سرعت مداری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرعت مداری (به انگلیسی: Orbital speed) داشتن سرعتی کافی برای یک سیاره، یا ماهوارهٔ مدارگرد طبیعی یا مصنوعی‌است که سبب باقی‌ماندن آن در مدار بر گرد مرکز یا پایهٔ گرانشی خود؛ که معمولاً جرم بزرگ‌تری است، می‌شود. اینرسی موجود در آن جرم در حال حرکت، گرایش آن را به حرکت در یک خط مستقیم متمایل می‌کند، در حالی که نیروی گرانش موجود نیز می‌کوشد که آن را به سوی پایین بکشد. در نتیجه، مسیر مدار، که می‌تواند بیضوی یا دایره‌ای باشد، نشان دهندهٔ تعادل بین گرانش و اینرسی است.[۱]

سرعت مداری می‌تواند اشاره به میانگین سرعت در تکمیل یک دور مدار کامل، یا برای بیان سرعت در یک نقطهٔ خاص مثلاً نقاط اوج یا حضیض بکار رود.

در هر موقعیتی در مدار، سرعت مداری می‌تواند از روی فاصلهٔ آن موقعیت تا مرکز پایهٔ گرانشی و انرژی ویژه مداری؛ که مستقل از موقعیت است، محاسبه شود: انرژی جنبشی = انرژی کل - (منهای) انرژی پتانسیل است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. orbital velocity. 2015. Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 30 July, 2015, from http://www.britannica.com/science/orbital-velocity