مرداب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ماندابی در برایدبروک
گُل نیلوفر آبی در میان مرداب رشد می‌کند.

مانداب یا هور به جایی در طبیعت می‌گویند که آب در آن مانده و گیاهان کوتاه بیشتر از جنس علف و نی بر آن روییده باشد.

مانداب گونه‌ای تالاب به‌شمار می‌آید.

لغت‌نامه دهخدا مرداب . [ م ُ ] (اِ مرکب ) برکه و آبگیر عمیق و پر عرض و طول . (جهانگیری ). تالاب و استخر و آبگیر عمیق و پر عرض و طول .(برهان قاطع). غالباً در آب غیر روان استعمال می شودکه ایستاده است و حرکت نمیکند بخلاف آب رود که جنبش و رفتار دارد. (انجمن آرا). آب ایستاده ٔ غیر جاری و ناروان خلیج . (ناظم الاطباء). آب راکد و ساکنی که نه چون رودخانه جریان داشته باشد و نه چون دریا موج ؛ و اغلب بر خلیج های بسیار کوچکی اطلاق می شود که از پیش رفتگی آب دریا در خشکی حاصل شده باشد و پناهگاه بی تموج و آرامی است برای قایق ها و کشتی های کوچک ، مثل مرداب غازیان و مرداب انزلی ؛ یا به آبگیر وسیعی اطلاق شود که از تجمع آب رودخانه حاصل شده است چون مرداب گاوخونی . پیش رفتگی کوچک دریا در خشکی . (لغات فرهنگستان ).

مرداب ها،‌ مناطق مرطوب گرمي هستند كه سرشار از هم زندگي گياهي و هم زندگي جانوري هستند. زمین پرآب مرداب ها اغلب به میزان زیادی با درختاني شبيه به سرو پوشيده شده. بعضي از جانوران داخل آب با اكسيژن اندک مرداب کنار می آیند و در آن زندگي مي كنند (بعضي از ماهي ها، ماهی خاردار، ميگو، بچه قورباغه، لارو حشره و غيره). بعضي از جانوران هم در سطح آب مرداب زندگي مي كنند (مثل تمساح). بعضي از جانوران بالاي آب زندگي مي كنند (مثل پرندگان ، حشرات ، قورباغه ها و غيره) و جانوران ديگري هم در زمین نرم و اسفنجي مانندی كه باتلاق را احاطه كرده زندگی می کنند (مثل راكون،‌ آهو، كرم خاكي و غيره).

بعضی از جانورانی که در محیط مرداب ها زندگی می کنند عبارتند از: تمساح، کروکودیل، نوعی مار، عقاب طاس، سگ آبی، خرس قهوه ای، نوعی گربه وحشی، مرغ ماهی خوار، کپیبارا (بزرگ ترین جونده جهان)، کپپود (نوعی سخت پوست)، ماهی خاردار، نوعی دارکوب، سنجاقک، کرم خاکی، ماهی، فلامینگو، قورباغه، نوعی سمندر، عنکبوت آبی، راکون، شاهین دم قرمز، گرگ قرمز، سمور رودخانه، عقرب، میگو، حلزون، نوعی لاک پشت، آهوی دم سفید و زوپلانکتون.


نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

جعفری، عباس، فرهنگ بزرگ گیتاشناسی (اصطلاحات جغرافیایی)، تهران: انتشارات گیتاشناسی، چاپ دوم، ۱۳۷۲ خورشیدی.