تپه زاغه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تپه زاغه
تپه باستانی.jpg
تپهٔ زاغه
نام تپه زاغه
کشور  ایران
استان قزوین
شهرستان بوئین زهرا
اطلاعات اثر
نوع بنا سکونت‌گاه
دیرینگی هزاره ششم و هفتم پیش از میلاد

تپه زاغه واقع در بخش جنوبی دشت قزوین در منطقه بوئین زهرا، شهر سگزآباد یکی از تپه‌های باستانی ایران می‌باشد که به هزاره ششم و هفتم پیش از میلاد بازمی‌گردد. این تپه نخستین بار توسط عزت‌الله نگهبان مورد بررسی و حفاری قرار گرفت و مجموعاً ۲۱ خانه از آن بیرون آمد که بیشتر آن‌ها خشتی بودند.[۱]

این تپه در حدود بیست هزار مترمربع وسعت دارد و در بررسی‌های اولیهٔ نشانه‌هایی از اجتماعات کشاورزی از آن بدست آمده و جزو اولین سکونت گاه‌های ایران نیز می‌باشد. این تپه بعد از هزاره ششم پیش از میلادی کاملاً متروک شده‌است و ساکنان آن به نظر می‌رسد به تپه قبرستان مهاجرت کرده و در آنجا ساکن شده‌اند.[۲]

براساس تغییرات معماری، دوازده لایه استقراری در زاغه از آغاز تا ترک محل در اواخر هزارهٔ ششم پ. م مشخص و معین شده‌است. در این محل حدود ۱۴۰۰ مترمربع از بافت مرکزی روستا مشخص شده‌است. بقایای ۱۲ منزل مسکونی در بافت این روستا مشخص شده‌است.[۳]

منابع[ویرایش]