مشک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۲°۴۷′۳″ شمالی ۷۹°۵۷′۳″ غربی / ۳۲.۷۸۴۱۷° شمالی ۷۹.۹۵۰۸۳° غربی / 32.78417; -79.95083

این نوشتار در مورد مُشک است. برای مَشک به مشک آب و مشک شراب نگاه کنید.

مُشک ماده خوشبویی است که معولا از نافه جنس نر آهوی ختن گرفته می‌شود. کیسه ای در زیر شکم این آهو وجود دارد که در آن ماده لزج شکلاتی رنگی وجود دارد و در فصل بهار آهو آن را در اثر خارش به سنگ می‌کشد.[۱]

این ماده سپس خشک می‌شود و در اثر تماس می افتد. بهترین نوع مشک برای آهوان چینی یا تبتی است. با این حال این مشک در نپال و روسیه هم تهیه می‌شود.

گفته می‌شود برای گرفتن مشک از نافه آهو، این حیوان را می کشند. به همین دلیل امروزه از مشک شیمیایی در عطر استفاده می‌شود.

شاعران پارسی‌زبان از مشک در اشعارشان بسیار استفاده کرده‌اند.[۲]

در این مورد می توان با تحقیق علمی به این نکته دست یافت که نافه در اصل دو غده ی بزرگ در دو طرف نشیمنگاه آهوی ختن می باشد که برای جذب ماده نشیمنگاه را بر تنه ی درخت و امثال آن می مالد و با تصاعد بوی مشک در واقع به جذی نوع ماده می پردازد و مطلب مربوط به ناف آهو نادرست است.در ضمن از نظر شکل و قیافه کاملأ با نوع آهوانی که معروف است تفاوت دارد.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

گوزن ختن سیبریایی

پانویس[ویرایش]

  1. حسن انوری، فرهنگ بزرگ سخن، مدخل مشک
  2. حافظ گفته است: به بوی نافه ای کآخر صبا ز آن طره بگشاید ...

منبع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مشک موجود است.