آویزه گوشتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کالبدشناسی ظاهری سر و گردن بوقلمون اهلی: ۱. گوش‌آویز ۲. نوک‌آویز ۳. غبغبک ۴. گوشتاله ۵. ریش

آویزه گوشتی یا گوشت‌آویز برون‌رُسته‌های کوچک گوشتی هستند که بخشی عادی از کالبد برخی از جانوران را تشکیل می‌دهند. به آویزه‌های گوشتی، قرمزگوشت هم گفته‌اند.

در پرندگان، گوشت‌آویز به بخش‌هایی به نام‌های غبغبک، تاج گوشتی، نوک‌آویز، و گوش‌آویز، و گوشتاله تقسیم می‌شود.[۱] در مورد بوقلمون اما، واژه گوشت‌آویز تنها به زائده‌های گوشتی پشت سر و گردن اشاره دارد.

نام آویزه گوشتی برابر انگلیسی توضیح
غبغبک wattle غبغبک لایه یا قلمبهٔ گوشتی است که از قسمت‌های مختلف کناره سر یا گردن برخی حیوانات آویزان است.
گوش‌آویز earlobe زائده گوشتی که از گوش و اطراف آن آویزان باشد. به آن نرمه گوش و گوشک هم گفته شده‌است.
نوک‌آویز snood زائده گوشتی طولانی که از پیشانی بوقلمون به سمت نوک آن آویزان است.
برآمدگی پیشانی comb تاج گوشتی یا پوپ، زائده گوشتی است که بر روی سر خروس و برخی دیگر حیوانات می‌روید.
چانه‌آویز dewlap چانه‌آویز یا زنخ‌آویز لایه‌ای گوشتی است که بر روی چانه برخی سگ‌ها و برخی دیگر حیوانات آویزان است.
گوشتاله major caruncle گوشت‌آویز قلمبه‌ای است که در پایین دیگر گوشت‌آویزها آویزان است.
گوشت‌آویز caruncle در بیشتر حیوانات، به مجموع غبغب، غبغبک، گوش‌آویز، نوک‌آویز، گوشتاله، و تاج گوشتی، گوشت‌آویز یا قرمزگوشت می‌گویند. در مورد بوقلمون اما، به زائده‌های گوشتی پشت سر و گردن، گوشت‌آویز می‌گویند.

پرندگان دارای گوشت‌آویز

پرندگان گوناگونی دارای آویزه‌های گوشتی هستند و از آن جمله:

منابع

  • Sharpe, Richard Bowdler (1888). Catalogue of the birds in the British Museum. British Natural History Museum Department of Zoology.
  1. Merriam-Webster. "Caruncle". Retrieved April 20, 2013.