وحدت کنشی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون وحدت کنشی یا قانون سه وحدت از مهمترین قوانین تئاتر کلاسیک است که توسط ارسطو تعیین و تدوین شده است. هدف از این قانون این است که نمایشنامه حالتی حقیقی و طبیعی به خود بگیرد، موجب ناخوشایندی و یا شوک در بیننده نشود و توجه بینندگان را با جزئیاتی چون مکان و زمان جلب نکند تا آنها بتوانند بر روی اصل و عمق نملیشنامه تمرکز کنند.
سه وحدت اصول این قانون را تشکیل میدهد:
- وحدت زمان: طبق قوانین ارسطو، زمان داستان باید معادل زمانی باشد که نمایش بر روی صحنه اجرا میگردد، چرا که اجرای داستانی طولانی در چند ساعت دور از حقیقت و واقعگرایی است. زمان داستان در اوایل قرن شانزدهم به ۲۴ ساعت تغییر کرد، و در نیمهٔ دوم این سده به ۱۲ ساعت تبدیل شد. رکورد کمترین زمان به تراژدی آتالی راسین تعلق دارد.
- وحدت مکان: کل داستان باید در یک مکان واحد انجام گیرد و تغییر دکور صحنهٔ نمایش جایز نیست. تا قبل از سال ۱۶۴۵، تغییر مکان در یک جای کلی، مثلاً یک شهر جایز بود؛ ولی پس از این اصل به یک مکان واحد (مثلاً قصر پادشاه) محدود شد.
- وحدت موضوع: همهٔ حوادثی که در نمایشنامه رخ میدهند و شخصیتهایی که به بینندگان معرفی میشوند باید برای پیشرفت داستان ضروری باشند، به طوری که با حذف یکی از آنها نمایشنامه معنی خود را از دست بدهد.
[ویرایش] منابع
- ویکیپدیای فرانسوی. بازدید در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۸.
- مکتب کلاسیک. بازدید در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۸.
