گسیل‌های صوتی گوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هر صوتی که توسط حلزون گوش داخلی تولید شده و در مجرای گوش، کشف گردد را می‌توان گسیل صوتی گوش (به انگلیسی: Otoacoustic Emissions) دانست[۱].

تعریف[ویرایش]

گسیل‌ها، اصوات کم شدتی هستند که با قرار دادن میکروفون در مجرای گوش، می‌توان آنها را ثبت نمود. در واقع این امواج، حاصل حرکت زنجیره استخوانی و پرده صماخ در پاسخ به جنبش نشات گرفته از حلزون، به حساب می‌آیند. با حرکت زنجیره استخوانی و پرده صماخ در هوای موجود در فضای گوش میانی و گوش خارجی، این جنبش به انرژی صوتی تبدیل می‌شود.

طبقه بندی[ویرایش]

انواع OAE را می‌توان بر اساس نوع محرک مورد استفاده، طبقه بندی نمود. گسیل‌های صوتی شامل دو گروه کلی می‌باشند.

  • گسیل‌های صوتی خودانگیخته یا SOAE، که بدون ارایه محرک صوتی، ثبت می‌شوند و برای شناسایی آنها، از تحلیل طیفی صوت در مجرای گوش خارجی استفاده می‌شود.این نوع گسیل های صوتی با قرار دادن یک میکروفن بسیار حساس در مجرای گوش (در 50 درصد از گوش های انسان های طبیعی) قابل ثبت هستند . این نوع گسیل های گوش در گوش نوزادان دارای شدت بلند تری نسبت به بزرگسالان است همچنین این گسیل ها در گوش های که قابل ثبت هستند اغلب در فرکانس های 1 تا 3 کیلوهرتز قرار می گیرند.
  • گسیل‌های صوتی برانگیخته یا EOAE که با ارایه محرک صوتی به گوش برانگیخته می‌شوند[۲].

این گروه خود دارای چند نوع می باشد که شامل : گسیل های برانگیخته ی گذرا (TOAE) ، گسیل های برانگیخته اعوجاجی(DPOAE) ، گسیل های برانگیخته فرکانسی(SFOAE) هستند.