آمریکای شمالی بریتانیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آمریکای شمالی انگلیسی‌تبار به مستعمره‌ها و قلمروهای امپراتوری انگلیس در قاره آمریکای شمالی گفته می‌شده است. این اصطلاح اولین بار به طور غیر رسمی در سال ۱۷۸۳ استفاده شده است و تا قبل از گزارش امور آمریکای شمالی انگلیسی‌تبار (۱۸۳۹) که به آن گزارش دورهام هم می‌گویند، استفاده از آن متداول نشد.

در سال ۱۷۷۵ امپراتوری انگلستان، شامل ۲۰ قلمرو در نیمکره غربی و شمال اسپانیای نو می‌شد. این قلمروها عبارت بودند از: نیوفاندلند، روپرتزلند، نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، مستعمرات سیزده‌گانه (که با بریتانیا جنگیدند و در سال ۱۷۸۳ ملت پیشروی ایالات متحده شدند)، فلوریدای شرقی و غربی و استان کبک.