خود به خود شکستن تقارن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شکست خودبه‌خودی تقارن [۱][۲][۳] حالتی از وقوع شکست تقارن در یک سیستم فیزیکی است که در آن قوانین اساسی آن تحت یک تبدیل تقارنی ناوردا هستند، اما خود سیستم به عنوان یک کل تحت آن تبدیلات تغییر می‌کند. می کند (برخلاف تقارن‌شکنی صریح). شکست خودبه‌خودی تقارن یک فرایند خودبخودی است که طی آن سیستمی از حالت متقارن به حالت نامتقارن می رسد. بنابراین سیستم‌هایی را توصیف می‌کند که معادلات حرکت یا لاگرانژین در آنها از تقارن‌های خاصی پیروی می‌کند، اما کم‌انرژی‌ترین پاسخ‌ها آن تقارن را نشان نمی‌دهند.

منابع[ویرایش]

  1. Dynamical Symmetry Breaking in Quantum Field Theories. By Vladimir A. Miranskij. Pg 15.
  2. Patterns of Symmetry Breaking. Edited by Henryk Arodz, Jacek Dziarmaga, Wojciech Hubert Zurek. Pg 141.
  3. Bubbles, Voids and Bumps in Time: The New Cosmology. Edited by James Cornell. Pg 125.