پرش به محتوا

آزی آزبورن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آزی آزبورن
آزبورن در ۲۰۱۰
نام هنگام تولدجان مایکل آزبورن
زادهٔ۳ دسامبر ۱۹۴۸
مارستون گرین، واریک‌شر، انگلستان
درگذشت۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ (۷۶ سال)
جردنز، باکینگهام‌شر، انگلستان
پیشه‌ها
  • خواننده
  • ترانه‌نویس
  • شخصیت رسانه‌ای
همسران
فرزندان۶، شامل ایمی، کلی و جک آزبورن
پیشه موسیقی
خاستگاهاستون، بیرمنگام، انگلستان
ژانر
ساز(ها)آواز
سال‌های فعالیت۱۹۶۷–۲۰۲۵
ناشر(ان)
عضو پیشینِبلک سبث
وبگاه
امضاء

جان مایکل «آزی» آزبورن (انگلیسی: John Michael Osbourne؛ ۳ دسامبر ۱۹۴۸ – ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵) خواننده، ترانه‌نویس و شخصیت رسانه‌ای انگلیسی بود. او در دههٔ ۱۹۷۰ به‌عنوان خوانندهٔ اصلی گروه هوی متال بلک سبث به شهرت رسید و در این دوره لقب «شاهزادهٔ تاریکی» را به خود اختصاص داد.[۳]

آزبورن در سال ۱۹۶۸ یکی از اعضای بنیان‌گذار بلک سبث بود و از آلبوم اول هم نام گروه در سال ۱۹۷۰ تا آلبوم هرگز نگو بمیر! در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان خوانندهٔ اصلی فعالیت کرد. این گروه نقش بسیار تأثیرگذاری در گسترش موسیقی هوی متال داشت، به‌ویژه با آلبوم‌های تحسین‌شدهٔ پارانوید، ارباب واقعیت و سبث بلادی سبث. آزبورن در سال ۱۹۷۹ به دلیل مشکلات ناشی از مصرف الکل و مواد مخدر از بلک سبث اخراج شد. او سپس با انتشار آلبوم کولاک آز در سال ۱۹۸۰، حرفهٔ انفرادی موفقی را آغاز کرد و از آن زمان ۱۳ آلبوم استودیویی منتشر کرده که هفت آلبوم اول آن در ایالات متحده گواهی چندپلاتین دریافت کرده‌اند. او در سال‌های بعد چندین بار با بلک سبث همکاری کرد، از جمله در سال ۱۹۹۷ که به گروه بازگشت و در ضبط آخرین آلبوم استودیویی گروه، ۱۳ (۲۰۱۳)، مشارکت داشت. این گروه سپس تور خداحافظی خود را برگزار کرد که با اجرایی در سال ۲۰۱۷ در زادگاهشان، بیرمنگام، به پایان رسید. آزبورن در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، آخرین اجرای خود را در کنسرت «بازگشت به آغاز» در حالی که با مشکلات سلامتی مداوم دست و پنجه نرم می‌کرد، به روی صحنه برد. او پیش‌تر در همان سال اعلام کرده بود که این کنسرت، آخرین اجرای او خواهد بود.

آزبورن در مجموع بیش از ۱۰۰ میلیون آلبوم، شامل آثار انفرادی و آلبوم‌های بلک سبث، فروخته است. او در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان عضوی از بلک سبث و در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان هنرمند انفرادی به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. همچنین در سال ۲۰۰۵ به‌عنوان هنرمند انفرادی و با بلک سبث به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا معرفی شد. او همچنین ستاره‌هایی در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود و پیاده‌روی ستارگان بیرمنگام دریافت کرده است. در جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا ۲۰۱۴، جایزهٔ نماد جهانی به او اهدا شد و در سال ۲۰۱۵ جایزه آیور نوولو برای یک عمر دستاورد را از آکادمی ترانه‌سرایان، آهنگسازان و نویسندگان بریتانیا دریافت کرد.

در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، آزبورن با حضور در برنامهٔ تلویزیون واقع نما شبکهٔ ام‌تی‌وی به نام خانواده آزبورن، همراه با همسر و مدیر برنامه‌اش شارون و دو فرزندشان، کلی و جک، به ستارهٔ تلویزیون واقع‌نما تبدیل شد. او همچنین با جک و کلی در مجموعهٔ تلویزیونی Ozzy & Jack's World Detour هم‌بازی بوده است.

ابتدای زندگی

[ویرایش]
ستاره ی آزی آزبورن در بیرمینگهام

جان مایکل آزبورن در ۳ دسامبر ۱۹۴۸ در مارستون گرین به دنیا آمد[۴] و در منطقه استون شهر بیرمنگام بزرگ شد.[۵][۶] مادرش، لیلین (با نام خانوادگی اونیتی؛ ۱۹۱۶–۲۰۰۱)، کاتولیکی غیرمذهبی بود که در کارخانه لوکاس کار می‌کرد.[۷][۸][۹] پدرش، جان توماس «جک» آزبورن (۱۹۱۵–۱۹۷۷)، ابزارساز شیفت شب در شرکت جنرال الکتریک کمپانی بود.[۱۰][۱۱] آزبورن سه خواهر بزرگ‌تر به نام‌های جین، آیریس و گیلیان و دو برادر کوچک‌تر به نام‌های پل و تونی داشت.[۱۲] خانواده در خانه‌ای کوچک و دوخوابه در خیابان لج شماره ۱۴ در استون زندگی می‌کردند. آزبورن در کودکی لقب «ازی» را به دست آورد.[۱۳] او در مدرسه با مشکل خوانش‌پریشی دست و پنجه نرم می‌کرد.[۱۴] لهجه‌اش برومی با حالتی از تردید توصیف شده است.[۱۵]

در ۱۱ سالگی، او از سوی زورگویان مدرسه مورد آزار جنسی قرار گرفت.[۱۶] او گفته که در دوران نوجوانی چندین بار اقدام به خودکشی کرده است.[۱۷][۱۸] او در نمایش‌های مدرسه، از جمله میکادو و اچ. ام.اس. پینافور اثر گیلبرت و سالیوان، شرکت داشت.[۱۹] در ۱۴ سالگی، پس از شنیدن اولین تک‌آهنگ موفق بیتلز، طرفدار این گروه شد و ترانه «اون عاشقته» در سال ۱۹۶۳ را الهام‌بخش خود برای موسیقی‌دان شدن دانست.[۱۱][۲۰] در مستند خدا ازی آزبورن را حفظ کند (God Bless Ozzy Osbourne) محصول سال ۲۰۱۱، آزبورن گفت که بیتلز باعث شد او بفهمد که «تا باقی عمر یک راک‌اِستار خواهد بود».[۲۱]

آزبورن در ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و به عنوان کارگر ساختمانی، کارآموز لوله‌کش، ابزارساز مبتدی، تنظیم‌کننده بوق کارخانه خودروسازی و کارگر کشتارگاه مشغول به کار شد. در ۱۷ سالگی، به جرم سرقت از یک مغازه لباس محکوم شد، اما نتوانست جریمه را پرداخت کند. پدرش نیز برای درس عبرت گرفتن او از پرداخت جریمه خودداری کرد و در نتیجه، آزبورن شش هفته را در زندان وینسون گرین گذراند.[۲۲][۱۰]

فعالیت حرفه‌ای

[ویرایش]

بلک سبث

[ویرایش]
آزبورن (پایین سمت چپ) به همراه بلک سبث در سال ۱۹۷۲

در اواخر سال ۱۹۶۷، گیزر باتلر اولین گروه خود، ریر برید، را تشکیل داد و آزبورن را به عنوان خواننده استخدام کرد. این گروه پس از دو اجرا از هم پاشید. آزبورن و باتلر در گروه دیگری به نام پولکا تولک بلوز دوباره به هم پیوستند که شامل گیتاریست تونی آیومی و درامر بیل وارد بود. آنها نام گروه را به زمین تغییر دادند، اما پس از اینکه به‌طور تصادفی به جای یک گروه دیگر با همین نام، برای یک اجرا رزرو شدند، تصمیم گرفتند نام گروه را دوباره تغییر دهند و در اوت ۱۹۶۹ نام بلک سبث را برای خود برگزیدند. نام گروه از فیلمی با همین عنوان الهام گرفته شده بود. بلک سبث متوجه شد که مردم چگونه در طول اجراهایشان از ترسیدن لذت می‌برند، که الهام‌بخش تصمیم آنها برای نواختن یک سبک موسیقی بلوز سنگین با صداها و اشعار غم‌انگیز بود. باتلر هنگام ضبط اولین آلبوم خود، کتابی اسرارآمیز خواند و با دیدن یک چهره تاریک در انتهای تختش از خواب بیدار شد. باتلر این موضوع را به آزبورن گفت و آنها با هم اشعار آهنگ «بلک سبث» را نوشتند، اولین آهنگ آنها با حال و هوای تیره‌تر منتشر شد.

شرکت ضبط موسیقی آمریکایی گروه برادران وارنر رکوردز، سرمایه‌گذاری کمی روی آن انجام داد، اما بلک سبث با موفقیت سریع و پایداری روبرو شد. اولین آلبوم آنها، بلک سبث، و دومین آلبومشان، پارانوئید، که بر پایه ریف‌های گیتار تونی آیومی، اشعار گیزر باتلر، ضرب‌آهنگ‌های درام با تمپوی تاریک بیل وارد و در صدر آنها آواز وهم‌آور آزبورن ساخته شده بود، از نظر تجاری موفق بودند و همچنین پخش رادیویی قابل توجهی داشتند. با این حال، آزبورن به یاد می‌آورد که «در آن روزها، گروه در بین زنان خیلی محبوب نبود».[۲۳]

در نوامبر ۱۹۷۳، بلک سبث آلبوم تحسین‌شده‌ی «سبت بلادی سبث» را منتشر کرد. این برای اولین بار بود که این گروه در مطبوعات جریان اصلی نقدهای مثبتی دریافت کرد. گوردون فلچر از رولینگ استون این آلبوم را «اثری فوق‌العاده جذاب» و «چیزی کمتر از یک موفقیت کامل» نامید. دهه‌ها بعد، ادواردو ریواداویا از آل‌میوزیک این آلبوم را «شاهکاری ضروری برای هر مجموعه هوی متال» نامید، در حالی که ادعا کرد گروه «حس تازه‌ای از ظرافت و بلوغ» را به نمایش گذاشته است. این آلبوم پنجمین آلبوم متوالی پرفروش گروه پلاتینیوم در ایالات متحده بود.[۲۴] سبتیج در ژوئیه ۱۹۷۵ منتشر شد. باز هم نقدهای مثبتی وجود داشت. رولینگ استون اظهار داشت: «سبتیج نه تنها بهترین آلبوم بلک سبث از زمان پارانوئید است، بلکه ممکن است بهترین آلبوم آنها تا کنون باشد.» در یک نقد گذشته‌نگر، آل‌میوزیک نظر مساعدی نداشت و خاطرنشان کرد که «شیمی جادویی که آلبوم‌هایی مانند پارانوئید و جلد ۴ را بسیار خاص کرده بود، در حال فروپاشی است». آلبوم تکنیکال ئی‌کستی که در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۶ منتشر شد، نیز با نقدهای متفاوتی روبرو شد. آل‌میوزیک به این آلبوم دو ستاره می‌دهد و خاطرنشان می‌کند که گروه «با سرعت نگران‌کننده‌ای در حال از هم پاشیدن» است.[۲۵]

زندگی خصوصی

[ویرایش]
جان مایکل «آزی» آزبورن به همراه همسرش

در سال ۱۹۷۱ آزی در یک کلوپ شبانه با تلما رایلی که در آن‌جا کار می‌کرد آشنا شد. آن‌ها در ژوئیه همان سال با هم ازدواج کردند. تلما یک فرزند پنج ساله به نام الیوت کینگزلی از رابطهٔ قبلی خود داشت (الیوت به عنوان فرزند خواندهٔ آزی از همسر اولش شناخته می‌شود و در حال حاضر بازیگر تئاتر است). آزی و تلما در سال ۱۹۷۲ صاحب یک دختر به نام جسیکا و در سال ۱۹۷۵ صاحب یک پسر به نام لوییز شدند. آزی و تلما در سال ۱۹۸۲ از هم جدا شدند. آزی بعدها ازدواج با تلما را به عنوان یک اشتباه وحشتناک یاد کرد.[۲۶] در فیلم مستندی که در سال ۲۰۱۱ از زندگی آزی آزبورن ساخته شد(God bless Ozzy Osbourne)جسیکا و لوییز گفتند که آزی پدر بدی بوده است؛ آزی حتی تاریخ تولد آن‌ها را نمی‌داند. جسیکا، لوییز و مادرشان تلما همانند هر شهروند عادی دیگری تا حد زیادی گمنام مانده‌اند.[۲۷] در سال ۱۹۸۲ آزی با شارون آردن ازدواج کرد. آن‌ها صاحب سه فرزند به نام‌های ایمی (۱۹۸۳)، کِلی (۱۹۸۴) و جَک (۱۹۸۵) شدند. در سال ۲۰۰۱ با آغاز به پخش نمایش واقعی تلویزیونی از زندگی آزبورن‌ها، آزی و خانواده‌اش یک بار دیگر مورد توجه عموم قرار گرفتند. این برنامه از زندگی روزمرهٔ آزی به همراه همسرش شارون و دو فرزندش‌شان کِلی و جَک و توسط ام‌تی‌وی تهیه شده بود(اِیمی دختر ارشد آن‌ها در این برنامه حضور نداشت). آزبورن‌ها که در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جایزهٔ امی بهترین شوی واقع‌نمای تلویزیونی شد[۲۸] تصویری واقعی و بدون سانسور از روابط و مسائل خصوصی خانوادهٔ آزبورن را نمایش داد. در چند بخش از آن به مسئلهٔ اعتیاد جک-تنها پسر خانواده-به الکل و مخدر و جروبحث آزی با او بر سر این موضوع پرداخته شد.[۲۹] در نهایت جک در سال ۲۰۰۳ به یک مرکز ترک اعتیاد مخصوص نوجوانان در مالیبو فرستاده شد. ایمی دختر بزرگ‌تر آن‌ها از ابتدا مخالف ایدهٔ ساخت این برنامه بود. او گفته بود از این برنامه متنفر است و حاضر نیست با حضور جلوی دوربین زندگی شخصی‌اش را به نمایش عموم بگذارد. او در زمان تصویر برداری که ۱۶ سال بیشتر نداشت خانه را ترک کرد.[۳۰]

در ۱۸ مه سال ۲۰۰۷ اعلام شد که به‌زودی پیاده‌روی ستارگان بیرمنگام-شبیه پیاده‌روی شهرت هالیوود- افتتاح خواهد شد. بالاخره در ۶ ژوئیه، طی مراسمی آزی آزبورن به‌عنوان اولین عضو پیاده‌روی ستارگان بیرمنگام معرفی شد و به افتخار او نشان ستارهٔ برنزی در محل نصب شد.[۳۱]

آزی در سال ۲۰۰۸ طی مصاحبه‌ای که با یواس‌ای تودی داشت اعلام کرد که پس از انتشار ۲ آلبوم دیگر خود برای همیشه از دنیای موسیقی کناره‌گیری خواهد کرد.[۳۲]

آزفست

[ویرایش]

آزی آزبورن پایه‌گذار فستیوال سالیانه آزفِست است که در آن گروه‌های هوی متال موسیقی اجرا می‌کنند.

بیماری و مرگ

[ویرایش]
آزی آزبورن

در ۶ فوریه ۲۰۱۹، آزبورن به توصیه پزشک خود به دلیل بیماری آنفولانزا بستری شد که بخش اروپایی تور "No More Tours II" به تعویق افتاد. این مشکل به عنوان «عفونت شدید دستگاه تنفسی فوقانی» پس از ابتلا به آنفولانزا توصیف شد که پزشکش با توجه به ماهیت فیزیکی اجراهای زنده و برنامه سفر گسترده در سراسر اروپا در شرایط زمستانی، نگران تبدیل شدن آن به ذات‌الریه بود.[۳۳]

در ۱۲ فوریه ۲۰۱۹، آزبورن به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شد. برگزارکنندگان تور، لایو نیشن، امیدوار بودند که آزبورن «سالم و تندرست» باشد و بتواند در استرالیا و نیوزیلند به اجرای تور بپردازد.[۳۴] آزبورن بعداً پس از آسیب جدی به دلیل افتادن در خانه‌اش در لس‌آنجلس در حالی که هنوز در دوران بهبودی از ذات‌الریه بود، تور و در نهایت تمام اجراهای برنامه‌ریزی شده برای سال ۲۰۱۹ را به‌طور کامل لغو کرد.[۳۵] او در فوریه ۲۰۱۹ به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود که در ژانویه ۲۰۲۰ آن را علناً فاش کرد.[۳۶][۳۷] او به دلیل این بیماری توانایی راه رفتن را از دست داد.[۳۸] در فوریه ۲۰۲۰، آزبورن تور آمریکای شمالی ۲۰۲۰ را لغو کرد و تا آوریل در سوئیس درمان خود را پیگیری کرد.[۳۹] در سال ۲۰۲۰، آزبورن فاش کرد که به آمفیزم مبتلا است.[۴۰]

آزبورن صبح ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵، در سن ۷۶ سالگی، هفده روز پس از آخرین اجرای زنده در کنسرت خداحافظی «Back to the Beginning» درگذشت.[۴۱] بیانیه‌ای از سوی خانواده‌اش تأیید کرد که او در زمان مرگش در بیرمنگام در کنار خانواده‌اش بوده است.[۴۱]

میراث

[ویرایش]

آزبورن یکی از نمادهای برجستهٔ موسیقی هارد راک محسوب می‌شود و به‌واسطهٔ فعالیت‌هایش در گروه بلک سبث، از بنیان‌گذاران هِوی متال نیز به‌شمار می‌رود. با این حال، او علاقه‌ای به دسته‌بندی شدن در قالب «متال» نداشت و معتقد بود: «گروه ما موسیقی سنگین اجرا می‌کرد، اما گروه‌های دیگر که متال نامیده می‌شوند واقعاً سنگین‌ترند.» او همچنین خاطرنشان کرده است: «وقتی در یک [سبک] خاص طبقه‌بندی بشی، ممکنه خیلی سخت بشه که بخوای کاری سبک‌تر یا یه قطعهٔ آکوستیک یا هر چیز دیگه‌ای که دوست داری انجام بدی. اون روزها، همه‌چیز صرفاً موسیقی راک بود. و هنوز هم همون موسیقی راکه.»[۴۲][۴۳]

خارج از حوزهٔ موسیقی، برنامهٔ تلویزیونی The Osbournes با حضور آزبورن و خانواده‌اش، یکی از آثار پیشگام در واقع‌نمایی تلویزیونی به‌شمار می‌رود؛ برنامه‌ای که آغازی برای مجموعه‌های تمرکزیافته بر زندگی خانوادگی سلبریتی‌ها شد.[۴۴]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "Black Sabbath". آل‌میوزیک. Archived from the original on 16 August 2015. Retrieved 21 July 2015.
  2. ↑ "Ozzy Osbourne Stares Down His Demons with a Smile on 'Ordinary Man'". رولینگ استون. 21 February 2020.
  3. ↑ Bader, David Von (30 July 2013). "Ozzy Osbourne, the Prince of Darkness, on His Nickname: "It's Better Than Being Called an Asshole"". Retrieved 7 September 2018.
  4. ↑ Queenborough, Marcus (29 July 2023). "Ozzy Osbourne in Birmingham - looking back at the Brummie behind the bull". Birmingham Mail. Retrieved 22 July 2025.
  5. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Allmusic-Weber وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  6. ↑ Cannon, Matt (7 August 2018). "Ozzy Osbourne's birth certificate reveals his first home in Birmingham - and it's not in Aston". Birmingham Mail. Retrieved 1 November 2021.
  7. ↑ I Am Ozzy, page 6
  8. ↑ Oseary, Guy (2004). On the Record: Over 150 of the Most Talented People in Music Share the Secrets of Their Success (به انگلیسی). Penguin Books. ISBN 978-0-14-200304-6.
  9. ↑ "Time and place: Ozzy Osbourne". The Times (به انگلیسی). ISSN 0140-0460. Retrieved 10 September 2022.
  10. 1 2 Sue Crawford (2003), "Ozzy Unauthorized"; شابک ‎۹۷۸−۱−۸۴۳۱۷−۰۱۶−۷
  11. 1 2 Johnson, Ross (January 2005). "What I've Learned: Ozzy Osbourne". Esquire. Archived from the original on 22 May 2008. Retrieved 17 February 2008.
  12. ↑ "Sisters reveal the real Ozzy Osbourne". Birmingham Live. 12 October 2012. Retrieved 22 July 2025.
  13. ↑ Osbourne, Ozzy; Ayres, Chris (2010). I Am Ozzy. Grand Central Publishing. pp. 14, 84. ISBN 978-0-446-56989-7.
  14. ↑ "Profiles of Ozzy Osbourne, Elvis Costello, David Bowie, Norah Jones". CNN. Retrieved 20 May 2010.
  15. ↑ "Why is the Birmingham accent so difficult to mimic?". BBC. 12 December 2016.
  16. ↑ Susman, Gary (1 December 2003). "Ozzy Osbourne reveals childhood sexual abuse". Entertainment Weekly. Retrieved 10 March 2018.
  17. ↑ The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll (3rd, rev. and updated for the 21st century ed.). New York: Fireside. 2001. ISBN 978-0-7432-0120-9.
  18. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام superstar وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  19. ↑ GQ interview
  20. ↑ "Cynthia Ellis: Q&A With Jack Osbourne for God Bless Ozzy Osbourne". Huffingtonpost.com. 26 May 2011. Retrieved 11 April 2014.
  21. ↑ Lynch, Joseph Brannigan (25 April 2011). "'God Bless Ozzy Osbourne': New documentary presents the life, art, and addiction of the metal madman". The Music Mix. Entertainment Weekly/CNN. Archived from the original on 29 April 2011. Retrieved 16 June 2018.
  22. ↑ Osbourne, Ozzy (2009). I Am Ozzy. p. 41.
  23. ↑ Osbourne, Ozzy; Ayres, Chris (2010). I Am Ozzy. Grand Central Publishing. pp. 14, 84. ISBN 978-0-446-56989-7.
  24. ↑ "RIAA Gold & Platinum database-Sabbath Bloody Sabbath". Recording Industry Association of America. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 22 February 2009.
  25. ↑ Prato, Greg. "Technical Ecstasy AMG Review". AllMusic. Retrieved 17 March 2008.
  26. ↑ Travis، Abi (۲۰۲۰-۰۹-۰۷). «This Is Why You Don't Hear Much About Thelma Riley, Ozzy Osbourne's First Wife». Distractify (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۲۳.
  27. ↑ «Ozzy Osbourne On 1st Wife Thelma: 'I Treated Her Really Badly'». EntertainmentNow (به انگلیسی). ۲۰۲۰-۰۹-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۲۳.
  28. ↑ «Ozzy's wife collects Emmy award» (به انگلیسی). ۲۰۰۲-۰۹-۱۵. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۲۳.
  29. ↑ Gideon Yao (2007). "وبگاه ام‌تی‌وی: جک آزبورن راجع به اعتیاد و بهبودی‌اش صحبت می‌کند". MTV (به انگلیسی). Archived from the original on 23 January 2009. Retrieved 2025-07-23.
  30. ↑ "WATCH: Sharon Osbourne Says It 'Broke My Heart' When Eldest Daughter Aimee Moved Out at Age 16". People.com (به انگلیسی). Retrieved 2025-07-23.
  31. ↑ «Brum 'Walk of Fame' star for Ozzy» (به انگلیسی). ۲۰۰۷-۰۷-۰۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۲۳.
  32. ↑ «آزی کناره‌گیری‌اش بعد از دو آلبوم دیگر را اعلام کرد». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ اوت ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۲ فوریه ۲۰۰۹.
  33. ↑ "Ozzy Osbourne hospitalized after flu complications". CBS News. 6 February 2019. Retrieved 9 February 2019.
  34. ↑ "'Concern' for Ozzy Osbourne, now in intensive care". stuff.co.nz. 12 February 2019. Retrieved 12 February 2019.
  35. ↑ "Ozzy Osbourne postpones all 2019 gigs after falling at home". Global News. 8 April 2019. Retrieved 12 February 2019.
  36. ↑ "Ozzy Osbourne reveals Parkinson's diagnosis". BBC News (به انگلیسی). 21 January 2020. Retrieved 21 January 2020.
  37. ↑ Appleford, Steve (12 February 2020). "Ozzy Osbourne surges back amid battle with Parkinson's". Los Angeles Times. Retrieved 12 February 2020.
  38. ↑ "Ozzy Osbourne Says He "Can't Walk" Due to Parkinson's Disease Ahead of Black Sabbath Reunion Show". The Hollywood Reporter. 6 February 2025. Retrieved 7 February 2025.
  39. ↑ Minsker, Evan (18 February 2020). "Ozzy Osbourne Cancels 2020 Tour, Citing Health Concerns". Pitchfork. Retrieved 18 February 2020.
  40. ↑ "Ozzy Osbourne: 'If I'd have gone to church I'd still be there now, confessing all my sins!'". GQ. 26 November 2020. Retrieved 5 February 2025.
  41. 1 2 «آزی آزبورن، اسطوره موسیقی راک و متال درگذشت». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۲۵-۰۷-۲۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۲۳.
  42. ↑ "Ozzy Osbourne On Health, Podcasts, Reality TV And A Half-Century Of Rock". Spin. 12 December 2023. Retrieved 12 January 2024.
  43. ↑ "Ozzy Osbourne: I've Never Felt Comfortable Being Called "Metal"". Revolver. 13 December 2023. Retrieved 12 January 2024.
  44. ↑ Donaldson, Kayleigh (22 July 2025). "Ozzy Osbourne, the Prince of Darkness, Transformed Reality TV Forever". The Wrap (به انگلیسی). Retrieved 22 July 2025.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=آزی_آزبورن&oldid=43218433»