آنومالی متوسط

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آنومالی متوسط (به انگلیسی: Mean anomaly) در مکانیک سماوی پارامتری است که موقعیت و زمان حرکت جرم سماوی در مدار کپلر را شرح می‌دهد.

آنومالی متوسط مبنی بر این واقعیت است که نواحی مساوی به مرکز فواصل مساوی از زمان متمایل هستند. آنومالی متوسط بطور یکنواخت در هر مدار از ۰ تا 2\pi رادیان افزایش می‌یابد. با این حال، آنومالی متوسط یک زاویه نمی‌باشد.

آنومالی متوسط معمولاً با حرف M و با فرمول زیر نشان داده می‌شود:

 M =  n \, t =  \sqrt{\frac{ G( M_\star \! + \!m ) } {a^3}} \,t

در این فرمول n حرکت میانگین، a طول مدار نیم قطر بزرگ، M_\star و m جرم‌های در حال چرخش و G ثابت گرانش می‌باشند.

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی، دسترسی ۵ مارس ۲۰۱۱