صحاح سته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

صحاح ستّه یا کتاب‌های صحیح شش‌گانه(به فارسی: نَسک های درست ششگانه)، معتبرترین کتب حدیث نزد اهل سنت است. این کتاب‌ها پس از قرآن کریم مهم‌ترین منابع دینی است که در دسترس اهل سنت است و توسط علمای اهل سنت مطالعه و استفاده می‌شود. این کتب عبارت اند از:


نَسک نویسنده زادروز درگذشت زندگانی زادگاه شهروند
صحیح بخاری محمد بن اسماعیل بخاری ۱۹۴ ه.ق - ۸۱۰م ۲۵۶ ه.ق - ۸۷۰ م ۶۲ سال شهر بخارا در ازبکستان امروزی ایرانی
صحیح مسلم مسلم بن حجاج نیشابوری ۲۰۶ ه.ق - ۸۲۲ م ۲۶۱ ه.ق - ۸۷۵ ۵۵ سال شهر نیشابور در ایران ایرانی
سنن نسائی احمد بن شعیب نسائی ۲۱۴ ه.ق - ۸۲۹ م ۳۰۳ ه.ق - ۹۱۵ م ۸۹ سال شهر نسا در تركمنستان امروزی ایرانی
سنن ابوداود ابوداوود سلیمان ۲۰۲ ه.ق - ۸۱۷ م ۲۷۵ ه.ق - ۸۸۸ م ۷۳ سال استان سیستان در ایران ایرانی
سنن ترمذی ابوعیسی محمد ترمذی ۲۰۹ ه.ق - ۸۲۴ م ۲۷۹ ه.ق - ۸۹۲ م ۷۰ سال شهر ترمذ در ازبکستان امروزی ایرانی


سنن ابن ماجه محمد بن ماجه قزوینی ۲۰۹ ه.ق - ۸۲۴ م ۲۷۳ ه.ق - ۸۸۶ م ۶۴ سال شهر قزوین در ایران ایرانی

گردآورندگان هر شش کتاب اهل ایران بوده اند. در بین این کتابهای حدیث، لفظ صحیح تنها به دو کتاب صحیح بخاری و صحیح مسلم اختصاص داده می‌شود در حالی که چهار کتاب حدیث دیگر، هم شامل احادیث صحیح و هم غیر صحیح هستند؛ بنابراین لفظ صحاح سته (یعنی کتابهای صحیح شش‌گانه) به اشتباه در بین عموم رایج شده‌است.

دو کتاب دیگری که به عنوان منابع اولیه به صحاح سته اضافه می‌شوند عبارتند از موطأ مالک ومسند احمد بن حنبل که به این ترتیب مجموع این کتابهای هشت‌گانه، مورد رجوع علمای اهل سنت می‌باشد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. تاریخ عمومی حدیث، دکتر مجید معارف