ارتفاع‌زدگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ارتفاع‌زدگی یا کوه‌گرفتگی یا کوه‌زدگی (به انگلیسی: (acute mountain sickness (AMS) تأثیر ارتفاع بر روی اشخاص‌ است که بر اثر کمبود اکسیژن به صورت نوعی عارضهٔ تنفسی، سردرد و خواب‌آلودگی تدریجی بروز می‌کند. چنانچه کوه‌پیمایی و افزایش ارتفاع به‌آرامی و به تدریج انجام شود از اثر این بیماری کاسته شده و گاه حتی از بروز آن جلوگیری می‌شود. یکی از عوامل تشدیدکنندهٔ کوه‌گرفتگی فشاری است که بر ماهیچه‌ها وارد می‌شود، ولی نباید آن را به عنوان عامل اصلی منظور داشت. به طور کلی استقامت، ورزیدگی و سلامت بدن از جمله عوامل مؤثر در جلوگیری و تخفیف این بیماری به حساب می‌آیند.[۱]

منابع[ویرایش]

  • جعفری، عباس. فرهنگ گیتاشناسی (اصطلاحات جغرافیائی). چاپ دوم. تهران: انتشارات گیتاشناسی، ۱۳۶۳. 

پیوند به بیرون[ویرایش]