مزیدیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مزیدیان دودمانی بودند که در بین سده‌های چهارم تا ششم هجری قمری در سرزمین‌های هیت و کوفه فرمانروایی داشتند.

مزیدیان از قبیله اسد منشعب شده، عربستان را ترک گفته و در قادسیه بر کناره چپ دجله پراکنده شدند. سندالدوله ابوالحسن علی در سال ۳۸۷ق (۹۸۷م) بر بهاءالدوله بویهی شوریدند ولی بزودی فرمانبرداری آنان را گردن نهادند ولی دوباره در سال ۴۰۳ق (۱۰۲۱م) پرچم استقلال برافراشت و سلطان‌الدوله بویهی را وادار کرد تا حکومت او را به رسمیت بشناسد.[۱]

با آنکه آنان در اصل از اعراب بدوی بودند، ولی نشان دادند که مدیران و سیاست‌مداران چیره دستی هستند و در رویدادهای گوناگون عراق در دوره سلجوقیان به صورت قدرت مهمی درآمدند. در زمان صدقةبن منصور، امیر بزرگ مزیدی، بر گرد شهر حله حصار استواری کشیدند و به این ترتیب این شهر مرکز قدرت مزیدیان در عراق شد. مزیدیان دارای تمایلات شیعی زیادی بودند.[۲]

فرمانرواها[ویرایش]

فرمانروا سال فرمانروایی
سناءالدوله علی اول ابن مزید ۳۵۰ق/۹۶۱م
نورالدوله دبیس اول ۴۰۸ق/۱۰۱۸م
بهاءالدوله منصور ۴۷۴ق/۱۰۸۱م
سیف‌الدوله صدقه اول ۴۷۹ق/۱۰۸۶م
نورالدوله دبیس دوم ۵۰۱ق/۱۱۰۸م
سیف‌الدوله صدقه دوم ۵۲۹ق/۱۱۳۵م
محمد ۵۳۲ق/۱۱۳۸م
علی دوم ۵۴۰ق/۱۱۴۵م
چیرگی سلجوقیان ۵۴۵ق/۱۱۵۰م

منابع[ویرایش]

  1. استانلی لین پل، و.و بارتولد، خلیل ادهم و احمد سعید سلیمان (تابستان ۱۳۶۳تاریخ دولتهای اسلامی و خاندانهای حکومتگر جلد اوّل، ترجمهٔ صادق سجادی، تهران: نقش جهان، ص. ص۲۱۳
  2. کلیفورد ادموند بوسورث (۱۳۷۱سلسله‌های اسلامی، ترجمهٔ فریدون بدره‌ای، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی(پژوهشگاه)، ص. ص۸۸