یونولیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محفظه حمل و نقل ساخته شده از پلی‌استیرن

پلاستوفوم در ایران بنام یونولیت و آکاسیف (هر سه نام ثبت شده تجاری هستند) شناخته می‌شود که نام اصلی آن پلی‌استیرن انبساطی (Expanded Polystyrene) یا EPS است. در بسیاری از کشورهای آمریکا شمالی این محصول با نام استایرفوم(Styrofoam) شناخته می‌شود[۱]. نوعی پلیمر سفید رنگ و عایق رطوبت و صدا و دما است که از فرایندهای پتروشیمی تهیه می‌شود. پلی استیرن در سال ۱۸۳۹ توسط ادوارد سیمون کشف گردید. و در سال ۱۹۵۹ بوسیله کمپانی کوپر پلی استایرن انبساطی تولید گردید[۲] از این ماده برای عایق‌سازی، ساخت وسایل نیازمند عایق حرارتی و بسته‌بندی ابزار حساس الکتریکی، الکترونیکی و مکانیکی استفاده می‌شود.

بسته به کاربرد، چندین نام تجاری و علمی برای یونولیت استفاده می‌شود که از رایج‌ترین آنها می‌توان به «پلی‌فوم» و «استایروفوم» اشاره کرد.

کاربردها

از یونولیت در سردخانه‌ها، استودیوهای صدا برداری و ایزولاسیون صدا در فضاهای دارای آلودگی‌های بالای صوتی و همچنین ساخت ماکت، تابلوهای تبلیغاتی موقت و دکوراسیون‌ها استفاده می‌شود از یونولیت در صنعت ساختمان در اندازه های مختلف و استاندار به عنوان بلوک های سقفی استفاده می شود

ماده اولیه

ماده اولیه یونولیت استایرن است و در پتروشیمی بدست می‌آید. پلی استایرن یا حرف اختصاری EPS ماده اولیه می‌باشد.

عایق بودن

یونولیت عایق خوبی برای صدا و گرما است:

  • یونولیت معمولی به ضخامت ۱۰ سانتی‌متر در برابر صدا ۴۲ دسی‌بل عایق است و ضخامت کمتر از ۱۰ سانتیمتر آن برای عایق صوتی کاربردی ندارد.
  • یونولیت معمولی به ضخامت ۱۰ سانتی‌متر در برابر انتقال گرما حدود ۳۵٪ عایق حرارتی است.

منابع

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ یونولیت موجود است.
  • مجله راه وساختمان اردیبهشت ۱۳۸۳
  1. ویکی انگلیسی
  2. ویکی انگلیسی