اخلاق نیکوماخوسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

اخلاق نیکوماخوسی نام شناخته‌شده‌ترین اثر ارسطو در زمینه اخلاق است. این اثر که نقش برجسته‌ای در معرفی اخلاق ارسطویی دارد، از ده کتاب تشکیل می‌شود و بر مبنای یادداشت‌برداری از سخنان ارسطو در لیسیوم شکل گرفته‌است. این اثر، با نام پدر ارسطو ارائه گردیده و شاید هم به او اهدا شده باشد. محققین دیگر آورده اند [the work may have been dedicated to his father, who was also called Nicomachus]

این اثر را محمدحسن لطفی به فارسی ترجمه کرده‌است.[۱]

مفهوم محوری اخلاق ارسطو، «سعادت» یا «کامیابی» است. سیرِ او در اخلاق به سوی مطلوبی است که فی نفسه مطلوب باشد نه آن که به دلیل چیزی دیگر مطلوب باشد. به تعبیر دیگر، ارسطو در پی خیرِ برین بود. ارسطو انسان سعادتمند را انسان فضیلتمند می‌داند و تحلیل ارسطو از فضیلت، تأثیری چنان درازآهنگ داشته که در عصر حاضر، با بازسازی نظریه او، اخلاقی پدید آمده که به اخلاق مبتنی بر فضیلت (virtue ethics) موسوم است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. اخلاق نیکوماخوس، ارسطو، محمدحسن لطفی (مترجم)، تهران: طرح نو
  2. اخلاق نیکوماخوس ارسطو