روزنامه‌نگاری صلح

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روزنامه‌نگاری صلح (انگلیسی: Peace journalism) از تحقیقی که نشان می‌دهد معمولاً اخبار درگیری ارزشی متمایل به خشونت دارند، به وجود آمده است. این روش از تحلیل درگیری‌ها و به روز رسانی مفهوم برای ایجاد تعال، عدالت و درستی در گزارش استفاده می‌کند. هم‌چنین شامل متدهای فعالیتی برای تصحیح این گرایش است با تولید روزنامه‌نگاری در رسانه‌های اصلی و جایگزین و کار با روزنامه‌نگاران، متخصصان رسانه، مخاطبان و سازمان‌ها.

این مفهوم توسط جوهان گالتونگ مطرح شد. برخی عبارات دیگر هم برای تعریف این روش هستند مثل روزنامه‌نگاری حل درگیری، روزنامه‌نگاری حساس به درگیری، پوشش مفید درگیری و روزنامه‌نگاری بین‌المللی.

روزنامه‌نگاری جنگ یک روش روزنامه‌نگاری است دربارهٔ درگیری که منجر به خشونت و گروه‌های خشن می‌شود؛ و معمولاً مخاطبان را به این سمت سوق می‌دهد که به واکنش‌های خشن ارزش بیشتری دهند تا درگیر شوند و راه‌های بدون خشونت را درنظر نگیرند. اینطور گمان می‌شود که این روش نتیجهٔ انجمن‌های گزارش اخبار است. این انجمن‌ها فقط بر اثرات فیزیکی درگیری تأکید دارند و مثلاً اثرات روانشناسی را نادیده می‌گیرند و موقعیت‌ها را گلچین می‌کنند که ممکن است اهداف و گروه‌های آن‌ها را نشان دهد یا ندهد. همچنین این روش تمایل به گزارش اختلافات بین گروه‌ها دارد تا شباهت‌ها، توافق‌های قبلی و فرایند موضوعات کنونی و هم‌چنین دلایل و نتایج را نادیده می‌گیرند و اینطور نشان می‌دهند که نیازهای یک طرف تنها با شکست طرف مقابل تأمین می‌شود.

روزنامه‌نگاری صلح می‌خواهد این تمایلات را اصلاح کند. تعریف آن این است که: ایجاد فرصت‌ها برای جامعهٔ بزرگ برای واکنش‌های غیرخشن در درگیری‌ها؛ که این کار نیازمند تعریف سیاست‌های بدون خشونت و قرار دادن آنها در اختیار همگان است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]