مهد سلسله سادات کیا بوده که در تاریخ ایران و تشیع نقش مهمی را ایفا نموده اند.در سالهای ۱۳۳۲ تا ۱۳۴۰ امورات شهر کومله بوسیله برزن اداره می شد که در سال ۱۳۴۱ شهرداری تاسیس و مشغول به کار شده و از عمده محصولات این شهر عبارتند از: برنج-چای-مرکبات-پرورش کرم ابریشم.کومله در اصل کوملا بوده ک هاین واژه مرکب است از “کو” و “ملا” به معنی اسکان و پناه گرفتن درجای امن می باشد، لازم به توضیح است که ملاحان و کشتی بانان یونانی و ایتالیایی که در دریای خزر برای داد و ستد و مبادلات تجاری و بازرگانی تردد میکردند، هنگامی که دریا طوفانی میشد و اصولاً با خطر مواجهه می شدند.در کومله که در دامنه کوههای مرتفع واقع شده است و به این جهت ساکت و آرامی داشت و درواقع جای امن و آرامی برای استراحت و مصون بودن از خطر بود “کوملا” می زدند.(ماندن در جای امن و پناه گرفتن در مواقع خطر را در اصطلاح خود کوملا می گفتند)بعدها با گذشت زمان کوملا به کومله تغییر نام یافت، خلاصه اینکه قدمت شهر کومله به دوره تیموریان میرسد.در قسمت جنوبی شهر کومله کندزر وجود داردکه در قرون پیشین شهر بوده است.بعضی از معمرین گفته اند که سکه هایی در همین کندزر پیدا شده است که قدمت ان بیشتر از دوره تیموریان بوده است

جاذبه های گردشگری[ویرایش]

نگین سبز کومله : کوهی است که در ضلع جنوبی شهر کومله واقع شده و چشم انداز بسیار زیبایی دارد. این منطقه مهمان مسافران فراوانی است و از مزایای آن این است که بخش وسیعی از شرق گیلان از بالای این کوه قابل روئیت است.

منطقه دیدنی و توریستی پرشکوه :قطب گردشگری و توریست شهر و حتی استان که در جمعه ها بازار فروش مرکبات ، چای ، عسل ، نان محلی و ... برقرار می باشد که دارای خیل مسافران ،گردشگران و سایر بازدیدکنندگان است .

استخر کومله : که شامل دو آبگیر بسیار زیبا است که در فصل های بهار و تابستان به عنوان منابع آب مزارع برنج نیز نقش ایفا می کنند. در یکی از آنها جزیره ای ساخته شده که تفرجگاه مسافران می باشد.

باغ پرندگان : این محوطه ی نسبتاً کوچک در داخل جزیره استخر کومله قرار دارد و میزبان چند گونه از پرندگان زیبا است.

منابع[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰». معاونت برنامه ریزی استانداری خراسان جنوبی (به نقل از مرکز آمار ایران)، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  2. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران ۱۳۸۳خ.