سیسیل بیتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرسیسیل والتر هاردی بیتون (به انگلیسی: Sir Cecil Walter Hardy Beaton) (۱۴ ژانویه ۱۹۰۴ - ۱۸ ژانویه ۱۹۸۰) یک عکاس مد و پرتره، طراح داخلی و برنده جایزه اسکار طراحی صحنه و لباس برای فیلم‌ها تئاتر است.

بیتون بیشتر بخاطر عکسهای پرتره­ای که از خانواده سلطنتی انگلستان و همین­طور ستاره­های مشهور بین­المللی گرفت مطرح و شناخته شده است؛ اما فعالیت این هنرمند پرکار تنها در عکاسی خلاصه نمی­شد، وی علاوه بر عکاسی، به عنوان نویسنده و تصویرگرکتاب، طراح صحنه­ی آثار نمایشی، طراح لباس و صحنه­ی فیلم نیز کار می­کرد[۱].

بیتون که دانش­آموخته­ی مدرسه خصوصی هارو و کمبریج بود، چهاردهم ژوئن سال ۱۹۰۴ در لندن و در خانواده­ای نسبتاً مرفه متولد شد. پدرش والتر هاردی بیتون تاجر الوار و مادرش اتی سیسون بود و دو خواهر به نامهای نانسی و بابا و یک برادر به نام ریگی داشت.

بیتون در کودکی توسط پرستارش که یک دوربین کداک A۳ داشت، یادگیری اصول عکاسی را آغاز کرد. او پس از رسیدن به مهارت کافی عکسهایش را برای مجلات اجتماعی لندن ارسال می‌کرد؛ اغلب با نامی مستعار زیر آنها را امضا می‌کرد و قید می‌کرد «اثر بیتون»[۲].

اولین عکسی که از بیتون منتشر شد در مجله­ی ووگ بود. این عکس به گفته­ی خودِ بیتون «عکس فوری و تار و مبهمی بود که در آن بازیگر نقش دوشس مالفی زیر نورِ فضای بیرون دستشویی مردانه­ی تئاتر ADC (همچون نوری که زیر آب دیده می­شود) در کمبریج ایستاده بود»[۳]

پس از دوره­ای که در استودیوی «پاول تنکواری»[۴] هنر عکاسی را بصورت حرفه­ای می­آموخت و همزمان با استخدام رسمی­اش در مجله­ی ووگ در سال ۱۹۲۷، استودیوی شخصی خود را برپا کرد.

Cecil Beaton´s camera 1932 Standard Rolleiflex.jpg

در سال ۱۹۳۵ طراحی صحنه­ی تئاتر و در سال ۱۹۴۱ کار بر روی فیلمها را آغاز کرد و به خاطر روان بودن و ظرافت طراحی لباسش برای فیلم ژی­ژی (آمریکا، به کارگردانی وینسنت مینلی،۱۹۵۷)[۵] و بانوی زیبای من (آمریکا، به کارگردانی جرج کاکر، ۱۹۶۴)[۶] و بعدها کارگردانی هنری­اش برنده­ی جایزه­ی اسکار شد. در سال ۱۹۵۷ درجه­ی ارتشی CBE را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۲ در زمینه­ی عکاسی لقب شوالیه گرفت[۷].

در طول جنگ جهانی دوم، بیتون به وزارت اطلاعات اعزام شد و وظیفه­ی ثبت تصاویری از خط مقدم جبهه­­ی خودی به وی سپرده شد. در مدت این مأموریت بیتون یکی از ماندگارترین عکسها از رنج و عذاب انگلیسی­ها در جنگ را ثبت کرد. عکسی از قربانی سه­ساله­ی نبرد «بلیتز»[۸]، «آیلین دون»[۹] دختربچه­ای که بر تخت بیمارستان، خرس عروسکی­اش را محکم به آغوش گرفته بود[۱۰].

«ماریو تستینو»[۱۱] که جامعه­ی مدرن را به تصویر کشیده و مد را به اندازه­ی بیتون متنوع کار کرده، می­گوید: «او به گونه­ای دورانش را شاخص کرد که گویی تنها عکاس آن دوران بوده‌است»[۱۲]. یکی دیگر از مشهورترین عکاسان مد امروزه «نیک نایت»[۱۳] کار او را بخاطر زیبایی و ظرافتش اینگونه ستایش می‌کند: «از تصاویر گیرا و جالب خواهرانش و ژستهای ظریف و شکننده­ی مدلهای زیبارویان اجتماع در عکسهایش گرفته تا تصاویر به یادماندنی دوران جنگ، همیشه انسانی حساس و احساسی بود»[۱۴]. بیتون در نقش فردی که توسط دوستش «ترومن کاپوتی»[۱۵] به یک انسان تماماً خودساخته توصیف شده بود، خود می‌دانست که چنین سیسیل بودنی شوخی نبود بلکه چیزی بود که برای رسیدن به آن به پافشاری جدی نیاز داشته‌است.

در واقع در مورد اخلاق و رفتار بیتون صحبتهای بسیاری هست از بی­توجهی به دیگران گرفته تا سوء استفاده از سوژه­ها تا آنجا که گفته می­شود حتی با ملکه­ی بریتانیا نیز چنین رفتاری داشت، اما با وجود همه­ی این رفتارها، از خلاقیت و کیفیت کار وی نمی­توان گذشت.

اگرچه بیتون با مردان و زنان بسیاری در ارتباط بود، اما عشق بزرگ زندگیش، پیتر واتسون بود.

«ردیش هاوس»

سیسیل بیتون در طول دوران فعالیتش بیش از ۴۰ کتاب منتشر کرده که ۶ جلد آن شامل خاطرات زندگی خودش بین سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۷۴ می­باشد. نکته­ای که در مورد خاطرات بیتون ذکر می­شود اینست که به دلیل ترس از اتهامات ناروا در زندگی­اش، بیان صریح و بی­پرده­ی برخی از مشاهداتش را بی­ملاحظگی می­پنداشت و در نوشته­هایش تناقضاتی از قبیل مکانهای برخی رخدادها به چشم می­خورد، اما اخیراً تعدادی از این خاطرات بصورت سانسور نشده منتشر شده است[۱۶].

بیتون در سال ۱۹۷۴ دچار سکته­ی مغزی شد که منجر به فلج شدن سمت راست بدنش برای تمام عمر گردید. در اواخر دهه­ی ۱۹۷۰ با پیرشدنش سلامتش رو به زوال نهاد و در نهایت در ژوئن سال ۱۹۸۰ شب هنگام در خانه­اش در «ردیش هاوس»[۱۷]، در براد چاکِ ویلت شایر و در سن ۷۶ سالگی جان سپرد[۱۸].

منابع[ویرایش]

  1. www.fandango.com
  2. www.staleywise.com
  3. www.staleywise.com
  4. Paul Tanqueray
  5. Gigi (US, d. Vincente Minnelli, 1957)
  6. My Fair Lady (US, d. George Cukor, 1964)
  7. www.fandango.com
  8. Blitz
  9. Eileen Dunne
  10. www.staleywise.com
  11. Mario Testino
  12. theselvedgeyard.wordpress.com
  13. Nick Knight
  14. theselvedgeyard.wordpress.com
  15. Truman Capote
  16. www.staleywise.com
  17. Reddish House
  18. www.staleywise.com