سالمندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیرزن اثر نیکولاس ماس

سالمندی به سال‌های نزدیک یا پیشی‌گرفته از میانگین طول عمر بشر اشاره دارد و بنابراین پایان چرخهٔ حیات انسان می‌باشد. افراد سالمند قابلیت‌های احیاشوندهٔ محدودی دارند و بیش از دیگر بزرگسالان در معرض بیماری، سندرم‌ها و کسالت هستند. زیست‌شناسی سالمندی، تحت عنوان پیری مطرح می‌شود. علم پیری‌شناسی به مطالعهٔ پزشکی روند پیری، و پیرپزشکی به مطالعهٔ بیماری‌هایی که سالمندان بدان مبتلا می‌شوند، مربوط است.

اکنون شش میلیون و 400 هزار سالمند بالای 60 سال در ایران وجود دارد که این رقم 8.3 درصد جمعیت کشور را شامل می شود.[۱]

سالمندی در ایران[ویرایش]

مطالعات جهانی از افزایش روزافزون این بیماری ها در میان جمعیت سالمند در جوامع مختلف دنیا نشان دارد و گفته می شود در حال حاضر 36 میلیون نفر مبتلا به آلزایمر و 4.3 میلیون نفر مبتلا به پارکینسون در سراسر جهان هستند. پیش بینی ها حاکی است که با توجه به افزایش جمعیت سالمند در جهان، آمار مبتلایان به آلزایمر تا سال 2050 به 115 میلیون نفر و مبتلایان به پارکینسون به 9 میلیون نفر خواهد رسید. آلزایمر و پارکینسون از جمله مهمترین بیماری های سیستم عصبی دوره سالمندی است که به گفته متخصصان، با توجه به سیر افزایش جمعیت سالمند در ایران در صورت نبود اقدامات پیشگیرانه لازم، در سال های آتی شیوع بالایی می یابد.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Old age، مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۷ ژوئیه ۲۰۱۱.
  1. افزون بر هشت درصد جمعیت کشور سالمند هستند . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایران) http://www.irna.ir]
  2. سیر صعودی آمار سالمندی ایرانیان و چشم انداز شیوع آلزایمر و پارکینسون . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]