برادران تاویانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
برادران تاویانی
Taviani brothers Cannes 2015 (cropped, retouched).jpg
پائولو تاویانی (چپ) و ویتوریو استورارو
زاده پائولو ۸ نوامبر ۱۹۳۱ ‏(۸۷ سال)
ویتوریو ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ ‏(۸۹ سال)
سن مینیاتو، توسکانی، ایتالیا
درگذشته ویتوریو ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ (۸۸ سال)
رم، ایتالیا
ملیت  ایتالیا
زمینه فعالیت کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس
سال‌های فعالیت ۱۹۶۲ تاکنون
جشنواره کن
نخل طلا
Paolo Taviani and Vittorio Storaro.jpg

برادران تاویانی (ایتالیایی: Paolo e Vittorio Taviani و ایتالیایی: Paolo and Vittorio Taviani) ویتوریو تاویانی (به ایتالیایی: Vittorio Taviani) (زاده ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹ - درگذشته ۱۵ آوریل ۲۰۱۸) و پائولو تاویانی (زاده ۱۹۳۱)، دو برادر کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی بودند که با دیدگاهی مارکسیستی[۱] مشترکاً فیلم می‌ساختند.

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

برادران تاویانی از کودکی با هم به سینما می‌رفتند و پس از بازگشت به خانه، داستان فیلم را با جزئیات برای مادرشان در آشپزخانه تعریف می‌کردند. اثرگذارترین فیلم بر آن دو آلمان، سال صفر ساخته روبرتو روسلینی بود که آن‌ها را با جنبش نئورالیسم آشنا کرد. آن‌ها در جوانی، تحت تأثیر جنبش نئورالیسم و سیاست روز، نمایش‌هایی را در زادگاهشان سن مینیاتو اجرا می‌کردند.[۱]

این دو، از کارگردانان برجسته نسل میانیِ سینمای ایتالیا محسوب می‌شدند. آن‌ها فیلم‌های کوتاه و بلند بسیاری تولید کردند. نزدیکی این دو برادر به یکدیگر به حدی بود که مارچلو ماسترویانی بازیگر مشهور ایتالیایی هر کدام را با نام هر دو صدا می‌زد و آن‌ها را «پائولو ویتوریو» می‌خواند.[۲]

برادران تاویانی در دهه ۱۹۶۰ میلادی کار خود را در عرصه سینمای موج نوی ایتالیا آغاز کردند. آغاز اوج دوره کاری آن‌ها در اواخر دهه ۱۹۷۰ بود. دو فیلم «سن‌میکله یک خروس داشت» (۱۹۷۱) (درام برگرفته از رمان لئو تولستوی) و «پدرسالار» (۱۹۷۷) با سرمایه‌گذاری تلویزیون ملی ایتالیا ساخته شدند. در نخستین شب پخش «پدر سالار» ۱۷ میلیون نفر این فیلم را تماشا کردند.[۱]

موفقیت بعدی آن‌ها شب سن لورنزو (۱۹۸۱) و کائوس {هرج و مرج} (۱۹۸۴) بودند. پس از نزدیک به سه دهه آن‌ها بار دیگر با فیلم سزار باید بمیرد (۲۰۱۲) درخشیدند.[۱]

آخرین فیلم مشترک آن‌ها «یک سؤال خصوصی» محصول ۲۰۱۷ بود.[۱]

جوایز[ویرایش]

این دو برادر برای فیلم پدرسالار (۱۹۷۷) برنده نخل طلای جشنواره بین‌المللی فیلم کن و همچنین برای فیلم سزار باید بمیرد خرس طلای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین را در سال ۲۰۱۲ از آن خود کردند.[۳]

«سن‌میکله یک خروس داشت» در جشنواره کن ۱۹۷۲ به عنوان فیلم برگزیده دو هفته کارگردانان معرفی شد.

درگذشت[ویرایش]

ویتوریو تاویانی روز ۱۵ آوریل ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.

فیلمشناسی[ویرایش]

  • تعداد زیادی فیلم مستند با همکاری والنتینو اورسینی: "سان مینیاتو"، "ژوئیه ۴۴"، "کورتاتونه و مونتانارا" ,"کارلو پیسکاله"، "نقاش‌ها در شهر"، "موراویا"، "سنگ کاران"، "کارونارا"، "ولترا"، "یک شهر جنوبی"، "دیوانه یکشنبه (۵۹–۱۹۵۴)"
  • ایتالیا یک کشور فقیر نیست (۱۹۶۰)
  • مردی برای سوختن (۶۲–۱۹۶۱)
  • یاغیان ازدواج (۶۴–۱۹۶۳)
  • خرابکاران (۱۹۶۷)
  • زیر علامت عقرب (۶۹–۱۹۶۸)
  • سن‌میکله یک خروس داشت (۱۹۷۲)
  • آلونسانفان (۷۴–۱۹۷۳)
  • پدرسالار (۱۹۷۷)
  • شب سن لورنزو (۱۹۸۱)
  • کائوس {هرج و مرج} (۱۹۸۴)
  • سزار باید بمیرد (۲۰۱۲)
  • یک سؤال خصوصی (۲۰۱۷)

جوایز[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ یوسف لطیف پور-روزنامه‌نگار سینمایی. «'سن میکله یه خروس داشت': درس‌های برادران تاویانی از توسکانی تا تهران». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۹ فروردین ۱۳۹۷. 
  2. «تاویانی، کارگردان «سزار باید بمیرد» درگذشت»(fa)‎. به کوشش euronews. 2018-04-15. بازبینی‌شده در 2018-04-18. 
  3. محمد عبدی. «گفتگو با برادران تاویانی؛ برندگان خرس طلایی برلین». بی‌بی‌سی فارسی، ۲۰ فوریه ۲۰۱۲. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۵ نوامبر ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۸. 
  4. "24th Moscow International Film Festival (2002)". MIFF. Archived from the original on 2013-03-28. Retrieved 2013-03-31.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]