پیر پائولو پازولینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیر پائولو پازولینی
Pier Paolo Pasolini.jpg
زمینه فعالیت رمان‌نویس، شاعر،
کارگردان، روزنامه‌نگار، زبان‌شناس، فیلسوف
تولد ۵ مارس ۱۹۲۲(۱۹۲۲-03-0۵)
بولونیا، ایتالیا
مرگ ۲ نوامبر ۱۹۷۵ میلادی (۵۳ سال)
اوستیا، نزدیکی رم
ملیت ایتالیا ایتالیایی
صفحه در وب‌گاه IMDb

پیر پائولو پازولینی (به ایتالیایی: Pier Paolo Pasolini) (زاده ۵ مارس ۱۹۲۲ - درگذشته ۲ نوامبر ۱۹۷۵) شاعر، کارگردان، نویسندهٔ معاصر ایتالیایی بود. او از برجسته‌ترین هنرمندان و روشنفکران ایتالیا در قرن بیستم است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

پازولینی در ۱۹۲۲ در بولونیا به دنیا آمد. او از فیلمسازان نسل دوم سینمای بعد از جنگ ایتالیا است که علاوه بر فیلم‌سازی، در نوشتن رمان، شعر و نقدهای سینمایی و فرهنگی نیز دست داشته است.

سینمای پازولینی آمیزه‌ای از شعر، استعاره، اسطوره‌شناسی، روان‌شناسی و دیالکتیک مارکسیستی است.

وی فعالیت اش را در سینما با نوشتن فیلمنامه شب‌های کابیریا برای فدریکو فلینی آغاز کرد.

فیلم انجیل به روایت متی او هنوز زیباترین و غیر متعارف‌ترین روایتی است که تا کنون از زندگی عیسی مسیح در سینما ارائه شده است. تمام فیلم با بازیگران غیر حرفه‌ای و در لوکیشن‌های بدیع و خیره کننده فلسطین فیلمبرداری شده است.

بسیاری از فیلم‌های پازولینی، اقتباس‌های مدرن از آثار کلاسیک ادبی جهان اند که با تاویل ویژه او ارائه شده‌اند، آثاری چون ادیپ شهریار، مده‌آ، دکامرون، حکایت‌های کانتربوری و داستان‌های عشقی هزار و یک شب.

آخرین فیلم پازولینی قبل از مرگ، فیلمی است با نام سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم که پازولینی فیلمنامه آن را با کمک رولان بارت بر اساس داستان غریب و پورنوگرافیک مارکی دوساد نوشته است و بیانیه‌ای است علیه فساد اخلاقی فاشیسم ایتالیا.

پازولینی نه تنها یک فیلمساز برجسته، بلکه شاعری بزرگ و نظریه‌پرداز معتبر سینما نیز بود. مقاله سینمای شعر که او در ژوئن ۱۹۶۵ در نخستین فستیوال فیلم پزارو قرائت کرد و در اکتبر ۱۹۶۵ در نشریهٔ کایه دو سینما منتشر شد، یکی از مهم‌ترین مقاله‌هایی است که در بارهٔ ماهیت شعرگونهٔ سینما و زیبایی‌شناسی آن نوشته شده و از اعتبار آکادمیک و تحلیلی بسیاری برخوردار است.

پیر پائولو پازولینی: 

 من از ریشه با چنین جامعه ای مخالفم؛ جامعه ای مثل اسرائیل؛ جامعه ای که بر پایه اندیشۀ نژادی و موعودی استوار است. تاسیس یک کشور بر پایه شالوده مذهبی سه هزار ساله، کاری خطرناک و جنون آمیز است. من با این بینش مذهبی و ملی گرا مخالفم. چنین چیزی وحشتناک است، هر چند که مبنای همه دولت ها از همین قبیل است...

در مصاحبه با جان هلیدی

پازولینی در ۱۹۷۵ در اوستیا در نزدیکی رم، به قتل رسید یک پسر جوان روسپی به نام جوزپه پلوسی پلوسی مدعی شده بود که قاتل اوست و پازولینی قصد تجاوز به او را داشته است. اما بسیاری معتقدند که قتل او مشکوک و به دلیل انگیزه‌های سیاسی بوده است.

در هفتم می ۲۰۰۵، پلوسی ادعاهای خود را پس گرفت و اعلام نمود که پازولینی توسط سه نفر با لهجهٔ جنوبی که پازولینی را یک «کمونیست کثیف» خطاب کرده بودند به قتل رسیده است. همچنین وی اعلام کرد خانواده‌اش مورد تهدید قرار گرفته بودند. طی بررسی‌های بیشتر در سال ۲۰۰۵ و بر طبق شهادت دوستش سرجیو کیتی مشخص شد قاتلین که پیشتر حلقه‌هایی از فیلم سالو را دزدیده بودند با پازولینی در محل مورد نظر قرار گذاشته بودند تا آن را پس بدهند که این ملاقات به مرگ وحشتناک وی ختم شد.[۱]

ایبل فرارا کارگردان آمریکایی که به تازگی فیلمبرداری فیلم بیوگرافیکی جدیدش با عنوان «پازولینی» را به پایان برده، می گوید قاتل این کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی را می‌شناسد. 

به گزارش هالیوود ریپورتر،‌ مرگ «پیر پائولو پازولینی» ایتالیایی به مدت بیش از 40 سال است که در هاله‌ای از ابهام قرار دارد اما ایبل فرارا کارگردانی که به تازگی فیلمبرداری فیلم بیوگرافیکی جدیدش را که داستان آن درباره پایان زندگی پازولینی است تمام کرده می‌گوید کسی که این کارگردان را به قتل رسانده است، می‌شناسد.

پازولینی در سال 1975 و بعد از اینکه در مناطق حاشیه‌ای رم چندین بار ماشین خودش از رویش رد شد، جانش را از دست داد. پلیس در ابتدا یک فرد خیابانی را دستگیر کرد اما او بعدها به دلیل کمبود مدارک آزاد شد. اندکی بعد از آن، جستجوها برای یافتن سه مرد آغاز شد که با دیدگاه‌های چپ‌گرا و ضدمذهبی پازولینی مخالف بودند، اما آن‌ها هیچگاه پیدا نشدند. در سال 2005 نیز پلیس بعد از آشکار شدن مدارک جدیدی دال بر اینکه پازولینی در یک طرح اخاذی شرکت داشته پرونده را دوباره باز کرد، اما در انتها این پرونده هنوز هم به صورت یک معما باقی مانده است.

فرارا کارگردان فیلم «ستوان بد» که به تازگی کارگردانی فیلم «پازولینی» را به پایان رسانده به رسانه های ایتالیایی گفته است «من می دانم چه کسی او را به قتل رسانده است». با این وجود او هیچ نامی را مطرح نساخت. رسانه های محلی بر سر این مساله که این سخن حقیقی است و یا اینکه تنها هدف آن افزایش علاقه موجود نسبت به فیلم است، اختلاف نظر دارند. ویلم دفو بازیگر شناخته شده سینما ستاره نقش اول این فیلم است.

حداقل یکی از نزدیکان پازولینی امیدوار است این سخن حقیقت داشته باشد. گویدو مازون پسرعموی پازولینی سخت در تلاش است دوباره پرونده را باز کند تا مدارکی جدید کشف شوند. او در این باره گفت: امیدوارم سخنانی که این کارگردان آمریکایی با اطمینان کامل بیان کرده است حقیقت داشته باشند، چون نمی توانیم باز هم حدس‌های بی‌پایه دیگری را تحمل کنیم.

پازولینی که در هنگام مرگ 53 سال داشت، یکی از پیشگامان حرکت نئورآلیسم در سینمای ایتالیا، همچنین شاعر اهل تئاتر و هنر بود. او در سال های 1971 و 1972 با فیلم های «دکامرون» برنده جایزه منتخب هیأت داوران و «قصه های کانتربری» برنده جایزه خرس طلایی، موفق به دریافت جوایز اصلی فستیوال فیلم «برلین» شد. همچنین چندین فیلم او در بخش رقابتی فستیوال های «کن» و «ونیز» به نمایش درآمدند.

کتاب‌شناسی[ویرایش]

  • خویشاوندی با خورشید و باران؛ گزیده اشعار، ترجمه ونداد جلیلی، نشر چشمه
  • پدر وحشی (فیلمنامه)، ترجمه کاظم فرهادی و فرهاد خردمند، نشر چشمه

فیلم‌شناسی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pier Paolo Pasolini». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، .