مربیگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مربیگری (به انگلیسی: Coaching) گونه‌ای از رشد و پیشرفت است که در آن فردی به نام مربی، شخص آموزش گیرنده یا مشتری را برای دستیابی به اهداف حرفه ای یا شخصی‌اش، آموزش می‌دهد و هدایت و حمایت می‌کند.

مربی، معلم، روانشناس یا مشاور نیست. او برای مسائل و مشکلات افراد راهکاری ارائه نمی‌کند، کسی را نیز نصیحت نمی‌کند. او کمک می‌کند تا افراد خودشان برای رسیدن به آگاهی و رسیدن به پاسخها حرکت کنند و پیچیدگی‌های ذهنی خود را رها کرده و به شفافیت برسند.افراد به کمک مربی به آگاهی‌هایی در مورد خودشان و اهدافشان دست می‌یابند.[۱]

پیدایش[ویرایش]

برای اولین بار در حدود سال ۱۸۳۰ میلادی واژهٔ مربی در دانشگاه آکسفورد بصورت عامیانه به معلمی نسبت داده شد که باعث شد شاگردش امتحان را با موفقیت بگذارند.[۲]

کابردها[ویرایش]

مربیگری حرفه‌ای، طیف وسیعی از مهارتهای ارتباطی را نظیر بیان اهداف، شنوایی، سؤال کردن، شفاف سازی و غیره را شامل می‌شود تا مخاطبین روشهای مختلفی را برای رسیدن به اهداف خود کشف کنند.[۳] این مهارتها در بیشتر انواع مربی‌گری‌ها استفاده می‌شوند.

منابع[ویرایش]

  1. «کوچینگ چیست و کوچ کیست؟». روزنامه دنیای اقتصاد، ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۶. بازبینی‌شده در ۳ ژوئیه ۲۰۱۸. 
  2. coach, Online Etymology Dictionary, retrieved 4 July 2015 .
  3. Cox, Elaine (2013), Coaching Understood: a Pragmatic Inquiry into the Coaching Process, Los Angeles; London: Sage Publications, ISBN 978-0-85702-825-9, OCLC 805014954 .