محمدعلی کلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمدعلی کلی
زادروز ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۴۲(۱۹۴۲-01-۱۷) ‏(۷۲ سال)
لوییویل، کنتاکی
محل زندگی میشیگان
ملیت پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکایی
پیشه بوکسور
سال‌های فعالیت ۲۹ اکتبر ۱۹۶۰-۱۱ دسامبر ۱۹۸۱
دین مسیحیت سپس اسلام
همسر سونجی روی (۱۹۶۶-۱۹۶۴)
بلیندا بوید (خلیله) (۱۹۷۷-۱۹۶۷)
ورونیکا پورش (۱۹۸۶-)
یولاندا (تاکنون-۱۹۸۶)
فرزندان ۷ دختر: مریم، جمیله، راشده، لیلا، هانا، میا، خلیله
۲ پسر: محمد علی جونیور، اسد امین

محمد علی (به انگلیسی: Muhammad Ali) با نام قبلی کَسیوس مارسلوس کلی جونیور.((به انگلیسی: Cassius Marcellus Clay, Jr.)) (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲، لویی ویل، کنتاکی، ایالات متحده) مشهور به محمدعلی کلی، یکی از مشهورترین بوکسورهای سنگین وزن جهان است. او پس از گرویدن به اسلام در فعالیتهای سیاسی نیز نقش داشت و به همین دلیل بیش از سایر قهرمانان ورزشی در جهان مطرح شد. وی همچنین در قرن بیستم عنوان یکی از بزرگترین قهرمانان ورزشی را نیز از آن خود کرد.[۱]

ابتدای زندگی[ویرایش]

محمد علی

محمّد علی در لویی ویل دوران کودکی خود را سپری کرد. در سن ۱۲ سالگی هنگامی دوچرخه کوچکش به سرقت رفت، مثل بسیاری از کودکان دیگر گریه کنان نزد پدرش نرفت بلکه ماجرا را برای پلیس محلی شان جو مارتین که یک مربی بوکس هم بود گزارش کرد. مارتین پیشنهاد کرد که راه مبارزه کردن را تحت نظر او یاد بگیرد و این پسر بچه ۱۲ ساله به سرعت تحت فرامین مارتین در امر یادگیری بوکس پیشرفت کرد. تا زمانی که به دبیرستان رفت در کنتاکی موفق به کسب ۶ عنوان شد و با این موفقیتها مسوولین مدرسه در عوض، نمرات ضعیف درسی اش را نادیده گرفتند و اجازه دادند تا او فارغ‌التحصیل شود.

در بازیهای المپیک تابستانی سال ۱۹۶۰ در رم او مدال طلای بوکس در رده سبکِ سنگین‌وزن را کسب کرد و سپس بعد از آن آموزش بوکس حرفه‌ای را زیر نظر آنجلو داندی[۲] ادامه داد و همزمان در همان سالها بود که عقاید غیر معمول مذهبی خود را بروز داد. ضمن اینکه نتایج دور از انتظار و خیره کننده او در مسابقات، و روحیه خستگی ناپذیرش موجب شده بود تا لقب مشت زن لویی ویل را از آن خود کند.

در ۲۹ اکتبر ۱۹۶۰ در لوییس ویل، کاسیوس کلی در اولین مسابقه حرفه‌ای خود در ۶ راند توانست بر تونی هونساکر[۳] که رئیس پلیس فایتویل[۴] ویرجینیای شرقی بود پیروز شود.

از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ این مبارزه گر جوان در ۱۵ مسابقه نفسگیر دیگر حریفانش را ناک اوت کرد. کسانی مثل تونی اسپرتی[۵]، جیم رابینسون[۶]، دانی فلیمن[۷]، داک سابدانگ[۸]، آلونزو جانسون[۹]، جرج لوگان[۱۰]، ویلی بسمانف[۱۱] و لامار کلارک[۱۲] که در دوره اوج خود بیش از ۴۰ پیروزی قاطعانه داشت.

شاید هیجان انگیزترین و پر افتخارترین موفقیت کلی را در آن دوران پیروزی برابر سانی بنکس[۱۳]، آلخاندرو لاورانته[۱۴] و آرچی مور[۱۵] که سابقه ۲۰۰ پیروزی چشمگیر داشتند، باشد. اگرچه بنکس و لاورانته هر دو پس از این در مسابقات دیگر روی رینگ کشته شدند و کلی تنها مدعی عنوان قهرمانی برابر سانی لیستون[۱۶] شد. رویارویی با سانی لیستون رقابتی بود که همه بوکسورها با هراس از آن حرف می‌زدند و بوکسوری به سن و سال کم کلی نتوانسته بود او را تاکنون شکست دهد و این عنوان را کسب کند.

جنگ کلی و لیستون[ویرایش]

کلی هدف بزرگ و انگیزهٔ خوبی داشت، اما لیستون هم از اعتماد به نفس بالایی برخوردار بود و برای هر مبارزه‌ای آماده! در راند نخستین سرعت بازی کلی موجب حیرت همگان شد، حتی لیستون نیز از این مساله شگفت زده شد. قبل از مسابقه آرچی مور و سوگار ری رابینسون[۱۷] به کلی هشدار داده بودند که مراقب سر خود باشد چرا که سانی ضربات سهمگینی دارد، ضمن اینکه از وزن بالای خود در تحت فشار گذاشتن حریف استفاده می‌کرد. به همین دلیل کلی حسابی در راند اول شرایط را بررسی کرد و سعی می‌کرد به او فرصت ندهد.

در همان ابتدای راند سوم به طرز آشکاری لیستون خستگی خود را بروز داد و کلی از این مساله بیشترین سود را برد و با ضرباتی سنگین او را ضعیفتر هم کرد. در ثانیه‌های پایانی راند سوم با یکی از ضربات کلی زیر چشم سانی شکاف عمیقی خورد و همین خونریزی نیروی او را بیش از پیش تحلیل داد. در راند چهارم لیستون با بهره‌جویی از خستگی کلی کمی خود را جمع و جور کرد، اما بوکسور جوان با استفاده از همین نیروی جوانی تا راند ششم خود را سرپا نگه داشت و منتظر پایان مسابقه بود که به ناگاه لیسون پس از چند ضربه از درد به خود پیچید و اعلام کرد که بازویش در رفته و از ادامه مسابقه بازماند و کلی با قدرت خود را "پادشاه جهان" نامید و با فریاد از همه خبرنگاران حاضر در ورزشگاه خواست که در وصف قدرت نمایی او مقاله‌های جذابی بنویسند!

در یک رقابت نفسگیر و پر استرس او بالاخره قهرمان جهان شد. اما باید پس از آن قدرت و توانایی خود را به سایرین هم نشان می‌داد. در ماه نوامبر ۱۹۶۵ (میلادی) توانست قهرمان اسبق دنیا فلوید پترسون[۱۸] را شکست دهد. در راند دوازدهم داور مسابقه به علت شرایط فیزیکی بد فلوید، بازی را متوقف کرد و کلی را برنده بازی اعلام نمود.

کلی به محمد علی مبدل شد[ویرایش]

در فاصله میان این دو مسابقه، کاسیوس به دلایل دیگری نیز مطرح و معروف شد. او دین اسلام را پذیرفت و نام خود را به محمد علی تغییر داد. اگرچه این مساله فقط از سوی عده اندکی پذیرفته شد که او را محمد علی کلی بنامند. سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ برای وی سالهای پر مشغله‌ای بودند. چرا که او مجبور شد هفت بار از عنوان قهرمانی اش دفاع کند. هیچیک از قهرمانان سابق دنیا در طول یکسال این کار را در چنین دفعاتی انجام نداده‌اند.

در مارس ۱۹۶۶ در برابر یکی از سرسخت‌ترین حریفانش که یک بوکسور کانادایی به نام گئورگ چواالو[۱۹] بود در یکی از نفسگیرترین مبارزات به پیروزی رسید. چاوالو پیش از این در رده حرفه‌ای خود هرگز شکست نخورده بود.

پس از این مسابقه او به انگلیس رفت تا با قهرمان‌های انگلیسی: براین لاندن[۲۰] و هنری کوپر[۲۱] که او را در یک بازی دوستانه در سال ۱۹۶۳ شکست داده بودند، دست و پنجه نرم کند. او هر دوی اینها را ناک اوت کرد و به آلمان رفت تا برابر کارل میلدنبرگر[۲۲] اولین آلمانی که برای عنوان ماکس اشملینگ[۲۳] می‌جنگید، به روی رینگ رود.

این مسابقه به اعتراف خودش بسیار سخت و دشوار بود، اما در راند دوازدهم بالاخره میلدنبرگ را ناک اوت کرد. در نوامبر ۱۹۶۶ او باز به ایالات متحده برگشت تا "ویلیامز[۲۴]" را در هوستون شکست دهد! ویلیامز از آن دسته بوکسورهایی بود که ید طولایی در ناک اوت کردن حریف داشت، اما محمد علی به آسانی در راند سوم او را شکست داد.

در سال ۱۹۶۶ بود که وی به از حضور در ارتش آمریکا برای جنگ ویتنام سر باز زد و اعلام کرد که هرگز به روی همنوعان ویتنامی خود آتش نمی‌گشاید، که همین مساله مدتها سر زبانها بود و پس از آن حتی از حضور در رقابتهای بوکس به مدت ۵ سال محروم شد و گواهینامه بوکسش نیز به حالت تعلیق در آمد، البته مدتی بعد این محکومیت به ۳ سال کاهش پیدا کرد.

در سال ۱۹۷۰ پس از سپری کردن دوران محرومیت خود بار دیگر جواز بوکس خود را دریافت کرد، اما به علت وقفه‌ای چند ساله در ورزش حرفه‌ای عنوان قهرمانی سال ۱۹۷۱ رادر مبارزه‌ای با جو فریزر[۲۵] در مادیسون اسکوار گاردن[۲۶] از دست داد.

مبارزه با فریزر، جیمی یانگ، کن نورتون و اسپینکس[ویرایش]

Anderson ali.jpg

در سال ۱۹۷۵ محمد علی، فریزر را در مانیلِ فیلیپین شکست داد. این مسابقه یکی از جنجالی‌ترین مسابقات بوکس دنیا بود و پس از ۱۴ راند، ادی فاچ[۲۷] مربی فریزر مانع او از ادامه مسابقه شد و دست کلی به عنوان پیروز میدان بالا رفت. مجله رینگ این مبارزه را "مبارزه منتخب سال" نامید.

در ۳۰ آوریل ۱۹۷۶ رو در روی جیمی یانگ[۲۸] قرار گرفت و بدترین مبارزه خود را انجام داد. وی هم اضافه وزن پیدا کرده بود و هم از آمادگی فیزیکی خوبی برخوردار نبود و به نظر می‌رسید رقیب خود را نیز چندان جدی نگرفته بود. عده بسیاری که در کنار رینگ قرار داشتند یانگ را مستحق پیروزی می‌دانستند و حتی مربی کلی هم او را بابت عملکرد ضعیفش سرزنش کرد. در ماه سپتامبر همان سال محمد علی برابر کن نورتون[۲۹] روی رینگ رفت و در استادیوم یانکیها یکبار دیگر از مقام خود دفاع کرد.

در سال ۱۹۷۸ بار دیگر عنوان قهرمانی را که در ۱۹۷۶ از دست داده بود با غلبه بر لئون اسپینکس[۳۰] که تنها ۸ بازی حرفه‌ای داشت به دست‌آورد و برای سومین بار قهرمان سنگین وزن دنیا لقب گرفت.

اعلام بازنشستگی[ویرایش]

Muhammad Ali's boxing gloves.jpg

در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۹ محمد علی اعلام بازنشستگی کرد و با دنیای پر هیجان رینگ و بوکس خداحافظی نمود. اگرچه در طی دو سال پس از آن مسابقاتی هم انجام داد ولی در آخرین مسابقه خود برابر ترور بربیک[۳۱] که ۱۲ سال از او جوانتر بود شکست خورد و پس از این شکست در سال ۱۹۸۱ با رکورد ۵۶ پیروزی، ۳۷ ناک اوت و ۵ شکست به طور کامل از بوکس کناره گیری کرد.

محمد عل کلی همیشه فاصله‌اش با حریف نسبت به سایرین بیشتر بود و ضرباتش به سر از هر بوکسور دیگری بیشتر بود. اگرچه شاید این مساله در طول یک مسابقه ریسک بیشتری داشته باشد اما ضربات سنگین به اعضای بدن برای ناک اوت کردن حریف از روی رینگ موثرتر است و کلی معتقد بود نمی‌خواهد با فریب دادن دیگران قهرمان شود.

دوران پس از بازنشستگی[ویرایش]

در سال ۱۹۸۲ محمد علی دچار سندروم پارکینسون شد، اما از محبوبیتش نزد مردم و هوادارنش چیزی نکاست و هچمنان مورد توجه میلیونها نفر در سراسر جهان بود. در سال ۱۹۹۶ افتخار روشن کردن مشعل المپیک را در جورجیای آتلانتا پیدا کرد.

از آنجایی که دخترش لیلا علی[۳۲] به رشتهٔ پدر علاقه فراوانی داشت از سال ۱۹۹۹ بوکس حرفه‌ای را آغاز کرد. اما پدرش پیش از این در سال ۱۹۷۸ در مورد بوکس زنان گفته بود: "زنان هرگز نمی‌توانند به خاطر فیزیولوژی بدنشان مثل مردان بوکس بازی کنند. ضربات سهمگین بوکس باعث بروز مشکلاتی برایشان می‌شود که گاهی جبران ناپذیر است."

محمد علی در حال حاضر همراه خانواده‌اش در میشیگان زندگی می‌کند.

آمار کلی[ویرایش]

نتیجه رقیب راند تاریخ مکان
باخت تروور بربیک --Trevor Berbick ۱۰ (۱۰) ۱۹۸۱-۱۲-۱۱ باهاما ناسائو، باهاما
باخت لری هولمس --Larry Holmes ۱۰ (۱۵) ۱۹۸۰-۱۰-۰۲ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد لئون اسپینکس --Leon Spinks ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۸-۰۹-۱۵ ایالات متحده آمریکا نیو اورلان
باخت لئون اسپینکس --Leon Spinks ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۸-۰۲-۱۵ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد ارنی شاورس--Earnie Shavers ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۷-۰۹-۲۹ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد آلفردو اوانجلیستا--Alfredo Evangelista ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۷-۰۵-۱۶ ایالات متحده آمریکا لاندوور، مریلند
برد کن نورتون--Ken Norton ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۶-۰۹-۲۸ ایالات متحده آمریکا برانکس، نیویورک
برد ریچارد دان--Richard Dunn ۵ (۱۵) ۱۹۷۶-۰۵-۲۴ آلمان مونیخ، آلمان
برد جیمی جوان--Jimmy young ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۶-۰۴-۳۰ ایالات متحده آمریکا لاندوور، مریلند
برد ژان پیر چوپمن--Jean-Pierre Coopman ۵ (۱۵) ۱۹۷۶-۰۲-۲۰ پورتوریکو سان خوآن، پورتوریکو
برد جو فریزر--Joe Frazier ۱۴ (۱۵)، ۰:۵۹ ۱۹۷۵-۱۰-۰۱ فیلیپین کزون سیتی، فیلیپین
برد جو بونگر--Joe Bunger ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۵-۰۶-۳۰ کوالالامپور، مالزی
برد ران لیله--Ron Lyle ۱۱ (۱۵) ۱۹۷۵-۰۵-۱۶ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد چاک وپنر--Chuck Wepner ۱۵ (۱۵)، ۲:۴۱ ۱۹۷۵-۰۳-۲۴ ایالات متحده آمریکا ریچفیلد، اوهایو
برد جرج فورمن--George Foreman ۸ (۱۵)، ۲:۵۸ ۱۹۷۴-۱۰-۳۰ زئیر کینشاسا، زئیر
برد جو فریزر--Joe Frazier ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۴-۰۱-۲۸ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد رودی لابرس--Rudi Lubbers ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۳-۱۰-۲۰ اندونزی جاکارتا، اندونزی
برد کن نورتون--Ken Norton ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۳-۰۹-۱۰ ایالات متحده آمریکا اینگل وود، کالیفرنیا
باخت کن نورتون--Ken Norton ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۳-۰۳-۳۱ ایالات متحده آمریکا سن دیگو، کالیفرنیا
برد جو بونگر--Joe Bunger ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۳-۰۲-۱۴ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد باب فاستر--Bob Foster ۷ (۱۲) ۱۹۷۲-۱۱-۲۱ ایالات متحده آمریکا لاندوور، مریلند
برد فلوید پترسون--Floyd Patterson ۷ (۱۲) ۱۹۷۲-۰۹-۲۰ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد آلوین لوئیس--Alvin Lewis ۱۱ (۱۲)، ۱:۱۵ ۱۹۷۲-۰۷-۱۹ جمهوری ایرلند دوبلین، ایرلند
برد جری کیواری--Jerry Quarry ۷ (۱۲)، ۰:۱۹ ۱۹۷۲-۰۶-۲۷ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد جورج چاوالو--George Chuvalo ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۲-۰۵-۰۱ کانادا ونکوور، کانادا
برد مک فاستر--Mac Foster ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۲-۰۴-۰۱ ژاپن توکیو، ژاپن
برد یورگن بلین--Jürgen Blin ۷ (۱۲)، ۲:۱۲ ۱۹۷۱-۱۲-۲۶ سوئیس زوریخ، سوئیس
برد باستر ماتیس--Buster Mathis ۱۲ (۱۲) ۱۹۷۱-۱۱-۱۷ ایالات متحده آمریکا هیوستون، تگزاس
برد جیمی الیس--Jimmy Ellis ۱۲ (۱۲)، ۲:۱۰ ۱۹۷۱-۰۷-۲۶ ایالات متحده آمریکا هیوستون، تگزاس
باخت جو فریزر--Joe Frazier ۱۵ (۱۵) ۱۹۷۱-۰۳-۰۸ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد اسکار بوناونا--Oscar Bonavena ۱۵ (۱۵)، ۲:۰۳ ۱۹۷۰-۱۲-۰۷ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد جری کیواری--Jerry Quarry ۳ (۱۵) ۱۹۷۰-۱۰-۲۶ ایالات متحده آمریکا آتلانتا، جورجیا
برد زورا فولی--Zora Folley ۷ (۱۵)، ۱:۴۸ ۱۹۶۷-۰۳-۲۲ ایالات متحده آمریکا نیویورک سیتی، نیویورک
برد ارنی ترل--Ernie Terrell ۱۵ (۱۵) ۱۹۶۷-۰۲-۰۶ ژاپن توکیو، ژاپن
برد کلیولند ویلیامز--Cleveland Williams ۳ (۱۵) ۱۹۶۶-۱۱-۱۴ ایالات متحده آمریکا نیویرک سیتی، نیویورک
برد کارل میلدنبرگر--Karl Mildenberger ۱۲ (۱۵) ۱۹۶۶-۰۹-۱۰ آلمان فرانکفورت، آلمان
برد برایان لندن--Brian London ۳ (۱۵) ۱۹۶۶-۰۸-۰۶ بریتانیای کبیر لندن، انگلستان
برد هنری کوپر--Henry Cooper ۶ (۱۵)، ۱:۳۸ ۱۹۶۶-۰۵-۲۱ بریتانیای کبیر لندن، انگلستان
برد جورج چاوالو--George Chuvalo ۱۵ (۱۵) ۱۹۶۶-۰۳-۲۹ کانادا تورنتو، کانادا
برد فلوید پترسون--Floyd Patterson ۱۲ (۱۵)، ۲:۱۸ ۱۹۶۵-۱۱-۲۲ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد سونی لیستون--Sonny Liston ۱ (۱۵)، ۲:۱۲ ۱۹۶۵-۰۵-۲۵ ایالات متحده آمریکا لوستن، مین
برد سونی لیستون--Sonny Liston ۷ (۱۵) ۱۹۶۴-۰۲-۲۵ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد هنری کوپر--Henry Cooper ۵ (۱۰)، ۲:۱۵ ۱۹۶۳-۰۶-۱۸ بریتانیای کبیر لندن، انگلستان
برد داگ جونز--Doug Jones ۱۰ (۱۰) ۱۹۶۳-۰۳-۱۳ ایالات متحده آمریکا نیویرک سیتی، نیویورک
برد چارلی پاول--Charley Powell ۳، ۲:۰۴ ۱۹۶۳-۰۱-۲۴ ایالات متحده آمریکا پیتسبورگ، پنسیلوانیا
برد ارچی مور--Archie Moore ۴ (۱۰)، ۱:۳۵ ۱۹۶۲-۱۱-۱۵ ایالات متحده آمریکا لس آنجلس، کالیفرنیا
برد آلخاندرو لاورانته--Alejandro Lavorante ۵ (۱۰)، ۱:۴۸ ۱۹۶۲-۰۷-۲۰ ایالات متحده آمریکا لس آنجلس، کالیفرنیا
برد بیلی دانیلز--Billy Daniels ۷ (۱۰)، ۲:۲۱ ۱۹۶۲-۰۵-۱۹ ایالات متحده آمریکا لس آنجلس، کالیفرنیا
برد جورج لوگان-- George Logan ۴ (۱۰)، ۱:۳۴ ۱۹۶۲-۰۴-۲۳ ایالات متحده آمریکا نیویرک سیتی، نیویورک
برد دان وارنر --Don Warner ۴، ۰:۳۴ ۱۹۶۲-۰۳-۲۸ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد سانی بانک--Sonny Bank ۴ (۱۰)، ۰:۲۶ ۱۹۶۲-۰۲-۱۰ ایالات متحده آمریکا نیویرک سیتی، نیویورک
برد ویلی بسمنوف--Willi Besmanoff ۷ (۱۰)، ۱:۵۵ ۱۹۶۱-۱۱-۲۹ ایالات متحده آمریکا لوییویل، کنتاکی
برد الکس میتف--Alex Miteff ۶ (۱۰)، ۱:۴۵ ۱۹۶۱-۱۰-۰۷ ایالات متحده آمریکا لوییویل، کنتاکی
برد آلونزو جانسون--Alonzo Johnson ۱۰ (۱۰) ۱۹۶۱-۰۷-۲۲ ایالات متحده آمریکا لوییویل، کنتاکی
برد داک سابدانگ--Duke Sabedong ۱۰ (۱۰) ۱۹۶۱-۰۶-۲۶ ایالات متحده آمریکا لاس‌وگاس، نوادا
برد لامار کلارک--lamar Clark ۲ (۱۰)، ۱:۲۷ ۱۹۶۱-۰۴-۱۹ ایالات متحده آمریکا لوییویل، کنتاکی
برد دانی فلیمن--Donnie Fleeman ۷ (۸) ۱۹۶۱-۰۲-۲۱ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد جیمی رابینسون--Jimmy Robinson ۱ (۸)، ۱:۳۴ ۱۹۶۱-۰۲-۰۷ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد تونی اسپرتی--Tony Esperti ۳ (۸)، ۱:۳۰ ۱۹۶۱-۰۱-۱۷ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد هرب سیلر--Herb Siler ۴ (۸) ۱۹۶۰-۱۲-۲۷ ایالات متحده آمریکا میامی بیچ، فلوریدا
برد تونی هونساکر--Tunney Hunsaker ۶ (۶) ۱۹۶۰-۱۰-۲۹ ایالات متحده آمریکا لوییویل، کنتاکی
۵۶برد ۵باخت ۱۹ تصمیم گیری ۳۷ ضربه فنی ۰ تساوی

پانویس[ویرایش]

  1. "Ali crowned Sportsman of Century". BBC News. December 13, 1999. 
  2. Angelo Dundee
  3. Tunney Hunsaker
  4. Fayetteville
  5. Tony Esperti
  6. Jim Robinson
  7. Donnie Fleeman
  8. Duke Sabedong
  9. Alonzo Johnson
  10. George Logan
  11. Willi Besmanoff
  12. lamar Clark
  13. Sonny Banks
  14. Alejandro Lavorante
  15. Archie Moore
  16. Sonny Liston
  17. Sugar Ray Robinson
  18. Floyd Patterson
  19. Georg Chuvalo
  20. Brain London
  21. Henry Cooper
  22. Karl Mildenberger
  23. Max Schmeling
  24. Williams
  25. Joe Frazer
  26. Madison Square Garden
  27. Eddie Futch
  28. Jimmy Young
  29. Ken Norton
  30. Leon Spinks
  31. Trevor Bebick
  32. Laila Ali

منابع[ویرایش]

  • ویکی انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]