دستگاه مختصات استوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میل و بعد در مختصات استوایی

دستگاه مختصات استوایی از جمله دستگاههای مختصات سماوی است که بیشترین و عمومی‌ترین کاربرد را دارد.

برای درک این سیستم می‌توانید تصور کنید که مدارات عرض و نصف النهارهای جغرافیایی بر روی زمین (دوایر فرضی، که برای اندازه‌گیری طول و عرض جغرافیایی یک نقطه بر روی زمین مشخص شده‌اند) به مبدأ مرکز زمین بر روی کرهٔ سماوی تصویر شده باشند. (کرهٔ سماوی، کره‌ای است فرضی به مرکز زمین و شعاع بی‌نهایت که ستارگان و اجرام سماوی بر روی سطح آن تصویر شده‌اند)

حال دایره‌ای که از بسط دایرهٔ استوای زمین به مر کز زمین و شعاع بی‌نهایت به دست می‌آید، استوای سماوی نامیده می‌شود. و به آن میل صفر درجه را نسبت می‌دهیم (مانند عرض صفر درجه بر روی استوا. تصویر مدارات عرض جغرافیایی بر روی کرهٔ سماوی نیزمدارات میل را مشخص می‌کند، که از ۰درجه تا ۹۰+ درجه در نیم کرهٔ شمالی و از ۰ درجه تا ۹۰- در نیم کرهٔ جنوبی (۹۰+ درجه: میل قطب شمال سماوی و ۹۰- درجه: میل قطب جنوب سماوی) تغییر می‌کند.

تصویر نصف النهار جغرافیایی زمین بر کرِهٔ سماوی نیز دوایر ساعتی رابر روی کرهٔ به وجود می‌آورند. همان‌طور که بر روی زمین نقطهٔ گرینویچ به عنوان نقطهٔ مبدأ (صفر) برای نصف النهارها و سنجش طول جغرافیایی به کار می‌رود، در این سیستم نیز از مکان خورشید در اول فروردین ماه (اول سال نو) , که به نام نقطهٔ اول حمل (y) نامیده شده، به عنوان مبدأ استفاده می‌شود و به آن بعد (RA)صفر را نسبت می‌دهیم. بعد (RA) همچون طول جغرافیایی از ۰ درجه تا ۳۶۰ است و با حرکت کردن به سمت مشرق، از نقطه y سنجیده می‌شود.

منابع[ویرایش]

  • تبیان
  • کارکوشکا، اریش.The observer's sky atlas. ترجمه و تدوین:مجید ناجی. تهران:انتشارات سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، ۱۳۹۱.ISBN 978-964-211-031-5.