موی قرمز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک زن با موی قرمز

موی قرمز اتفاقی طبیعی است که در بین ۱ تا ۲٪ از جمعیت انسان‌ها رخ می‌دهد. این رنگ غالبا در بین اهالی اروپای شمالی و غربی (۲-۶٪ جمعیت) دیده می‌شود و در مناطق دیگر کمتر است. این رنگ در افرادی بوجود می‌آید که دو نسخه از چیرگی روی کروموزوم ۱۶ باعث جهش در پروتئین MC1R می‌گردد. پژوهشگران بریتانیایی به این نتیجه رسیده‌اند که حدود ۴۰ درصد مردم جهان با هررنگ پوستی، دارای ژن MC1R هستند که ناقل موی قرمز است. در صورتی که هر دو والد فرزند دارای موی قرمز باشند بخت سرخ مو شدن کودکان آنها تا ۲۵ درصد افزایش می‌یابد. در بریتانیا بیشترین شمار موقرمزها زندگی می‌کنند. بیشتر این افراد در اسکاتلند هستند.

رنگ موی قرمز طیف وسیعی از رنگ‌ها از شرابی تیره تا نارنجی و مسی را شامل می‌شود و این رنگ بواسطه سطح بالای رنگندانه مایل به قرمز فئوملانین به نسبت سطح پایین رنگدانه‌های تیره یوملانین شکل می‌گیرد. رنگ موی قرمز با رنگ پوست روشن، رنگ چشم روشن (طوسی، آبی، سبز و عسلی)، کک و مک و حساسیت به نور فرابنفش همراه است.

تبعیض در عصر جدید[ویرایش]

به مو قرمزها اصطلاحا جینجر (به انگلیسی : ginger ) گفته می شود که گونه ای صفت تحقیر است.

گردهمایی جهانی[ویرایش]

موقرمزهای جهان روز (۱۶ شهریور / ۷ سپتامبر) در شهر بردا (Breda) در هلند تجمع می‌کنند تا در کنار هم روز جهانی موقرمزها را جشن بگیرند. آنها همه ساله در نخستین هفته ماه سپتامبر در این شهر قدیمی هلند گردهم می‌آیند. در سال ۲۰۰۵ بارت بوونهورست، نقاش هلندی یک آگهی در روزنامه شهر آستن این کشور منتشر کرد و خواستار استخدام ۱۵ دختر و زن موقرمز به عنوان مدل نقاشی‌هایش شد. واکنش به این آگهی بسیار بزرگ بود. از همانجا ایده برگزاری تجمع موقرمزها شکل گرفت. در نخستین تجمع ۱۵۰ نفر شرکت کردند. هدف از این ملاقات سه روزه افزایش ارتباط میان موقرمز ها با هم و تبادل تجربه است. می‌گویند نسل موقرمزها طی صدسال آینده منقرض می‌شود. یک تحقیق در این باره می‌گوید تنها در صورتی کودکان با موهای سرخ زاده می‌شوند که والدین‌شان موی قرمز داشته باشند.

ویژگی‌ها[ویرایش]

بسیاری از موقرمزها نسبت به داروهای بیهوشی مقاومند و مواد بیهوش‌کننده برای تاثیرگذاری در مورد آنها باید ۲۰ درصد بیشتر از بقیه باشد. آنها نسبت به درد مقاوم‌ترند، اما تحمل‌شان در مقابل گرما و سرما کم است. گرچه موقرمزها نسبت به درد مقاومت بیشتری دارند، اما آفتاب سوزن را نمی‌توانند تحمل کنند. پوست بیشتر آنها، بجز چند استثنا، سفید است. علت اصلی این امر کمبود رنگ‌دانه ملانین است که عامل رنگین شده پوست بدن می‌شود. گفته می‌شود که موقرمزها لجباز و خودرای هستند. موی آنها در سنین بالا هم با درجه کمتری سفید می‌شود. با بالا رفتن سن، موی آنها معمولا رنگی قهوه‌ای، مسی کم‌رنگ یا بلوند به خود می‌گیرد.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «red hair»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ آذر ۱۳۹۲).