تپه زاغه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تپه زاغه واقع در بخش جنوبی دشت قزوین در منطقه بوئین زهرا ، شهر سگزآباد یکی از تپه‌های باستانی ایران می‌باشد که به هزاره ششم و هفتم پیش از میلاد باز می‌گردد. این تپه نخستین بار توسط دکتر نگهبان مورد بررسی و حفاری قرار گرفت و مجموعاً ۲۱ خانه از آن بیرون آمد که بیشتر آن‌ها خشتی بودند.[۱]

این تپه در حدود بیست هزار مترمربع وسعت دارد و در بررسی‌های اولیهٔ نشانه‌هایی از اجتماعات کشاورزی از آن بدست آمده و جزو اولین سکونت گاه‌های ایران نیز می‌باشد. این تپه بعد از هزاره ششم پیش از میلادی کاملاً متروک شده است و ساکنان آن به نظر می‌رسد به تپه قبرستان مهاجرت کرده و در آنجا ساکن شده‌اند.[۲]

در اصل از لحاظ ساخت خشتی بوده است و برای سقف از چوب استفاده شده . در این منطقه سفالهایی کشف شده است که گفته میشود به خاطر وجود اجاق هایی است که در این خانه ها کشف شده است.

در این لوازمی که کشف شده است میتوان به ریتون اشاره کرد لوازمی که به شکل حیوانات درست شده است.

منابع[ویرایش]