نسل چهارم شبکه تلفن همراه
| استانداردهای تلفن همراه | ||
| تلفن رادیویی همراه | ||
| نسل اول | ||
| نسل دوم | ||
| نسل سوم | ||
این نوشتار یک ترجمه از ویکیپدیاهای دیگر است. پيوند به سایر زبانها را در سمت راست-پايين اين صفحه ببينيد.
نسل چهارم (4G) واژهای است که برای توصیف شبکههای بیسیم تکامل یافته یا ماورای نسل سوم استفاده میشود و شاید بتوان گفت نام تجاری آن در 3GPP به صورت LTE است. نسل چهارم، یک راهحل جامع بر مبنای IP برای انتقال صدا، تصویر و داده استفاده میکند و بر پایه اصل "هرجا و هر زمان" دادهها را با سرعتی بسیار بالاتر از نسلهای قبل در اختیار کاربر قرار میدهد. از لحاظ تکنیکی در نگاه ساده سرعت بارگذاری و بارگیری در LTE نسبت به نسلهای قبل بسیار بالاتر است. البته جدای از نرخ داده بالا، تأخیر کمتر در ارسال بستهها که منجر به کیفیت فوقالعاده VoIP، ویدئو کنفرانس و سرویسهای همزمان میشود و همچنین از دید یک اپراتور پهنای باند با کانالهای متغیر که در محدوده 1.25-20 MHz است. مهمترین ویژگی برجسته LTE این است که تمامی زیرساخت آن بر اساس IP است، به عبارت بهتر بخش هسته شبکه کاملاً همگام با پروتکلهای TCP/IP است و از سیگنالینگ معمولی که در شبکههای قدیمیتر به خصوص GSM استفاده میشد خبری نیست. نرخ انتقال داده در این فناوری ۳۲۶ مگابیت در ثانیه برای بارگیری و ۸۶ مگابیت در ثانیه برای بارگذاری در طیف فرکانسی ۲۰ مگاهرتز است که در این شرایط حدود ۴۰۰ کاربر بهصورت همزمان در یک سلول میتوانند فعال و در عین حال متحرک باشند. در شبکه نسل سوم پیشرفته یا HSPA تأخیر در حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیثانیه است که در LTE به حدود ۱۰ میلیثانیه کاهش مییابد.
این نسل جانشینی برای نسل سوم (3G) و نسل دوم (2G) این استاندارد هاست. در نسل چهارم، برای ارتباطات موبایلیته (ارتباط در حال حرکت) مانند استفاده در قطار یا خودرو حداکثر سرعت ۱۰۰ مگابیت در ثانیه (100Mbit/s) و برای ارتباطات نسبتاً ثابت و بدون جابجایی مانند کاربران پیادهرو یا ساکن، یک گیگابیت در ثانیه (1GBit/s) است.
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد مهندسی مخابرات است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
