استئومیلیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استئومیلیت

کورک استخوان درشت‌نی یک نوجوان. آبسه‌های فراوان در استخوان به صورت روشن‌تر نشان داده شده‌اند.
آی‌سی‌دی-۱۰ M86
آی‌سی‌دی-۹ 730
دادگان بیماری‌ها 9367
مدلاین پلاس 000437
ای‌مدیسین ped/1677
سمپ D010019

ورم استخوان (نام‌های دیگر: کورک استخوان، التهاب مغز استخوان، استئومیلیت (به انگلیسی: Osteomyelitis)) به معنی عفونت استخوان و مغز استخوان می‌باشد. تمام استخوان‌های بدن ممکن است دچار عفونت شوند.

بیماریزایی[ویرایش]

باکتری به سه طریق ممکن است به استخوان برسد: از راه جریان خون به خصوص در حضور عفونت سایر بافتها مثلا سلولیت پوست، از راه ترومای نافذ مثلا شکستگی باز و راه آخر از راه مداخلهٔ پزشکی برای نمونه به دنبال تثبیت شکستگی با جراحی و گذاشتن پروتز، عصب‌کشی در دندانپزشکی و دیگر اقدامات درمانی.

شایعترین عامل ورم استخوان، میکرب استافیلوکوک می‌باشد. در سایر موارد اغلب باکتری‌هایی مانند استرپتوکوک، انتروباکترها و مایکوباکتریوم و گاه قارچها عامل بیماری می‌باشند. در کم‌خونی سلول داسی‌شکل اغلب عامل بیماریزا سالمونلا است. استئومیلیت مزمن ممکن است به علت وجود باکتریهای داخل سلولی(داخل سلول‌های استخوان) باشد.این باکتری‌ها قادر به هجوم به سلول‌های دیگر استخوانی هستند، علاوه بر این، باکتری‌های بین استخوانی در مقابل آنتی بیوتیک‌ها مقاومت پیدا می‌کنند.این موارد استئومیلیت مزمن را توجیه می‌کنند. استئومیلیت به خصوص نوع مزمن آن می‌تواند به فلج شدن، قطع عضو و حتی مرگ نیز بینجامد.

در کودکان استئومیلیت می‌توانند به مفصل‌ها منتقل شود و به التهاب مفصل منجر شود.استخوان‌هایی که در کودکان معمولاً درگیر می‌شوند عبارتند از استخوان‌های بلند مانند استخوان ران، درشت‌نی و استخوان بازو. در بزرگ‌سالان معمولاً استخوان‌های لگن، ستون فقرات و گاه فک درگیر می‌شوند. این بیماری در کودکان در دوره رشد سریع (۱۴-۵ سال‌)، به خصوص در جنس مذکر شایع‌تر است‌. ورم استخوان مزمن در افراد بالغ به ویژه معتادان تزریقی، افراد با ضعف ایمنی، افراد ناتوان و بیماران مرض قند شایعتر است.

علل[ویرایش]

در کوذکان مبتلا به این بیماری، اغلب استخوان‌های بلند تحت تاثیر قرار می‌گیرند و در افراد بزرگسال، مهره‌ها و لگن مورد تاثیر واقع می‌شوند.استئومیلیت بحرانی و حاد، همواره می‌تواند در کودکان رخ دهد.وقتی افراد بزرگسال تحت تاثیر قرار می‌گیرند، می تواند به علت مقاومت ضعیف شدهٔ میزبان باشد.سوء مصرف دارو به صورت درون وریدی، دندان روت کانال(عصب‌کشی) شده که منجر به عفونت آن می‌شود.

استئومیلیت در ۱ تا ۳ درصد بیماران به صورت یک بیماری درآمیخته با توبرکلوسیس ریوی در می‌آید، در این حالت، باکتری از راه سیستم گردش خونی به استخوان نفوذ می‌کند و اول از همه به علت غلظت بالای اکسیژن، رطوبت بین مفصلی یا همان زلال را آلوذه می‌کند و سپس به استخوان مجاور نفوذ کرده و آن را آلوده می‌کند واستئومیلیتی که بر پایهٔ انتقال از راه گردش خونی است، را می‌توان در کودکان مشاهده کرد و بالغ بر ۹۰ درصد این نوع از استئومیلیت را استافبلو کوکوس ارئوس عامل می‌شود. در کودکان کمتر از هفت سال، عوامل این بیماری عبارتند از :S.Aureus، استرپتوکوکی نوع B(رایج‌ترین نوع)، E.Coli.

در افراد بزرگسال رایجترین عامل استئومیولیت، بی پناه بودن استخوان آسیب دیده در برابر عفونت می‌باشد.استافیلو کوکوس ارئوس رایج‌ترین نوع باکتری در استئومیلیت‌هایی است که از سرایت کردن عفونت از محل اسیب دیدگی به وجود می‌آید، اما باکتری بی‌هوازی و ارگانیسم‌های گرم منفی از جمله سودوموناس آئروژینوزا و سراشیا و نیز E.Coli، رایج هستند.میوکوتیک سیستمیک (هنگامی که ارگانیسم قارچ بر دستگاه دفاعی بدن غلبه کرده و موجب عفونت می‌شود)نیز از عوامل استئومیلیت می‌باشد.

تشخیص[ویرایش]

تشخیص این بیماری بیشتر بر مبنای رادیولوژی صورت می‌گیرد و در گرافی نتایج به صورت یک چرخهٔ لیتیک با یک حلقهٔ اسکلروزیس همراه است. دقیقترین و حساس ترین روش تشخیص این بیماری ام آر آی است که در موارد خاصی همچون زخم پای دیابتی و عفونتهای ستون فقرات از آن استفاده می شود.

علایم بیماری[ویرایش]

در ورم حاد استخوان تب، درد، تورم، قرمزی، گرمی و احساس درد با لمس برروی استخوان مبتلا، به خصوص هنگام حرکت دادن مفصل مجاور آن‌. مفاصل مجاور ناحیه مبتلا نیز ممکن است دچار التهاب (قرمزی، گرمی و تورم) باشند، احساس ناخوشی عمومی. در کودکانی که هنوز قادر به تکلم نیستند، وجود درد به صورت امتناع از حرکت دادن اندام، خودداری از راه رفتن، لنگیدن هنگام راه رفتن یا جیغ‌زدن هنگام لمس یا حرکت دادن عضو مبتلا، نشان داده می‌شود.

در ورم استخوان مزمن ما خروج چرک از طریق آبسه پوستی، بدون تب یا درد شدید را ممکن است داشته باشیم (گاه همراه با علائم ورم استخوان حاد). همچنین در ورم استخوان مزمن بخش‌هایی از استخوان بافت‌مرده می‌شوند. بدن در اطراف این بخشهای بافت‌مرده شروع به استخوان‌سازی می‌کند و گریبانه‌ای[۱] از استخوان پدید می‌آورد. این نما از نکات متمایزکننده اصلی بین ورم استخوان مزمن و حاد است.

در آزمایشگاه لکوسیتوز[۲] (افزایش گلبول‌های سفید خون)، افزایش سطح آنزیمهای لیز استخوانی و... داریم. گاه کشت مغز استخوان مثبت است.

در رادیولوژی ورم استخوان مزمن ما کانون‌های تخریب شده استخوان همراه با حلقه‌های سفت‌شده (اسکلروز) را داریم.

درمان[ویرایش]

این بیماری یک اورژانس ارتوپدی-پزشکی است. اصول درمان بر تجویز طولانی آنتی بیوتیک قوی (گاه ماه‌ها) و دبریدمان استوار است. درمان استئومیلیت مزمن دشوار است. آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند وانکومایسین، سفالوسپورینهای نسل سوم و چهارم و... مفیدند.

منابع[ویرایش]

  1. involucrum
  2. Leukocytosis