معاون اول رئیسجمهور ایران
| معاون ریاست جمهوری اسلامی ایران |
|
|---|---|
 نشان دولتى جمهوری اسلامی ایران |
|
|
محمدرضا رحیمی از ۲۲ شهریور ماه ۱۳۸۸ |
|
| لقب | محترم |
| سکونت اصلی | کاخ سعد آباد، تهران |
| معین کننده | رئیس جمهور |
| طول مدت | بدون مدت |
| نخستین در این پست | حسن حبیبی |
| تشکیل | ۱۳۶۸ |
| وبگاه | President.ir |
| جمهوری اسلامی ایران | |
 |
|
|
ارکان نظام جمهوری اسلامی ایران
رهبر و نهادهای وابسته
دولت (قوه مجریه)
قوه مقننه
قوه قضائیه
شوراهای عالی
رهبران
روسای جمهوری
نخست وزیران
روسای مجلس شورای اسلامی
رؤسای قوه قضائیه
حکومت محلی و شوراها
|
معاون اول رئیس جمهور ایران دومین مقام عالیرتبه در هیأت وزیران است. او وظیفه اداره هیأت وزیران در غیاب رئیس جمهور و مسئولیت هماهنگی سایر معاونان رئیس جمهور را بر عهده دارد[۱].
معاون اول رئیس جمهور مانند دیگر معاونان وی از سوی رئیس جمهور انتخاب شده و احتیاج به رأی اعتماد مجلس ندارد. همچنین در صورت «فوت، عزل، استعفا، غیبت یا بیماری بیش از دو ماه رئیس جمهور و یا در موردی که مدت ریاست جمهوری پایان یافته و رئیس جمهور بر اثر موانعی هنوز انتخاب نشده و یا امور دیگری از این قبیل» مسئولیتها و اختیارات او برعهده معاون اول قرار میگیرد و او به همراه رؤسای مجلس و قوه قضائیه بایستی در مدت کمتر از ۵۰ روز انتخابات ریاست جمهوری را برگزار کند[۲].
این مقام در اصلاح قانون اساسی ۱۳۶۸ به قوه مجریه افزوده شد و حسن حبیبی اولین شخصی بود که معاونت رئیس جمهور را در دولت هاشمی رفسنجانی و بعد از آن محمد خاتمی به مدت ۱۲ سال در اختیار داشت. محمدرضا عارف در دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی (از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴) به این مقام منصوب شد و پرویز داوودی هم معاون اول دولت اول احمدی نژاد (۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸) و محمدرضا رحیمی معاون اول دولت دوم او بودهاند.
همچنین در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، با تغییراتی که در پروتکلهای تشریفاتی ایران بوجود آمد، معاون اول رئیس جمهوری ایران همرتبه نخست وزیر قرار گرفت و در پی آن مراسم استقبال از نخست وزیر کشورهای مختلف که به ایران سفر میکنند توسط معاون اول رئیس جمهوری برگزار میشود.[۳]
[ویرایش] پانویسها
- ↑ اصل یکصد و بیست و چهارم قانون اساسی
- ↑ اصل یکصد و سی و یکم قانون اساسی
- ↑ «محمدرضا رحیمی معاون اول رئیس جمهوری ایران شد» (فارسی). وبگاه بی بی سی، ۲۴ شهریور ۱۳۸۸. بازبینیشده در شهریور ۱۳۸۸.
