شعله (فیلم ۱۹۷۵)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شعله
هه هول خه
پوستر اکران سینمایی
کارگردانرامش سیپی
تهیه‌کنندهجی.پی. سیپی
نویسندهسلیم جاوید
بازیگراندرمندرا
سانجیو کومار
هما مالینی
آمیتاب باچان
جایا باچان
امجد خان
موسیقیراهول برمن
فیلم‌برداردوارکا دیوچا موبایل مهدی
تدوینام.اس. شینده
شرکت
تولید
یونایتد پرودوسرز
سیپی فیلمز
توزیع‌کنندهسیپی فیلمز
مدت زمان
۲۰۴ دقیقه
کشورهند
زبانهندی
هزینهٔ فیلم۳۸۰٫۰۰۰ دلار آمریکا
فروش گیشه۲٫۸۵ میلیون دلار آمریکا

شعله (به هندی: शोले، به اردو: شعلے) نام فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ در ژانر اکشن ماجرایی و به کارگردانی رامش سیپی است. این فیلم از بزرگ‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای هند محسوب می‌شود. در جشنی که به مناسبت یک‌صدسالگی سینمای بالیوود برگزار شد، به‌عنوان برترین فیلم سینمایی هند در یک قرن گذشته و در کل تاریخ سینمای هندوستان معرفی گردید.[نیازمند منبع] بازیگران اصلی فیلم دارمندرا، آمیتاب باچان، سانجیو کومار و هما مالینی بودند. رامش سیپی کارگردان شعله با نیم‌نگاهی به هفت سامورایی که در این‌جا به دو نفر کاهش یافته‌اند، فیلمی بسیار پرتنش می‌سازد؛ با زمان تقریبی ۳:۴۰ دقیقه (قابل‌مقایسه با حماسه‌ ی ۳:۲۷ دقیقه‌ای لئونه: روزی روزگاری در آمریکا) که ریتمش هیچ‌گاه افت نمی‌کند.[۱]


بازیگران[ویرایش]

شخصیت بازیگر صداپیشه
تاکور بالدوسینگ سانجیو کومار ابوالحسن تهامی نژاد
جی (جی دو) آمیتاب باچان بهروز به نژاد
ویرو (دوست صمیمی جی دو) دارمندرا چنگیز جلیلوند
جبار سینگ (راهزن مشهور) امجد خان اکبر زنجانپور
رادا (عروس تاکور بالدوسینگ) جایا باچان
بسنتی (درشکه‌چی) هما مالینی مهین نثری
معصومه تقی پور

خلاصه داستان[ویرایش]

تاکور پلیسی است که راهزنی به اسم جبار سینگ خانواده‌اش را قتل‌عام و دستان خودش را نیز قطع کرده‌است و مدام به دهکدهٔ او دستبرد می‌زند. تاکور دو دزد به‌نام‌های ویرو و جـِی را که اجاره‌شان کرده، به‌کار می‌گیرد تا جبار سینگ را بیابند و زنده به او تحویل دهند….

پایان فیلم[ویرایش]

برای این فیلم دو پایان وجود دارد. در نخستین پایان، جبار سینگ به دست عدالت سپرده می‌شود؛ اما در نسخهٔ دوم، جبار سینگ به دست تاکور کشته می‌شود. این تفاوت به دلیل اِعمال نظر ادارهٔ سانسور در هند در زمان نمایش فیلم است. نسخهٔ اصلی و بی‌سانسور در سال ۱۹۹۰ در دسترس عموم قرار گرفت. وبدین ترتیب فیلم دارای دو پایان می‌باشد.

از سینمای تجاری تا مایه های اجتماعی و فرهنگی[ویرایش]

راجیندر دودرا استاد سینمای بالیوود در دانشگاه منچستر انگلستان با اشاره به سالهای حاکمیت وضعیت اضطراری در هند با تصمیم ایندیرا گاندیِ نخست وزیر، بر این باور است که زمینه های داستان این فیلم مانند نظم، قانون، دادگری و خونخواهی بازتاب دهنده دلمشغولی‌های جامعه هند در سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۷ است. او درباره مایه های اجتماعی فیلم می گوید رابطه ویرو و معشوقش بَسَنتی (با بازی هما مالینی) از محیط سنتی خانواده دور می‌شود و در محیطی به دور از سنت‌های حاکم شکوفا می‌شود که در حقیقت نماد یک آرمانشهر برای عشاق جوان است.

و یا تاکور که شخصیت اصلی داستان و نماد قانون است در شکل گیری یک رابطه عاشقانه بین عروس بیوه خود با مجرمی مثل جی نقشی فعال ایفا می‌کند چون می‌داند در چنین رابطه‌ای عروسش خوشبخت خواهد شد.


فیلم شعله در عین حال در قالب داستانی و تخیلی جلوه‌هایی از فمینیسم را نیز به نمایش می‌گذارد. برای نمونه بسنتی یک زن جوان و بی پرواست که روی پای خود می ایستد و در انجام کارهای مردانه همچون اسب سواری و یا رانندگی تاکسی تواناست و در صحنه‌هایی مانند رقصیدن روی خورده شیشه برای رهانیدن معشوق خود، ثابت می‌کند که نترس و سرسخت است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «داستان‌گویی پرملاط». ماهنامه سینمایی فیلم.
  2. «آیا شعله جنگ ستارگان بالیوود است؟». بی بی سی فارسی.

پیوند به بیرون[ویرایش]