تونل سالنگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۱۹′۱۹.۹۱″ شمالی ۶۹°۱′۳۶.۷۲″ شرقی / ۳۵.۳۲۲۱۹۷۲° شمالی ۶۹.۰۲۶۸۶۶۷° شرقی / 35.3221972; 69.0268667

ورودی تونل سالنگ

تونل سالنگ در ارتفاع ۳۹۵۰ متر از سطح دریا و در موقعیت مرکزی کوه‌های پر برف هندوکش قرار دارد. طول این تونل ۲٬۷ کیلومتر می‌باشد. کار ساخت این تونل در سال ۱۳۳۷ آغاز و پس از ۶ سال در سال ۱۳۴۳ ختم می‌گردد. این پروژه در زمان صدارت داوود خان با همکاری دولت وقت شوروی آغاز گردید. ارتفاع این تونل ۵ متر و دارای عرض ۶ متر می‌باشند. بیشتر کار این پروژه توسط نیروهای ارتش افغانستان در زمان دکروال محمد نسیم خان انجام شده‌است. هزینه احداث این تونل ۶۳۶ میلیون دلار آمریکا بوده‌است. این تونل فاصله بین شمال و جنوب افغانستان را ۱۱۰ کیلومتر کوتاه‌تر کرده‌است. این تونل شمال افغانستان را به جنوب افغانستان متصل می‌نماید. قبل از احداث این تونل وسیله تجارت و انتقالات از میان کوهای پر برف صورت می‌گرفت راه بود اذیت کننده و مشکل.

درون تونل سالنگ

تاریخچه[ویرایش]

در زمانهای قدیم مردم از شمال به جنوب افغانستان از طریق پنج راه سخت گذر سفر و انتقالات می‌نمودند. این راه‌ها عبارت بودند از شاهراه بین بادغیس هرات از راه مرغاب و کونل نخوتک، شاهراه دوم بین بامیان و مزارشریف، جاده سوم خنجان به شمالی جاده چهارم بین بدخشان و پنجشیر جاده پنجم بین بدخشان و نورستان بود. فعلاً دو شاهراه آن یعنی هرات بادغیس و سالنگها اعمار گردیده متباقی خامه است. در آینده‌ها اعمار هر کدام از این راه‌ها ضروری است.

مفکوره وصل شمال به جنوب افغانستان از طریق شاهراه پخته پس از سلطنت امیر شیرعلی خان پیدا شد. شاهان افغانی غرض دفاع و ترقی وطن مجبور گردیدند تا از تولیدات صنعتی مدرن روسیه استفاده نمایند. انتقال چنین وسایل به یک شاهره پخته و اساسی ضرورت داشت. در سالهای ۱۳۰۲–۱۳۰۸ امیر حبیب اله خان خواست تا از راه شبر سالنگ شمالی را با سالنگ جنوبی وصل نماید. کاراین سرک هزینه ۴۰۰۰۰ طلا اشرفی و نقره نیکولای را برداشت. ساخت این سرک توسط اردوی افغانستان به قومندانی مهندس برگیت عبدالغیاث اختتام یافت. این جاده توانست تا حدودی مشکلات دولت و مردم را حل کند؛ ولی سه مشکل را باخود داشت یکی قیر ریزی نگردیده بود دوم فواصل زیادی را در برداشت سوم اینکه در زمستان زیاده اوقات شاهرا به نسبت برف باری مسدود می‌گردید. روی همین علل این جاده نتوانسته بود جواب گوی نیازمندی‌های مردم گردد. تا آنکه دولت افغانستان با همکاری دولت اتحاد شوروی سابق سرک سالنگها را طوری اساسی و پخته اعمار نمود. این جاده در خود تونلی به فاصله ۲٫۷ دارد. تونل سالنگ در مراحل اول ظرفیت انتقال ۶۰۰ ماشین را دریک شبانه روز داشت. در سالهای ۱۳۵۲ ظرفیت تونل با نصب ماشینهای هوا کشی طرفیت ۲۰۰۰ ماشین را دریک شبانه روز دریافت نمود. تونل سالنگ الی سال ۱۹۹۳ طور عادی بروی ترافیک باز بود. در سال ۱۳۷۲ جنگی سختی بین عبدالرشید دوستم و احمدشاه مسعود درگرفت. مسعود و قومندان بصیر سالنگی بمنظور جلوگیری از ورود قوت‌های جنرال دوستم جاده را تا فاصله‌های چندین کیلومتر تخریب نمود. این جاده پس از انفجار بم در یک حوض پر آب بزرگ طبعی از بین رفته شاهراه مسدود و سخت گذر گردید. در سال ۱۹۹۸ غرض جلوگیری از ورود طالبان قسمت دهانه این تونل توسط قوت‌های جمعیت اسلامی انفجار داده شد. کار احیامجدد این تونل پس از سال ۲۰۰۲ با همکاری بانک جهانی آغاز گردید. چون تونل در یک ارتفاع نهائی کوه هندوکش قرار دارند. همه ساله بالاثر برف کوچ مسدود گردیده تلفات انسانی را ببار می‌آورد. سردی این محل در زمستان الی منفی ۲۵–۳۰ درجه سانتی گراد می‌رسد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]